Zeev Sternhell en het debat in Israel en Nederland

Nederlandse media laten graag kritische Israëli's aan het woord waarin de eigen staat, de regering, het leger en de kolonisten het moeten ontgelden. Het Israëlische debat is fel en zij nemen dan ook geen blad voor de mond. In Israël vervult deze ongezouten kritiek een belangrijke rol in de discussie over de toekomst van het land, en is zij nodig om onaangename feiten onder de aandacht te brengen en mensen te overtuigen van de noodzaak vergaande concessies te doen voor vrede. In Nederland wordt zij helaas vaak gebruikt door tegenstanders van niet alleen de bezetting, maar het bestaan van Israël zelf. In bijna alle discussies over Israël en de Palestijnen worden door sympathisanten van de Palestijnen Israëli's aangehaald die hun mening bevestigen. En dan heb je als sympathisant van Israël een probleem, want je zou maar wat graag een paar Palestijnen aanhalen die jouw standpunt vertolken, maar die zijn er niet. Onder Palestijnen is het niet zonder risico om je eigen volk te bekritiseren en het voor aartsvijand Israël op te nemen, en bovendien is het hele idee van zelfkritiek daar nog niet zo doorgedrongen. Dat is niet de schuld van Uri Avnery, Amira Hass, Gideon Levy, Avraham Burg, Yariv Oppenheimer, Ilan Pappé of Zeev Sternhell, en zij hoeven mijn probleem niet op te lossen. Wel zouden zij zich er meer bewust van kunnen zijn, hoe wat zij zeggen buiten Israël wordt gebruikt, en zich de vraag moeten stellen of ze tegen de bezetting willen strijden of tegen Israël zelf. Voor Pappé is dat duidelijk, maar sommige anderen staan in Israël bekend als zionist, en zij strijden tegen de bezetting juist omdat zij Israël een warm hart toedragen. Dit is zeker ook het geval voor Sternhell, waarvan Trouw afgelopen vrijdag - de dag nadat hij licht gewond raakte in een tegen hem gerichte aanslag met een pijpbom - een artikel publiceerde.
Lees verder...