Rode Kruis accepteert Israël en de Palestijnen als lid ondanks oppositie Arabische staten

IMO Blog, 2006

Israëls Magen David Adom (Rode Davidster) wilde al vanaf Israëls stichting lid worden van het internationale Rode Kruis, maar weigerde om het kruis of de door moslimstaten gebruikte halve maan te gebruiken, en het Rode Kruis weigerde om een nieuw symbool voor Israël in te voeren. Er is nu uiteindelijk overeenstemming bereikt over een nieuw symbool, een rood omlijnd vierkant, waarin Israël zijn Davidster kan zetten, en ook andere landen die moeite hebben met het kruis of de islamitische halve maan, een eigen symbool kunnen plaatsen.


De islamitische landen hebben zich al die tijd hevig verzet tegen Israëls lidmaatschap, en tot voor kort met succes. Ook nu hadden zij een resolutie in stelling gebracht die Israëls toelating afhankelijk zou maken van een einde aan de bezetting. De Palestijnen zijn toegelaten doordat een uitzondering is gemaakt op de regel dat alleen soevereine staten kunnen toetreden, en zijn daarmee de enige niet soevereine 'staat' die lid is van het Rode Kruis. Ondanks dit, lukte het bemiddelaars niet om de Arabische oppositie tegen Israël weg te nemen en zo tot een consensus beslissing te komen. Het besluit Israël als lid te accepteren kon sowieso slechts tot stand komen door hard lobbywerk van het Amerikaanse Rode Kruis (de Zionistische lobby aan het werk, zullen tegenstanders van Israël zeggen), en nadat zij had gedreigd haar financiële bijdrage, die ongeveer een kwart van het totale budget van het Rode Kruis uitmaakt, in te houden. (Zie ook artikel onder deze blog.)
Dit temperde bij sommigen de vreugde over de uiteindelijke toelating van Israël:

But the problem is this: If such an obvious thing demanded such an effort, it should be perceived as another sign of the current weakness of Israel in the international arena, and not as one of moral and diplomatic victory. The celebrations should be reserved for an era in which Israelis will be accepted into international organizations without question or doubt. It should be reserved for a time in which Arab countries feel obligated to vote for Israel rather than against it.

A press conference was held in which Senator [Hillary] Clinton and Israeli Ambassador Danny Ayalon, along with American Friends of Magen David Adom Executive VP Daniel Allen, were applauding the International Red Cross "on this historic admission.

The International Red Cross has finally rectified a tremendous injustice," stated Clinton. Ayalon called it "a step in the long way of Israel's acceptance to international organizations."

However, Ayalon understands, as many others do, that this long journey is far from over. It took Israel years to be accepted by the Red Cross, and it will take it even longer to get into other, more politically complicated, organizations. The Arab world, Ayalon told me, used political tools in a cynical way on this life-saving issue. But isn't this what diplomacy is all about?