Reacties: 7 Opmerkingen
op Monday, 5 November 07, schreef ben van rooij
Mijn dilemma met Israel is de morele corruptie van een leger na veertig jaar overheersing. Lees het artikel: The Sadism of the Israeli Occupation. (http://www.juancole.com/) of een artikel van Conal Urquhart waarvan ik enkele framenten:
Nufar Yishai-Karin, a clinical psychologist at the Hebrew University in Jerusalem, interviewed 21 Israeli soldiers and heard confessions of frequent brutal assaults against Palestinians, aggravated by poor training and discipline. In her recently published report, co-authored by Professor Yoel Elizur, Yishai-Karin details a series of violent incidents, including the beating of a four-year-old boy by an officer.
The report, although dealing with the experience of soldiers in the 1990s, has triggered an impassioned debate in Israel, where it was published in an abbreviated form in the newspaper Haaretz last month. According to Yishai Karin: 'At one point or another of their service, the majority of the interviewees enjoyed violence. They enjoyed the violence because it broke the routine and they liked the destruction and the chaos. They also enjoyed the feeling of power in the violence and the sense of danger.'
In the words of one soldier: 'The truth? When there is chaos, I like it. That's when I enjoy it. It's like a drug. If I don't go into Rafah, and if there isn't some kind of riot once in some weeks, I go nuts.'
Another explained: 'The most important thing is that it removes the burden of the law from you. You feel that you are the law. You are the law. You are the one who decides... As though from the moment you leave the place that is called Eretz Yisrael [the Land of Israel] and go through the Erez checkpoint into the Gaza Strip, you are the law. You are God.'
The soldiers described dozens of incidents of extreme violence. One recalled an incident when a Palestinian was shot for no reason and left on the street. 'We were in a weapons carrier when this guy, around 25, passed by in the street and, just like that, for no reason - he didn't throw a stone, did nothing - bang, a bullet in the stomach, he shot him in the stomach and the guy is dying on the pavement and we keep going, apathetic. No one gave him a second look,' he said.
The soldiers developed a mentality in which they would use physical violence to deter Palestinians from abusing them. One described beating women. 'With women I have no problem. With women, one threw a clog at me and I kicked her here [pointing to the crotch], I broke everything there. She can't have children. Next time she won't throw clogs at me. When one of them [a woman] spat at me, I gave her the rifle butt in the face. She doesn't have what to spit with any more.'
Yishai-Karin found that the soldiers were exposed to violence against Palestinians from as early as their first weeks of basic training. On one occasion, the soldiers were escorting some arrested Palestinians. The arrested men were made to sit on the floor of the bus. They had been taken from their beds and were barely clothed, even though the temperature was below zero. The new recruits trampled on the Palestinians and then proceeded to beat them for the whole of the journey. They opened the bus windows and poured water on the arrested men.
Kan je je voorstellen dat ik bij het woord beschaving een beetje ziek wordt.
En dat is mijn dilemma met Israel, en dat het in de westerse wereld nog sympathie oproept!!
op Thursday, 8 November 07, schreef Ratna
Deze voorbeelden zijn inderdaad walgelijk, en hebben niks met beschaving van doen. Ze komen uit een onderzoek van een psychologe naar wreed gedrag in twee leger units tijdens de eerste intifada. Het doel van haar onderzoek was niet om te laten zien hoe wreed het Israelische leger is, maar om te begrijpen hoe en waarom dit gedrag tot stand komt. Uit het Haaretz artikel
http://www.haaretz.com/hasen/spages/909589.html:
Haaretz interviewer: Can you sum up the message of the study?
"The message might be too complex for a newspaper article. Freud talks about the destructive aggressive instinct. In a letter to Einstein in 1932, Freud wrote, 'Musing on the atrocities recorded on history's page, we feel that the ideal motive has often served as a camouflage for the lust of destruction.' That has existed in everyone, in all languages and in all religions, across all the hundreds and thousands of years of history, and probably even before. There are some cultures that are more violent, yes, but violence appears in every culture. There are situations that provoke it and cause the violence to well up to the surface.
"There is nothing surprising about the reaction of the soldiers who were sent there," Yishai-Karin continues. "In a situation of neglect, without supervision of the senior command, without genuine psychological research, without any examination, they operated on the basis of instincts and emotions. But despite everything that happened there, not a few soldiers acquitted themselves honorably, thanks to values, support from home, professionalism and self-restraint.
In het Haaretz artikel legt ze uit dat een van de twee units waarvan ze soldaten had geinterviewd, bijzonder hardvochtig was, onder andere omdat er geen supervisie was:
"Ash'har Company, which was drafted before us, was a deviant, extreme unit at the human level. The absence of supervision from the commanding level left its mark on them, and things they did before we arrived were extreme.
Take the story about the boy and the kick to the crotch, for example.
"The soldiers of Ashbal Company," she continues, "were of a higher quality. There were those who had been kicked out of a pilots' course. A fierce struggle ensued between the two companies, which was actually a struggle between cultures and even a socio-economic struggle. There is a connection between a person's background and his behavior.
Twee soldaten uit de wrede unit beklaagden zich over een bijzonder gewelddadig incident waarbij drie Palestijnse tieners in elkaar werden geslagen, waarna er een onderzoek is gekomen en de commandant een gevangenisstraf kreeg. Yishai Karin legt uit waarom zij wel dit morele bewustzijn hadden en de hardvochtige commandant niet:
"The two soldiers of conscience were from homes that invested a great deal in the children. One was the son of a psychologist and a factory manager, and the other the son of a career officer, a lieutenant colonel. In both cases the mothers were involved, meaning they received big parcels every week. The two were superb soldiers. They hustled through basic training and had enough time to think about what was right and what was not in the company's operations in Rafah. Their commanding officers had far narrower horizons and came from a different background, and that is where the cultures clashed. The squad commander who went to prison got the shock of his life that of all the things he had done, he was doing time for beating bound youngsters. He now lives in the United States. Most of the soldiers I interviewed left the country, apart from five or six."
Dergelijk wreed en onmenselijk gedrag komt helaas voor in ieder leger dat in oorlogssituaties verkeert. Uit het artikel blijkt dat naast opvoeding, supervisie en training belangrijk is. Bovendien moet soldaten worden geleerd dat agressie niet altijd de beste oplossing is in bedreigende situaties.
Yishai Karin geeft daarvan het volgende voorbeeld:
"As for battle heritage, I brought that to the army from home. My dad told me about the [first] Lebanon War. He was the commander of a reconnaissance company. On one occasion a large number of angry Shi'ites gathered at the entrance to the base and the soldiers got uptight. My father and a few other soldiers daringly waded into the mob, talked to people and calmed them down.
My father told me at the time that anyone who didn't know Arabs and felt pressured by the event was liable to shoot them. That's a story I heard as a girl, in 1983."
Geweld en oorlog stompen af. Omdat Israel in een voortdurende staat van oorlog of vijandschap met de Palestijnen verkeert, moet er extra veel aandacht worden besteed aan normen en waarden in het leger en manieren om gespannen situaties niet uit de hand te laten lopen. Het rapport van Yishai Karin levert daar hopelijk een bijdrage aan.
Overigens vraag ik me af of jij er ook voor bent om de banden met Rusland, China, Indonesie, Turkmenistan, Marokko en nog een aantal landen te verbreken, omdat ze op grote schaal de mensenrechten schenden en/of hun legers oorlogsmisdaden hebben begaan tegen de eigen bevolking of in bezet/geannexeerd gebied. En wat vind je van al die beschaafde qassamraketten, en de beschaafde manier waarop Hamas Fatah sympathisanten in de Gazastrook uit ziekenhuizen sleurde en in het bijzijn van hun familieleden doodschoot? Wat ik erg typisch vind, is dat mensen die oproepen de banden met Israel te verbreken vaak zo mild zijn over mensenrechtenschendingen door (vooral) Arabische landen. De Janjaweed begaan per dag meer oorlogsmisdaden dan Israel in een jaar, maar toch roepen de meeste vredesorganisaties niet op tot sancties tegen Soedan.
Een reden dat Israel bij mij sympathie oproept is dat zowat iedereen binnen links (ik kom uit de linkse hoek) het zo eenzijdig veroordeelt en zo weinig begrip heeft voor de moeilijke situatie waar het in zit. Al het negatieve over Israel wordt uitvergroot, alles wat Israelische leiders zeggen, of kolonisten of vredesactivisten of hele of halve garen, wordt tegen ze gebruikt.
op Sunday, 11 November 07, schreef ben van rooij
“Deze voorbeelden zijn inderdaad walgelijk, en hebben niks met beschaving van doen. Dergelijk wreed en onmenselijk gedrag komt helaas voor in ieder leger dat in oorlogssituaties verkeert” beaam je. En ik met je. Maar daarmee zijn voor Israel geen verzachtende omstandigheden ontstaan, om een bestaande bezetting van Palestijns gebied meer dan veertig jaar in stand te houden. De veel te lange duur schrijf ik voor een belangrijk deel toe aan politiek Israel. Met name de nederzettingenpolitiek sinds 1967 acht ik een grote boosdoener en hoofdreden dat vrede nog lang niet in het verschiet ligt.
Natuurlijk zie ik de hypocrisie in onze houding gezien onze genormaliseerde banden met landen als Rusland, enz. Onze afhankelijkheid aan deze wereld maakt, dat, wij af en toe vreemde . sprongen maken met betrekking tot landen die zeer verwerpelijke regimes hebben. Landen die een toetsing met mensenrechten schenden. Barbaars in mijn ogen. Graag zou ik burgers van die landen de “beschaving” gunnen, die wij kennen.
Echter het is macht dat geesten corrumpeert. En aangezien het westen die macht heeft, geraken mechanismen als checks&balances zoek Zie de VS en Guantanamo Bay. En ja, ik schaar inmiddels Israel met haar schendingen daar bij. Ondanks de democratische intenties ten spijt. Ergo mijn conclusie, dat democratie in een aantal gevallen te veel tekort schiet.
En als onze zogenaamde beschaving een haperend systeem aflevert, hoe kan ik de mensonterende regimes terechtwijzen!
Een reden dat Israel bij jou sympathie oproept is dat zowat iedereen binnen links (ik kom uit de linkse hoek) het zo eenzijdig veroordeelt en zo weinig begrip heeft voor de moeilijke situatie waar het in zit. Ik kan dat erg goed begrijpen.
Ik ben niet links of rechts. Ik heb geen bijzondere bindingen met Israel of enig ander land in het MO. Ik heb veel begrip voor het onrecht dat Joden zijn aangedaan in het verleden. Maar met het recht door het ontstaan van Israel, is onrecht aangedaan aan de Palestijnen. Bijna zestig jaar later spreek ik Israel daarop aan, dat nog geen afdoende oplossing is gevonden.
Daarbij komt nog dat het Midden Oosten meer en meer op haar grondvesten schudt. Zie Irak, zie Iran, zie Libanon, zie Pakistan, zie Kurdistan, zie Gaza. Er komen nog roerige tijden aan.
op Saturday, 17 November 07, schreef Ratna Pelle
Hallo Ben,
Ik schrijf de veel te lange duur van de bezetting voor een groot deel toe aan de Palestijnen en Arabische buurlanden. Direct na de zesdaagse oorlog verklaarden zij geen vrede en geen onderhandelingen met Israel te willen. Dat heeft de nederzettingenbeweging een enorme boost gegeven. Aanvankelijk was de regering restrictief wat betreft de nederzettingen, en was het op de meeste plaatsen op de Westelijke Jordaanoever verboden voor Joden zich te vestigen. Achteraf gezien denk ik dat men dat helemaal niet had moeten toestaan, maar ik begrijp wel dat men bijvoorbeeld plaatsen waar voor 1948 Joodse gemeenschappen waren, weer wilde opbouwen. Voor mij is het echt de fout in gegaan onder de Likoed regeringen, die massabewoning in de bezette gebieden organiseerden met als doel deze gebieden in eventuele vredesonderhandelingen niet te hoeven afstaan. Ik begrijp de verbondenheid van veel Joden met het zogezegde Bijbelse hartland, maar men had moeten inzien dat hier nu een ander volk leeft en men daarover niet kan blijven heersen. Tegelijkertijd bleven de Palestijnen ijveren voor de bevrijding van geheel Palestina, en voerde talloze aanslagen en aanvallen uit (Palestijns terrorisme is niet iets van de tweede intifada), onder andere vanuit Libanon. In 1993 erkende de PLO schoorvoetend in het Engels Israels bestaansrecht, terwijl men tijdens het vredesproces (de meeste tijd) terrorisme bleef steunen en financieren en in het Arabisch opriep tot vernietiging van Israel. Israel ging ondertussen door met het bouwen van nederzettingen.
In 2000/2001 hadden de Palestijnen echt een kans op een eigen staat gehad, en alle verhalen over Bantoestans zijn nonsens. De nederzettingen binnen deze staat zouden worden ontmanteld, en een paar grote blokken bij Israel geannexeerd (in de laatste voorstellen werd dit gecompenseerd) zie ook:
http://www.israel-palestina.info/vredesproces.html#Camp_David_en_tweede_Intifada
Eigenlijk zou Israel de nederzettingen moeten ontruimen en het leger handhaven in de bezette gebieden totdat er een vredesverdrag is en de Palestijnen het bestuur over kunnen nemen. Er is in Israel natuurlijk geen draagvlak hiervoor te krijgen zolang er wekelijks aanslagen worden verijdeld en opgeroepen tot het vermoorden van de 'zonen van apen en zwijnen'. De haat tegen Joden in de Arabische wereld is ouder dan de bezetting en zelfs ouder dan Israel, en is in mijn ogen een van de belangrijkste oorzaken van het conflict.
De Palestijnse premier gaf van de zomer zelf toe dat men niet in staat is de orde te handhaven en aanslagen te voorkomen. Zeer waarschijnlijk zou, als het Israelische leger zich uit de Westoever terug zou trekken, de Hamas daar de macht overnemen zoals in de Gazastrook. De bezetting is in mijn ogen dus een noodzakelijk kwaad. Israel zou wel goodwill moeten tonen door de buitenposten en daarna de meest radikale nederzettingen te ontruimen, en hard op te treden tegen kolonistengeweld.
Ik vind het vreemd dat jij alleen Israel erop aanspreekt dat er nog geen oplossing is gevonden. In mijn ogen zijn de Palestijnen voor een groot deel zelf schuld aan hun belabberde situatie en zouden zij eens moeten ophouden met van alles Israel de schuld te geven, en aan een goed bestuur gaan werken. Zij krijgen meer steun dan welk volk ter wereld, er is meer aandacht voor hen dan voor welk ander volk dan ook, en velen in Israel zien in dat aan de bezetting zo snel mogelijk een einde moet komen.
Wat betreft het onrecht dat de Palestijnen zou zijn aangedaan met de stichting van Israel: ook dat ligt voor een groot deel aan henzelf. Hadden zij het VN delingsplan aanvaard, waren zij bereid geweest tot een compromis, dan had er nu al 60 jaar een Palestijnse staat kunnen zijn. Ik zie niet in waarom de Palestijnen recht zouden hebben op het hele land, en de Joden maar als minderheid in een Arabisch Palestina hadden moeten leven. Het is niet vanwege de Holocaust dat het Westen hun een staat heeft gegeven ten koste van de Palestijnen. Zij zijn een Midden-Oosters volk met zowel een historische, fysieke als religieuze binding met het land. 'Palestina' was geen staat voor 1948 maar Brits mandaat en daarvoor een (verwaarloosde) provincie van het Ottomaanse rijk. Ik heb hierover zojuist een artikel geschreven omdat het binnenkort 60 jaar geleden is dat het VN delingsplan is aangenomen.
op Sunday, 18 November 07, schreef ben van rooij
Ratna,
Jij schrijft de veel te lange duur van de bezetting voor een groot deel toe aan de Palestijnen en Arabische buurlanden.
Eens Mits je daarmee niet uitdrukt dat impliciet aan Israel (slechts) voor een klein deel de te lange duur bijdraagt. Dan ben ik het met je oneens. Beide partijen zijn medeverantwoordelijk voor het uitblijven van een waarachtige vrede. Wel constateer ik dat de uitgangsposities van beide partijen wezenlijk verschillen. Tegenover de voordelen van de overduidelijk numerieke meerderheid van de moslim bevolkingsgroepen in het Midden Oosten, en de economische component (olie) ( dat ook als een mixed blessing kan worden opgevat), heeft Israel de afgelopen 60 jaren een bijna onaantastbare positie opgebouwd. Militair ongeëvenaard in het MO, een de steun van de westerse wereld en waarbij de wereldmogendheid VS zonder enige reserve haar machtspositie ten gunste van Israel benadrukt.
Daar is geen kruid tegen opgewassen, zou de conclusie kunnen luiden. Sterker nog: Israel kan die kans niet laten liggen om het maximale uit de voordelige positie uit te halen.
En als dat betekent geen vrede nastreven, dan is rationeel vanuit die visie veel voor te zeggen. Daar komt mijns inziens bij dat de joden in Israël verre van homogeen is. Met het zogezegde Bijbelse hartland (jouw woorden) oftewel bezet gebied verzamelt Israel de nodige krachten binnen en buiten Israel. En is elke misstap van de Arabieren koren op de molen,nietwaar! Kansen te over!!
De laatste alinea is cynisch. En toch krijg ik over de jaren meer en meer de indruk, dat ik wellicht er misschien niet naast zit. Mijn respect ook aan Joods Israel in al zijn geledingen: Haar positie wordt door instanties en ieder bijna perfect “verkocht” aan de buitenwereld. Je eigen visie wordt clip en klaar weeggegeven op je site.
Over Camp David bijvoorbeeld wordt genuanceerder gedacht en geschreven dan menige Israëlische instantie mij wil doen geloven. Het feit dat Carter over Bantoestans spreekt, is een impliciet protest tegen de enige waarheid: die van Barak, enz.
De Palestijnen hebben kansen gehad op een eigen staat. De laatste in 2000/2001. Los van het feit of ze het zelf verknalt hebben, keer op keer, heeft juist ook Israel (bijna) alle redenen om een Palestijnse staat te doen ontstaan. Veertig jaar lang al zijn ze in een “unieke” positie om deze staat te (doen) ontstaan. Onder de voorwaarden die ook voor Palestijnen voordelig zou hebben gewerkt….
De haat tegen Joden in de Arabische wereld is ouder dan de bezetting en zelfs ouder dan Israel, en is in mijn ogen een van de belangrijkste oorzaken van het conflict. Zeg je. Kan ik niet goed beoordelen. Wij in Europa hebben ook de nodige animositeit gekend in de eeuwen hiervoor. Met alle gevolgen vandien. Na de zeer pijnlijke WWII heeft hetzelfde Europa zich herpakt en (vind ik, tot mijn vreugde ) is een gemeenschappelijkheid gevonden: de EU. Vele oude tegenstellingen zijn vervaagd.
Aan Israel om juist te handelen. Wat juist is zal afhangen van Israel en de Arabische werld. Daar ga ik niet over.
op Tuesday, 20 November 07, schreef Ratna
Ben,
Jij schildert Israels positie veel te rooskleurig af. Geen enkel ander land heeft de nederzettingenpolitiek gesteund, of de annexatie van Jeruzalem en de Golan erkend. Om alledrie is Israel hard veroordeeld door de VN en allerlei landen, waaronder de VS. De VS heeft - net als bijna alle landen - zijn ambassade van Jeruzalem naar Tel Aviv verplaatst in reactie op de annexatie van Jeruzalem. Dit vind ik onbegrijpelijk: ze hadden hem toch gewoon in West Jeruzalem kunnen laten staan, en Nederland zou ook haar ambassade naar West Jeruzalem moeten verplaatsen. Dat spreekt het standpunt toch niet tegen dat de Palestijnen (een deel van) Oost Jeruzalem moeten krijgen? Officieel erkent niemand dus Joodse rechten in een deel van Jeruzalem, de stad die zo centraal is in hun geschiedenis en religie.
Wat jij beschrijft is hoe de kolonisten dachten, maar zij negeerden de realiteit. In 1974 kreeg de PLO waarnemerstatus bij de VN, en Arafat sprak de Algemene Vergadering toe met een pistool in zijn achterzak en sprak van gewapende strijd en de bevrijding van geheel Palestina. Niemand zei er wat van. In 1975 nam de VN de "Zionisme is racisme" resolutie aan (als Amerika zo kritiekloos achter Israel stond, waarom hielden ze deze zaken dan niet tegen?). Israel heeft als enige land in de VN aan allerlei besprekingen niet deel kunnen nemen en kon als enige staat geen lid worden van de meeste VN lichamen, omdat de Arabische staten Israel niet als lid van het Aziatische blok accepteerden. Er waren dus helemaal geen kansen te over, al dachten de kolonisten van wel, en zij gebruikten Israelische wrok over bovengenoemde zaken en het gevoel van de buitenwereld toch geen recht te kunen verwachten, in hun voordeel.
Je schrijft:
"Met het zogezegde Bijbelse hartland (jouw woorden) oftewel bezet gebied verzamelt Israel de nodige krachten binnen en buiten Israel. En is elke misstap van de Arabieren koren op de molen,nietwaar!"
Het vervreemdt er ook ontzettend veel mensen mee, waar jij volgens mij ook toe behoort. Het zou veel rationeler zijn als Israel op zijn minst de kleinere geisoleerde nederzettingen zou ontruimen om zo meer goodwill te genereren. Overigens heeft de VS Israel onder Shamir al gestraft voor de nederzettingenpolitiek, en pas onder Rabin (die een bouwstop afkondigde) is dit hersteld. Jij ziet de VS als homogeen pro-Israel, terwijl daar heel verschillende ideeen over bestaan. Het State Department is altijd veel kritischer geweest dan het congres. Organisaties als de AIPAC hebben vooral invloed (gehad) op het congres, maar het beleid wordt in het State Department gemaakt. Overigens noem ik de Westelijke Jordaanoever ook 'bezet gebied'; met 'Bijbels hartland' gaf ik de positie van de kolonisten weer.
Israel verkoopt zijn positie momenteel helaas erg slecht. De positie van Carter wordt denk ik door meer mensen geloofd dan die van Dershowitz. Algemeen wordt er vanuit gegaan dat wat de Israelische regering zegt propaganda is, en het CIDI bijvoorbeeld wordt ook veelvuldig als een Israelische lobbyclub afgebeeld. Dat mijn kleine blog het vaak voor Israel opneemt, mag je niet als bewijs zien dat Israel zo succesvol is in het 'verkopen' van haar beleid, dat is wat teveel 'eer'. Mensen/clubs als Een Ander Joods Geluid, Anja Meulenbelt, United Civilians for Peace, Van Agt, Van Doorn en ga zo nog maar even door zijn een stuk invloedrijker dan ik ben met mijn schrijfsels.
Carters beweringen over Camp David zijn, met permissie, nonsens. Israel heeft geen bantoestans aangeboden, maar een aaneengesloten Palestijnse staat.
Je schrijft:
"De Palestijnen hebben kansen gehad op een eigen staat. De laatste in 2000/2001. Los van het feit of ze het zelf verknalt hebben, keer op keer, heeft juist ook Israel (bijna) alle redenen om een Palestijnse staat te doen ontstaan. Veertig jaar lang al zijn ze in een "unieke" positie om deze staat te (doen) ontstaan. Onder de voorwaarden die ook voor Palestijnen voordelig zou hebben gewerkt.. "
Aan beide kanten verhinderen extemisten vrede en een compromis. Een Palestijnse staat die in vrede naast Israel wil leven is zeker in Israels belang, maar een staat waar Hamas regeert of waar chaos heerst, op grote schaal wapens worden gesmokkeld en milities zich vrijelijk kunnen bewapenen en voorbereiden op een volgende ronde, is niet in Israels belang. Als Israel nu de Westelijke Jordaanoever zou ontruimen, is de kans groot dat Hamas daar de macht overneemt.
Wat betreft Arabisch antisemitisme, dat is echt niet moeilijk te beoordelen. Zie bijvoorbeeld:
http://www.israel-palestina.info/modules.php?name=News&file=article&sid=655
Holocaust ontkenningen, de zogenaamde 'blood libel' (Joden gebruiken het bloed van christelijke/islamitische kinderen voor het bakken van Matzes), complottheorien waarin de Joden parasieten zijn die uit zijn op wereldmacht, en daartoe aanzetten tot oorlogen, het AIDS virus verspreiden, achter de aanslagen op de Twin Towers zitten, het is allemaal aan de orde van de dag.
In Europa hebben we haat en oorlogen weten te overwinnen, of en wanneer dat in het Midden-Oosten zal gebeuren is de vraag, maar de sleutel daartoe ligt zeker niet alleen bij Israel.
op Wednesday, 28 November 07, schreef ben van rooij
Jij schildert Israëls positie veel te rooskleurig af. Geen enkel ander land heeft de nederzettingenpolitiek gesteund, of de annexatie van Jeruzalem en de Golan erkend. Om alle drie is Israel hard veroordeeld door de VN en allerlei landen, waaronder de VS.
Dat mag waar zijn. Maar evengoed is waar, dat de nederzettingenpolitiek een realiteit is, waar Bush stelt dat de huidige realiteit ‘’facts on the ground’’ niet uit het oog mag worden verloren, bij een eventuele vredesregeling. In dat opzicht is Reaalpolitiek iets anders dan (internationaal) recht. In Reaalpolitiek geldt het recht van de sterkste.
Officieel erkent niemand dus Joodse rechten in een deel van Jeruzalem, de stad die zo centraal is in hun geschiedenis en religie.
Een retorische vraag met implicaties, waar we nu vele tientalle jaren mee worstelen. Want je doelt niet alleen op de culturele dimensie; daar zijn wellicht oplossingen voor te bedenken. Vaticanisering bijvoorbeeld. Maar eerlijk gezegd zijn deze rationele oplossingen niet haalbaar.
De religieuze component zorgt voor een intolerantie naar elkaar. De drie monotheïstische overtuigingen sluiten dat naar elkaar toe uit. Opvallend is het huidige (tijdelijke) bondgenootschap van Joodse en Christelijke zionisten om weliswaar verschillende gronden, maar wel hetzelfde doel. Ook hier kan je spreken van Reaalpolitiek.
Je hebt het over Israëlische wrok ten aanzien van het Arabische blok in de VN. Mijn vraag is hoe serieus kan ik je opmerking opvatten. Ook het Arabische blok heeft waarschijnlijk de nodige wrok. Dat los je pas op als je gezamenlijk een voor beide partijen bevredigende oplossing van het conflict in het MO hebt gevonden.
Je betoog lezend en herlezend zitten wij niet eens zover uit elkaar mbt de verschillende analyses. Het is inde uitwerking waarin jij vanzelfsprekend duidelijk je achter Israel schaart en je kritiek ‘’met de mantel der liefde dekt’’. En ik neem je dat niet kwalijk.
Maar ik kan niet accepteren dat de MO wond doorettert. Sterker: Met de dag erger wordt. daarin betrekt, en daarbuiten. Je zegt: Aan beide kanten verhinderen extemisten vrede en een compromis. Een Palestijnse staat die in vrede naast Israel wil leven is zeker in Israëls belang, maar een staat waar Hamas regeert of waar chaos heerst, ….niet.
Met alle respect: Deze situatie is toch mede in de hand gewerkt door Israel! Ik kan toch ook zeggen dat de Shaz partij een rotte appel is. Wat dacht je van Liberman! Of Netanjahu! Hun uitspraken getuigen toch ook van onbegrip en arrogantie, of neigen zelfs naar fascisme! Volgens mijn begrip getuigt dat ook van hypocrisie. Dat mag ik je wel kwalijk nemen, toch!!
Je zegt: In Europa hebben we haat en oorlogen weten te overwinnen, of en wanneer dat in het Midden-Oosten zal gebeuren is de vraag, maar de sleutel daartoe ligt zeker niet alleen bij Israel. Maar de rol van Israel is wel cruciaal. Arafat werd door Israel irrelevant verklaard. En Abbas nu wel? Dit klopt absoluut niet. There is something (seriously) rotten in the (politics of) Israel. Of is Israel gevangen door extremisten van eigen bodem.
RSS V 1.0