Jan Wijenberg en de waarheid over Israel en Gaza

IMO Blog, 2007

Vorige week schreef Jan Wijenberg, oud ambassadeur in Saoedi-Arabië en bestuurlid van comité "Stop de Bezetting", een brief aan NRC Handelsblad, waarin hij de krant "dringend verzoekt" om columnist Afshin Ellian te ontslaan. Hij motiveerde dit advies met een waslijst van Israëls 'misdaden' en noemt dit land het "misdadigste regime van het Midden-Oosten na de val van Hussein". Hij schreef onder andere dat "In de periode van 1996 - 2006 niet minder dan 12 personen uit allerlei landen en werkzaam voor nieuwsagentschappen werden gedood in Israël en vooral in de Bezette Gebieden". "In slechts negen maanden, van 25 juni 2006 tot nu toe, werden niet minder dan 8 journalisten in Palestina vermoord. Ik noem slechts: Mazen Dana, James Miller en - zeer recent vermoord - Imad Ghanam."

Hier blijkt niet veel van waar te zijn.

Mazen Dana is weliswaar een Palestijnse journalist, maar hij werkte voor Reuters in Irak, en kwam daar al in augustus 2003 om het leven.
James Miller kwam in mei 2003 om het leven, dus dit valt ook niet binnen het door Wijenberg gestelde tijdsvak van 9 maanden.
Imad Ghanam is "zeer recent vermoord" volgens Wijenberg, maar wat blijkt? De Hamas cameraman raakte onlangs zwaar gewond (zijn benen moesten geamputeerd worden!) maar hij leeft desondanks.

Overigens is de periode 25 juni 2006 tot heden (de brief is gedateerd op 18 juli 2007) natuurlijk geen 9 maanden maar ruim een jaar.

In die periode komen volgens de door Wijenberg opgegeven bron (http://www.newssafety.com) slechts drie journalisten om, allen in mei 2007 tijdens gevechten in Gaza tussen Hamas en Fatah:

13 mei 2007: Suleiman Abdul-Rahim al Ashi en Mohammad Matar Abdo van de aan Hamas verbonden krant Daily Palestine werden geslagen en daarna op klaarlichte dag midden op straat in Gaza City neergeschoten door Fatah leden.
15 mei 2007: Mohammad Awad al-Joujou van de aan Hamas verbonden website Palestine Live werd neergeschoten door Palestijnen in Gaza City tijdens gevechten tussen Hamas en Fatah.

Dit is een behoorlijk creatieve omgang met de feiten, en Wijenbergs aantijgingen zijn dan ook pure stemmingmakerij:

"In die gebieden is sprake van recht-toe-recht-aan moord: moord op journalisten, cameramannen, tolken en chauffeurs. De media zijn natuurlijk het logische doelwit. Onafhankelijke informatie zou grote gaten schieten in het opgeroepen, valse beeld van 'Israël, een land in verdrukking'. Onafhankelijke media zijn een bedreiging voor het systeem en moeten worden gesmoord. De studie 'Killing the Messenger' van maart 2007 toont aan, dat het Israëlische regime zeer hoog scoort op de ladder van meest gevaarlijke overheden voor mediapersoneel en als effectieve bestrijder van wereldwijde nieuwsvoorziening."

"Het is overvloedig duidelijk, dat Israël zich in het geheel niet bekommert om de waarheid. Journalisten kunnen zijn doelstellingen tegenspreken, en doen dat soms ook. Zij kunnen - en worden dus ook daadwerkelijk - vermoord. De namen van de slachtoffers worden door de Israel Defence Forces nooit bekend gemaakt. Er kraait dus vaak geen haan naar. Degenen die de trekker overhalen lopen als vrij man weg."