Wie is verantwoordelijk voor de chaos in Gaza?

IMO Blog, 2007

In de analyses in de Nederlandse media van de coup die Hamas vorige week pleegde in Gaza, domineert de 'blame game' - de vraag wie schuld heeft aan de situatie.

De initiële verbijstering over wat plaatsvond, de wrede broedermoord, niet alleen op gunmen van een rivaliserende groep, maar ook op onschuldige burgers, zoals gewonden in een ziekenhuis en vreedzame demonstranten, heeft plaats gemaakt voor 'Het was eigenlijk heel logisch wat gebeurde, als je twee gevangenen in een cel stopt gaan ze ook vechten' (Pax Christi vertegenwoordiger), een argument dat eindeloos in verschillende varianten is herhaald door onder andere Radi Soedi, een van de bekendste Palestijnse journalisten in Nederland, Tineke Bennema (journalist en getrouwd met een Palestijn), Hanan Ashrawi (lid van het Palestijnse parlement), Robert Soeterick (ten onrechte altijd neergezet als 'deskundige' in plaats van propagandist voor de Palestijnen), en ongetwijfeld nog vele anderen die ik heb gemist.


Het heeft de charme van de eenvoud en klinkt, mits goed verwoord, psychologisch en dramatisch. Is het niet triest hoe mensen in omstandigheden worden gebracht waarin ze elkaar in plaats van hun vijanden bestrijden? Uiteraard zou het veel beter zijn als zij dat laatste deden, maar die clevere vijand lacht in zijn vuistje bij dit schouwspel, en heeft hier zelfs op aangestuurd. Ook dit laatste werd door verschillende van de bovengenoemde personen beweerd.

Als er morgen een aanslag in Israël plaatsvindt, waarbij 1000 mensen zouden omkomen (de wraak waar velen in Hamas, Islamitische Jihad en Al Aqsa Martelaren Brigades al jaren van dromen), dan is dat uiteraard een bewijs van de enorme wanhoop, woede en frustratie onder de Palestijnen, veroorzaakt door de wrede bezetting en Israëlische pesterijen. Het zou aantonen dat de situatie voor de Palestijnen nog uitzichtlozer is dan we al dachten, en de schuld ligt bij... juist ja, Israël.

In grote delen van de wereld leven veel mensen in beroerde omstandigheden, onder repressieve regimes waar je wordt opgepakt voor je mening of politieke of religieuze gezindheid, als je als vrouw ongesluierd over straat loopt of autorijdt, waar je als werknemer nauwelijks rechten hebt en op straat staat als je protesteert tegen werkdagen van 12 uur, gevaarlijk werk zonder enige bescherming en een hongerloontje, waar je als lid van een minderheid vogelvrij bent. Er zijn meerdere bezettingen, door ondemocratische regimes waar geen VN waarnemers worden toegelaten, geen hooggerechtshof is waar iedereen zich toe kan wenden, waar geen parlement is met kritische leden en een onafhankelijke pers die misstanden door het eigen regime continu aan de kaak stellen. Er zijn talloze vluchtelingen waar geen speciale vluchtelingenorganisatie voor is opgericht met een miljardenbudget, die aan hun lot worden overgelaten omdat de UNHCR geen toegang tot ze heeft en de middelen niet heeft en die zijn vergeten door de internationale gemeenschap omdat in hun gebied geen westerlingen en journalisten komen.

Dit doet allemaal niets af aan de ellende van de Palestijnen, wel aan de vanzelfsprekendheid waarmee we hun geweld, tegen Israël of tegen elkaar, goedpraten en hun bevestigen in hun slachtofferrol. Want in tegenstelling tot veel andere underdogs en verworpenen der aarde, hebben de Palestijnen actief bijgedragen aan het conflict met Israël en de bezetting die er uit voort kwam, hebben zij vanaf het begin - lang voor Israëls stichting - geweld tegen de Joden in Palestina gebruikt en haat gepredikt. Niet alle Palestijnen uiteraard, misschien zelfs slechts een minderheid, opgehitst door extremistische leiders als de Mufti Al Husseini, die met zijn clan in de jaren '30 het gematigdere leiderschap uitschakelde, zoals Hamas nu Fatah in de Gazastrook heeft uitgeschakeld.

De meeste gevangenen in de meeste gevangenissen slaan elkaar niet de koppen in. Er zijn gevechten af en toe - veroorzaakt door de omstandigheden maar ook door het soort volk wat er zit, dat voor een deel altijd al de handen wat losser had zitten. Ik heb nog nooit gehoord van grootschalige gevechten tussen gevangenen in concentratiekampen. - Hebben de mensen die Gaza zo graag met een concentratiekamp vergelijken daar wel eens over nagedacht? Tibetanen gebruiken zelden of nooit geweld, wat toch niet een reaktie zal zijn op de zachtaardige Chinese behandeling. Tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 was Joods Jeruzalem circa 5 maanden geblokkeerd en afgesloten van de buitenwereld. In tegenstelling tot Gaza (waar Israël water en stroom levert), leverden de Arabieren ze geen water en stroom - integendeel, men wilde de 100.000 bewoners uithongeren tot ze stierven. Er hebben geen gevechten tussen de verschillende facties plaats gevonden, en men deed alles om de blokkade op één of andere manier te doorbreken, wat uiteindelijk leidde tot een succesvolle sluiproute, de zogenaamde 'Burma Road'.

Uiteraard heeft Israël geen belang bij een 'Hamastan' op de Gazastrook, wat zal proberen net als Hezbollah zich goed in te graven en betere en langere afstandraketten te bemachtigen. Nee, Israël staat niet te popelen om de Gazastrook weer binnen te vallen en te bezetten. Men is blij er weg te zijn. Men zal dit alleen doen als de raketaanvallen op Israëlische steden nog heviger en dodelijker worden. Israël is geen grote gemene boeman die geniet van het vloeien van Palestijns bloed, en nee, Joden bakken geen matses met het bloed van christelijke kinderen.

Ratna Pelle