IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

IMO Blog, 16.07.2007

Het onderstaande stuk is een reactie van mij op een artikel van Eildert Mulder over Ilan Pappe in dagblad Trouw, getiteld "Palestijnen / Etnische zuivering die nooit is gestopt".

Mijn reactie stond gisteren eveneens in Trouw, in iets andere vorm.

In De Verdieping van 2 februari vertelt Ilan Pappe dat hij weigert de verdrijving van de Palestijnen te zien als een gevolg van een oorlog, omdat de "dorpenvernietiging al vijf maanden aan de gang was voordat de reguliere Arabische legers Palestina in mei 1948 binnenvielen". Het is tekenend voor zijn wijze van geschiedschrijving. Aan die inval ging immers een burgeroorlog van bijna zes maanden vooraf, begonnen door de Arabische gemeenschap in Palestina als reactie op het door de VN voorgestelde delingsplan in 1947. Met name konvooien die de verspreid liggende Joodse gemeenschappen bevoorraadden moesten het ontgelden. De circa 100.000 in Jeruzalem levende Joden raakten volkomen geïsoleerd en een hongersnood dreigde. Aanvankelijk stelde de Joodse gemeenschap zich defensief op, maar toen de situatie nijpend werd ging men tot de aanval over.

In tegenstelling tot wat Pappe beweert, is nooit officieel besloten tot het etnisch zuiveren van Palestina, wel tot het innemen en verwoesten van strategisch gelegen dorpen van waaruit aanvallen werden uitgevoerd. Beide kanten maakten zich schuldig aan oorlogsmisdaden. Hoewel een deel van de Zionistische leiders blij waren met de vlucht van de Arabieren, was er ook scherpe kritiek en werden de Arabieren soms actief in bescherming genomen. Palestijnse en Arabische leiders van hun kant verklaarden openlijk hun doel om de Joden uit Palestina te verdrijven. De belangrijkste Palestijnse leider, Haj Amin Al Husseini, was een overtuigde Nazi die tijdens WO II in Joegoslavië moslims rekruteerde voor de SS en na de oorlog door het Neurenberg tribunaal werd gezocht wegens oorlogsmisdaden. Hij verklaarde tegenover de Britten dat hij dezelfde oplossing voor het 'Joodse probleem' in Palestina voorzag als de Nazi's in Europa hadden toegepast - vernietiging. Niet alle Palestijnse leiders waren zo extreem, maar de Husseini clan had eind jaren '30 in de grote Arabische opstand de meeste gematigdere leiders uitgeschakeld.

Ilan Pappe laat alle feiten weg die hem niet uitkomen, en verdraait vele andere. Hij heeft zijn vooringenomenheid en zijn minachting voor de feiten meer dan eens toegegeven. Zo kwam hij er in zijn vorige boek (uit 2004) rond voor uit dat zijn benadering subjectief is en hij partij kiest voor de onderdrukten (lees: de Palestijnen). Reconstructie van de feiten en achterhalen van de 'waarheid' achtte hij 'ijdel en aanmatigend'. In de film Is Jerusalem burning? repte hij over 'pedante en empiristische historici', die 'veel inkt verspillen aan het achterhalen van aantallen'. Zijn creatieve omgang met de geschiedenis is hem door vakgenoten als Benny Morris zwaar aangerekend. Het verbaast dan ook niet dat Pappe zegt dat de geschiedenis zwart-wit is en de Palestijnen gewoon gelijk hebben. Op deze manier 'weerlegt' hij ook de 'mythe' dat de vluchtelingen door de Arabische leiders waren opgeroepen te vertrekken. Hij en andere nieuwe historici hebben gelijk dat dit niet de enige reden is waarom zij vertrokken, maar er is overvloedig bewijs van dergelijke oproepen, en van vluchtelingen die dit als reden voor hun vertrek erkennen, vaak met een bittere ondertoon. Twee voorbeelden van vele:

Nimr el Hawari, leider van de Palestijns-Arabische Jeugd Organisatie, citeerde in zijn boek Sir Am Nakbah de Iraakse premier Nuri Said: "We zullen het land met onze kanonnen verpletteren en alle plaatsen waar de Joden dekking zoeken vernietigen. De Arabieren moeten hun vrouwen en kinderen naar veilige gebieden brengen tot de strijd geluwd is."

Benny Morris schreef in Righteous Victims: "In sommige gebieden gaven Arabische commandanten het bevel aan de dorpelingen om te evacueren om de grond vrij te maken voor militaire doelen of om overgave te voorkomen. Meer dan een half dozijn dorpen ... werden ontruimd ten gevolge hiervan. Elders, in Oost-Jeruzalem en in veel dorpen in het land, bevalen de commandanten om vrouwen, ouderen en kinderen weg te sturen ..."

Het feit dat de Palestijnen om verschillende redenen vluchtten, zowel vanwege deze oproepen als door actieve verdrijving, alsook vanwege het oorlogsgeweld, allerhande geruchten en de vlucht van hun eigen lokale leiders, is uiteraard te ingewikkeld en 'pedant' voor Pappe.

Pappe's claim dat de vermeende etnische zuivering van weleer nooit is gestopt is absurd. De bevolking in de bezette gebieden is sinds 1967 gestaag gegroeid, de kindersterfte gedaald, en de levensverwachting en het welvaartsniveau gestegen. De nederzettingen zijn verkeerd, de muur en checkpoints maken het leven van de Palestijnen soms onnodig moeilijk, en Israëlische soldaten zijn soms wreed; dit alles staat echter los van het begrip 'etnische zuivering'.

In het interview beweert Pappe dat hij vreest voor het voortbestaan van Israël. Dit is vreemd, aangezien hij elders zegt een binationale staat voor te staan, en hij eveneens beweert dat het zionisme een koloniale beweging is. Pappe heeft in een ander boek geschreven dat "zijn liefde voor het land Palestina zijn afkeer van de staat Israël overtreft" en dat hij tegenwoordig liever Arabisch dan Hebreeuws spreekt. Laat het duidelijk zijn: Pappe ontkent het recht van de Joden op zelfbeschikking en een eigen staat, en verafschuwt alles wat met die staat te maken heeft. Dit is zijn goed recht, maar we moeten zijn kritiek op Israël niet zien in het licht van betrokkenheid bij het land en haar bewoners, maar als propaganda voor de Palestijnen: de Palestijnen zijn de zondebokken, de Palestijnen treft geen enkele blaam, en de Palestijnen behoort het land - al het land - toe.

Ratna Pelle

PS: Kort geleden schreef ik op deze blog ook al over hem in Ilan Pappe en de 'invention of history'.

Reacties: 1 Opmerking

op Monday, 12 February 07, schreef Wesley van de Berg

Geachte Ratna Pelle,

Ik ben zeer geinteresseerd in de rol van imam Al Husseini rond de dagen van de aanname van het VN-verdelingsplan, zowel direct evoor als erna. Wat heeft hij bijvoorbeeld allemaal gezegd en geschreven in die periode, dat een deel van de verklaring zou kunnen zijn voor de acties van de Arabische Palestijnen. Hebt u literatuurverwijzingen?

Bijgevoegd mijn niet geplaatste artikel in Trouw ten tijde van de Libanees-Israelische oorlog vorig jaar. Graag uw reactie.

---
Israëls veiligheids behoeft islamitische erkenning

Het militaire conflict tussen Israel en Hezbollah mag dan over lijken, de vijandbeelden zijn versterkt. Het vijandbeeld van Israel over Arabische moslims kent een reele basis en dat biedt de mogelijkheid tot nieuw vertrouwen. Het vijandbeeld van Arabische moslims zit daarentegen onpeilbaar diep omdat het in de eerste plaats religieus gemotiveerd en religieus gelegitimeerd is, al eeuwenlang, ver voordat er uberhaupt een
Israelisch-Arabisch conflict was. Het zit daardoor potdicht.
Het vijandbeeld van Arabische moslims kent zijn motivering en legitimering in de soennitische en sjiietische islam. Die islam is al tien eeuwen overdominant in de Arabische wereld en kent leerstukken over het onderwerpen van niet-moslims met name joden: de vreedzame en gewelddadige expansiestrijd (de jihadleer) en het tweederangs staatsburgerschap (de dhimmi-leer). Je hoeft geen psycholoog of socioloog te zijn om in te zien dat wanneer deze ideologie generatie op generatie en nog steeds wordt overgedragen door imams in moskeeen, koranscholen en wetscholen en in (islamitisch) onderwijs dat zich in het collectieve bewijstzijn van een gemeenschap een zeer hardnekkige anti-democratische, anti-rechtsstatelijke en anti-joodse gezindheid nestelt. Zo zei Hezbollahs leidende Sjiietische geestelijke Nasrallah: "In de wereld is er geen laffere, verachtelijkere,
zwakkere en krachtelozere in geest, ideologie en religie dan de jood. Als de joden allemaal in Israel zijn, dan hoeven wij niet de hele wereld over om ze achterna te zitten".
Die gezindheid kan telkens heel gemakkelijk gemobiliiseerd worden. De opkomst van verzetsbewegingen als Hezbollah en Hamas getuigt daarvan, want waarom kent seculier of liberaal verzet geen serieuze aanhang onder Arabische moslims? Het meest dramatische moment waarop het zichtbaar werd met betrekking tot het Israelisch-Arabisch conflict was in 1947 en 1948. Op 29 november 1947 brachten de VN resolutie 181, het verdelingsplan voor Palestina, in stemming waaraan de Arabische landen en Iran meededen:
democratisch rechtsstatelijk gezien legitimeren ze daarmee de stemming. Het plan werd aangenomen met een ruime meerderheid. De joden aanvaardden, met tegenzin het plan, daarbij dus het Palestijnse recht op zelfbeschikking erkennend. Maar vertegenwoordigers van de Arabische landen liepen protesterend weg na de stemming. Daags erna worden joden in en buiten Palestina vermoord. Vervolgens verklaarden de Arabische landen in Cairo het verdelingsplan illegaal en besloten tot een militaire oplossing. Als Israel
dan op 14 mei 1948 conform het Verdelingsplan de onafhankelijkheid uitroept, verklaren de Arabische landen de oorlog. Een religieus gemotiveerde oorlog, want Al-Husseini, voorziter van de Liga van Arabische landen riep: "Ik
verklaar een heilige oorlog, mijn moslimbroeders! Vermoordt alle Joden! Vermoordt hen allen!" Merkwaardig toch: men doet mee aan een stemming maar als de uitslag niet bevalt, verklaart men een oorlog.
De religieuze motivatie en legitimatie strekt zich inmiddels ook uit tot formele politieke handvesten. In het Hamas-handvest staat: "Heel Palestina is Islamitisch land, heilig toegewijd aan toekomstige moslimgeneraties". En ook Hezbollah - Nasrallah werd leider op voorspraak van de hoge Iraanse moslimgeestelijke ayatollah Ali Khamenei - streeft de vernietiging van de staat Israël na om er een islamitische staatsinrichting te bewerkstelligen. Dat kan dan nog wat worden, gezien de ontwikkelingen in Irak: soennieten (Hamas) en sjiieten (Hezbollah) die beiden de macht willen!
Ook de "stijl" van onderhandelen van een van de belangrijkste moslimleiders was religieus gemotiveerd en gelegitimeerd. Een paar weken na
de Oslo-akkoorden zei Yasser Arafat in een moskee in Johannesburg: "Denken jullie dat ik iets met de Joden ondertekende dat in tegenspraak is met de
wetten van de Islam? Deze overeenkomst is niets anders dan de overeenkomst tussen onze profeet Mohammed en Quraihs". Daarmee refereerde hij aan de gebroken overeenkomst van het grote voorbeeld van moslims. In 626 tekende Mohammed het "Hudaibiya verdrag" met de Quraish leider van Mekka. Hij verbrak de overeenkomst twee jaar later toen zijn leger sterk genoeg was om Quraish te verslaan en te vermoorden.
In al deze reele feiten ligt de basis voor het vijandbeeld, leidend tot een aanhoudend wantrouwen, van Israel. Israel kan met dit soort feiten toch niet veel anders dan alleen vertrouwen op de eigen (afschrikkende) militaire kracht. Daarbij zijn alle keiharde maatregelen van Israel gericht op het indammen van de kracht van (her)bewapende verzetsbewegingen in moslimbuurlanden en op de veiligheid binnenlands. In die zin heeft Israel het conflict in Libanon wel gewonnen: de slagkracht van Hezbollah mag niet
weg zijn, het is ontegenzeggelijk verminderd.
De conclusie moet zijn dat Arabische moslims met een krachtige meerderheid hun religieus gemotiveerde en gelegitimeerde vijandbeeld van Israel moeten opgeven wil er vrede kunnen komen. Vrede behoeft vertrouwen, en vertrouwen is alleen mogelijk zonder vijandbeelden. Arabische moslims moeten daartoe de anti-democratische, antirechtstatelijke, anti-joodse leerstukken van de soennitische en sjiietische islam afwijzen als verouderd en behorend tot de tijd van de openbaring, en imams moeten een democratie- en rechtsstaatloyale islam uitdragen in (westerse) moskeeen, wetscholen,
koranscholen en in het islamitisch onderwijs. Zolang dat niet gebeurt, is Israel niet veilig. Israëls veiligheidsbehoefte behoeft islamitische
erkenning.
---

Geschiedenis volgens Ilan Pappe