Jeruzalem gedeeld door twee

IMO Blog, 2007

Het is mooi dat er nog optimisten zijn in het Midden-Oosten, maar te beweren dat de oplossing eigenlijk heel simpel is, is op zijn zachtst gezegd misleidend en ontkent de complexiteit van het conflict, en de problemen die met iedere mogelijke oplossing gepaard gaan.

Vorig jaar kreeg ik met een groep een rondleiding door Jeruzalem, waarbij werd verteld hoezeer de Joodse en Arabische wijken met elkaar vervlochten zijn, hoe kwetsbaar Joods Jeruzalem was voor 1967 (aan drie kanten omringd door Jordanië; vanuit de omliggende heuvels kon je de Knesset zien liggen en dus gemakkelijk beschieten). De gids sprak de wens uit dat we na zijn verhaal inzagen hoe complex de situatie is, niet dat we een specifieke oplossing als de enig juiste en rechtvaardige zagen.


Yossi Beilin, een van de hoofdrolspelers in de totstandkoming van het Geneefse Akkoord, heeft gelijk waar hij stelt dat Jeruzalem de facto al verdeeld is (zie opiniestuk hieronder). Toen ik van het voorjaar in de Tourist Office vroeg naar een straat in het Arabische deel, zei men, een beetje verbaasd, 'but that is in the Arab part, we don't know about that', alsof dat niet echt bij Jeruzalem hoort. 'Vraag het maar bij Damascus poort aan de Palestijnse buschauffeurs'. Het bleek een paar honderd meter lopen vanaf de oude stad te zijn. Vrienden bevestigden dat de meeste Joden nooit in Arabische delen komen, en vice versa.

Deze praktische deling maakt de deling van de stad tussen twee staten er echter niet makkelijker op. Waar zou de grens moeten lopen, vroegen we ons herhaaldelijk af. Achter de Damascus poort? De Arabische markt in de nauwe straatjes van de Oude Stad loopt naadloos over in het Arabische deel achter Damascus Poort. In de Oude Stad leek het ons nogal onmogelijk een staatsgrens te creëren, met de controles die daar bijhoren, zeker tussen twee staten die reden hebben elkaar te wantrouwen vanwege een 100 jaar durend conflict. De Palestijnen willen uiteraard vrije toegang tot de Al Aqsa Moskee en soevereiniteit erover, en de Joden willen op zijn minst soevereiniteit over de Klaagmuur en het Joodse Kwartier. Overigens heeft een medewerker van president Abbas onlangs ook de soevereiniteit over de Klaagmuur en de gehele oude stad opgeëist, een positie die Abbas al in 2000 innam. Als beide partijen het al eens zouden worden over een deling van de stad, zal dit met name in het oude centrum nauwelijks te implementeren zijn. Vanaf de Tempelberg kun je gemakkelijk de Joden bij de Klaagmuur bekogelen met stenen, laat staan beschieten. De vele straatjes en steegjes in het oude centrum zijn een waar doolhof, en van ontelbare plaatsen kun je de ander belagen. Hoe is dat te delen in twee staten??

De meeste Israëlische politici zijn al tot de conclusie gekomen dat de Arabische wijken onder Palestijnse soevereiniteit moeten komen (alhoewel het gevoelig ligt dit expliciet te zeggen), maar het is naïef te denken dat daarmee het probleem is opgelost. Beilin weet dat natuurlijk ook wel, en houdt zichzelf voor de gek, en de mensen die zijn schrijfsels geloven.

'De oplossing is heel simpel', beet Farah Karimi me ooit toe, 'Israël moet zich gewoon aan het internationale recht houden'. Dat de resoluties 242 en 337 geen totale en onvoorwaardelijke Israëlische terugtrekking eisen, en dat de vele resoluties van de Algemene Vergadering geen onderdeel uitmaken van het internationaal recht, had ik helaas niet snel genoeg paraat. 'De oplossing is eigenlijk heel simpel' vertelden kolonisten me later, 'de Palestijnen moeten ophouden met hun geweld tegen ons; wij zijn klaar om in vrede met hun in dit land te leven'. Ja, maar dan wel onder jullie voorwaarden, en onder jullie heerschappij.

Het is uiteraard volkomen irreëel te verwachten dat één van beide zich overgeeft, en zonder voorwaarden de eisen van de ander inwilligt. Het is even irreëel te menen dat men simpelweg de kool en de geit kan sparen, en een rechtvaardige vrede voor beide in het verschiet ligt, als alleen maar een paar extremisten hun dromen zouden opgeven.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Jerusalem solution not complex

Declarations of a united Jerusalem are just empty slogans in a de facto divided Jerusalem

by Yossi Beilin
Published: 10.15.07, 08:33 / Israel Opinion
http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3459924,00.html

Two weeks ago a young journalist, Daniel Ofir, reported a story on "Hot News" that ought to have created quite a storm: The Palestinian Authority is paving a highway inside Israel's sovereign territory in "united" Jerusalem, our eternal capital. The highway begins in the Atarot area and passes through the Kafr Akab neighborhood in Jerusalem along 2.6 kilometers inside the sovereign territory of united Jerusalem, and ends in Ramallah. What's more, the construction of the highway is primarily being built by the American Administration, which according to reports invested some $1.7 million in the project.

You haven't heard of this? Strange, after all it is a main road, with two lanes running in each direction: Work has been underway for three months already. The reason you haven't heard or seen anything (and even the majority of Jerusalem residents haven't heard of the project) is clear: The Palestinian neighborhoods in Jerusalem were never an integral part of the city, and the vast majority of the city's Jewish residents never stepped foot in Jerusalem neighborhoods such as: Abu Dis, Suwahara, Kafr Akab, Jabel Mukaber or Ras Hamis.

The Egged bus company's public transportation routes in Jerusalem never reached the city's Arab neighborhoods, because there was no real need - the populations almost never mix anyway, and Jerusalem's Jews have no reason to visit the Arab neighborhoods.

Officially the Israeli government is continuing to stick to its slogan of a "united Jerusalem." All of the 250,000 Palestinians residing in Jerusalem continue to remain Israeli citizens (albeit without the right to vote in Israel's Knesset and without an Israeli passport, but with full social benefits such as health and education). The municipality is still obliged to provide full services to the eastern part of the city and even to parts situated outside the separation fence that Israel constructed.

Yet it is currently clear to all that there is no real intention, except for declarations of a "united Jerusalem," to continue holding onto these neighborhoods. The Israeli government has in actual fact already divided Jerusalem. The road currently being constructed by the Palestinian Authority with American aid is evidence that in practice Israel has no control over parts of eastern Jerusalem.

It is a road that was destroyed during Operation Defensive Shield in March 2002. Since then the Jerusalem municipality hasn't found it appropriate to repair one of the main and central roads situated inside its municipal jurisdiction.

For years the Palestinian Authority has been asking to carry out the works itself but Israel did permit it to do so. Apparently, only American pressure has now enabled the project to get underway despite government declarations.

Time to reach final status agreement
Hence, Haim Ramon's and the prime minister's PR advisors' statements regarding the relinquishment of Palestinian neighborhoods in Jerusalem actually verify a situation that has existed for many years.

And so a Jerusalem solution is not as complex as it may seem. The separation between the two populations exists anyway, and all that remains is to finally sit down with the Palestinians and hammer out a final status agreement, to delineate the border that is known to all which divides between the Jewish and Palestinian neighborhoods and to sign an agreement that would end the occupation and the conflict once and for all.

A solution is possible. Continued declarations of a "united Jerusalem" are just empty slogans in a de facto divided Jerusalem. It's time to remove the mask and to act according to real Israeli interests: Namely, to reach a final status agreement that would allow the Palestinians to found a state alongside Israel with its capital in East Jerusalem.