AbvaKabo FNV solidair met de Palestijnen

IMO Blog, 2007

Op 29 november aanstaande, precies 60 jaar na de VN delingsresolutie, organiseert de ABVAKABO FNV een landelijke Palestina conferentie in het kader van internationale solidariteit met Palestijnse vakbonden. Daarin zal onder meer aan bod komen "hoe ABVAKABO FNV tegemoet kan komen aan de oproep van Palestijnse collega's van PGFTU waar het sancties, boycot en moreel verantwoord investeren inzake Israëlische producten of dienstverlening betreft".

De vraag is niet: hoe kunnen we bijdragen aan een einde van het conflict, en aan de creatie van een Palestijnse staat naast Israël. De hele conferentie lijkt uitsluitend gefocust op de Palestijnse kant, met een inleiding door een vertegenwoordiger van een Palestijnse vakbond, een workshop van Een Ander Joods Geluid, en sprekers als Wim Lankamp en Robert Soeterick van het Palestina Komitee en Rik Min, die openlijk tegen Israëls bestaansrecht is.


Er is niemand van de Israëlische kant uitgenodigd, maar als daarover vragen worden gesteld, zal men ongetwijfeld zeggen 'we laten ook Joden aan het woord, we werken samen met Joden en Palestijnen'. De medewerking van Een Ander Joods Geluid is ook nuttig om eventuele beschuldigingen van antisemitisme te pareren. De conferentie is overigens nog internationaler dan dat: de 'ervaren Britse collega' Sue Blackwell (van hoger onderwijs vakbond UCU) zal tekst en uitleg komen geven over boycot activiteiten in Groot-Brittannië tegen Israël, waar ze wat dat betreft op ons 'vooruitlopen'. De boycotplannen van UCU zelf moesten overigens worden herroepen omdat zij discriminerend en onwettig zouden zijn.

Aan het einde van de dag zal er een slotresolutie worden geformuleerd, en de kans zit er dik in dat die zal oproepen tot een vorm van boycot door de vakbond en/of haar leden. Het is daarom van het grootste belang dat vakbondsleden die het hier niet mee eens zijn hun stem laten horen op de conferentie of middels protestbrieven. (Zie onderaan voor verdere informatie over de conferentie.)

Het boycotten van mensen puur om hun nationaliteit is een vorm van discriminatie. Juist veel Israëlische universiteitsmedewerkers en studenten staan kritisch tegenover de bezetting en voeren hier vaak in eigen land ook actie tegen. Boycotinitiatieven tegen hun instituut en sancties tegen Israël ervaren zij echter als zeer onrechtvaardig. Naast kritiek op de bezetting komen zij op voor Israëls bestaansrecht, in feite hun recht om in hun eigen staat in vrede te leven, een recht dat door een deel van de Palestijnse bevolking en door veel voorstanders van een boycot in twijfel wordt getrokken. Israël als Joodse staat zou racistisch zijn, het moet een staat 'voor al haar burgers' worden, geheel van zijn Joodse identiteit ontdaan. In feite is juist dit een racistische visie, aangezien het recht van het Joodse volk op zelfbeschikking wordt ontkend. In een 'staat voor al haar burgers', waar uiteraard alle Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen naar moeten kunnen terugkeren, zullen de Joden spoedig een minderheid zijn.

Zelfs als men officieel nog wel bereid is om Israël te erkennen, zijn de eisen van de voorstanders van een boycot of sancties, net als het programma van deze conferentie, volkomen eenzijdig. Alleen Israël is schuldig aan het conflict en zij moet zich eenzijdig geheel uit de bezette gebieden (waar men ook Oost-Jeruzalem, met de Joodse wijk en de Klaagmuur toe rekent) terugtrekken. Het Palestijnse geweld zal dan geheel vanzelf verdwijnen. Veelal wordt beweerd dat Palestijns geweld pas halverwege de jaren '90, na de moord op Rabin en de slachting door Baruch Goldstein, was begonnen (onder andere Dries van Agt beweert dit). Zelfmoordaanslagen zouden slechts gepleegd worden door enkele extremisten, en een wanhoopsdaad zijn vanwege de wrede bezetting. In feite gaat Palestijns geweld vooraf aan de bezetting en zelfs aan de stichting van Israël. Al in de jaren '20 waren er verschillende Arabische opstanden waarbij men al moordend en plunderend de Joodse wijken in trok. In 1929 kwamen 133 Joden om tijdens zulke opstanden.

Op de dag van deze conferentie is het precies 60 jaar geleden dat de VN hun delingsplan voor Palestina presenteerden. Dat is niet geheel toevallig. Jaarlijks organiseert de onder de VN opererende Division for Palestinian Rights een solidariteitsdag met de Palestijnen op 29 november, waarop deze resolutie betreurd wordt. De delingsresolutie van de VN, die het gebied in ongeveer gelijke delen zou verdelen, werd door de Zionisten aanvaard en door de Arabieren in Palestina als ook door de buurlanden verworpen. Men had expliciet met oorlog gedreigd als de resolutie zou worden aangenomen, en daags hierna begonnen Arabische Palestijnen met overvallen op Joodse gemeenschappen en konvooien.

De moefti van Jeruzalem, een van de belangrijkste Palestijnse leiders en een nazi collaborateur, had tegen de Britse machthebbers gezegd dat hij Hitlers oplossing ook in Palestina wilde toepassen. Deze burgeroorlog, die duurde van november tot mei, werd door de Joodse gemeenschap gewonnen. Aan beide kanten werden misdaden en slachtingen uitgevoerd, zoals in Deir Yassin en op het Hadassah konvooi. Na de stichting van Israël in mei 1948 vielen de Arabische buurlanden Israël binnen met als doel het te 'bevrijden'. Nadat zij waren verslagen werden wapenstilstandsovereenkomsten gesloten (waarin de Groene Lijn tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever als bestandslijn werd vastgesteld). De Arabische Liga stelde een boycot in van Israël en richtte met de Palestijnen de PLO en Fatah op met als expliciet doel Israël te vernietigen.

Het zou nog tot 1993 duren voordat de PLO officieel Israël erkende, een erkenning die echter veelvuldig in het Arabisch (en soms ook in het Engels) werd tegengesproken. De weigering van de Arabische staten Israël, oftewel Joodse zelfbeschikking, te erkennen is de belangrijkste oorzaak van het conflict. De Arabische boycot van Israël, die in een aantal landen nog steeds van kracht is, was gericht op Israëls vernietiging, niet op het uitoefenen van druk om een specifiek beleid te veranderen. Dit geldt evenzeer voor Palestijnse boycotcampagnes, waar de AbvaKabo FNV zich nou mogelijk bij wil aansluiten.

Hoezeer de Palestijnen ook gebukt gaan onder de bezetting, en onschuldige burgers het slachtoffer zijn van Israëlische agressie, het is historisch gezien volkomen onjuist de bezetting als de oorzaak van het conflict neer te zetten. Israëlische concessies leiden niet automatisch tot vrede. Het Israëlisch-Palestijns conflict bestaat niet uit een dader en een slachtoffer, maar uit daders en slachtoffers aan beide kanten. Een boycot geeft wellicht het prettige gevoel dat men ook daadwerkelijk iets doet, in plaats van slechts toe te kijken, zonder zich in de complexiteit van het conflict te verdiepen.

Voorstanders van een boycot wijzen graag op het voorbeeld van Zuid-Afrika, waar de internationale boycot en isolatie heeft bijgedragen aan de omverwerping van het Apartheidsregime. Maar in Zuid-Afrika was de blanke regering op racisme gefundeerd, en men besefte op een gegeven moment dat men geen legitimiteit meer had en de macht moest delen. Niemand wilde een splitsing van het land, en het blanke regime was een uitvloeisel van kolonialisme. In Israël/Palestina daarentegen hebben altijd Joden gewoond, en ook in diaspora hebben ze eeuwenlang een zowel religieuze als nationale verbondenheid met het land gehouden.

De staat Israël is democratisch, en een uitvloeisel van het Joodse recht op zelfbeschikking, dat is verankerd in internationaal recht en bekrachtigd door het Britse Mandaat (dat gericht was op het creëren van een Joods thuis), door de VN delingsresolutie uit 1947 en de toelating van Israël tot de VN. Israël zal nooit toestemmen in of meewerken aan het opheffen van zichzelf zoals het Apartheidsregime in Zuid-Afrika.

In tegenstelling tot Zuid-Afrika, hebben Arabieren in Israël vrijwel dezelfde rechten (verschillen hebben met name te maken met het feit dat Arabieren niet in het leger hoeven te dienen), en een evenredig percentage studeert aan Israëlische universiteiten. In ziekenhuizen worden duizenden Palestijnen per jaar behandeld, en in de regering zit een Arabische minister. Ironisch genoeg hebben Arabieren in Israël meer rechten dan in de meeste Arabische staten.

Het is de vraag of het Israëlisch-Palestijns conflict zo'n hoge prioriteit moet hebben voor de vakbond. Als men zich er al mee wil bemoeien, dan dient men zichzelf en de leden goed en van verschillende kanten te informeren. Als men daadwerkelijk aan vrede wil bijdragen, dan dient men met vertegenwoordigers van beide partijen in contact te treden. Er zijn talloze activiteiten gericht op samenwerking tussen Israëli’s en Palestijnen op allerlei gebied, van vredeseducatie tot waterbeheer en schooluitwisselingen.

Boycots slaan de deur dicht naar samenwerking en het creëren van wederzijds begrip en vertrouwen, en moedigen de hardliners aan beide kanten aan.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Bent U vakbondslid en het er niet mee eens dat er ook in Uw naam en van Uw contributie dergelijke propaganda tegen Israël wordt gevoerd, laat dan Uw stem horen.


Uitnodiging: Palestina conferentie ABVAKABO FNV

In het kader van internationale solidariteit met de Palestijnse vakbonden, organiseert ABVAKABO FNV op 29 november a.s in Rotterdam een landelijke conferentie.
Het is een praktische conferentie, gericht op het uitwisselen van expertise. Ook wordt stil gestaan bij de sociaal economische situatie, waaronder publieke dienstverleners in Palestina moeten werken.

Datum: Donderdag 29 november
In de 70er jaren is door de Verenigde Naties 29 november uitgeroepen als dag van internationale solidariteit met het Palestijnse volk

Plaats: Rotterdam, Zalencentrum Engels (naast het CS in het groothandelsgebouw)

Programma:

10.00 - 10.30 Inloop, koffie en thee en Palestijnse muziek van Hanin

10.30 - 10.40 Opening door Edith Snoey, voorzitter ABVAKABO FNV en Wim Lankamp, kaderlid Palestina Werkgroep ABVAKABO FNV

10.40 - 11.30 Paneldiscussie o.l.v. journalist Jan Keulen met Mike Zagt van ICCO, Ibrahim Al Baz, vertegenwoordiger Palestijnse gemeenschap in Nederland en Robert Soeterik van het Nederlands Palestina Komitee. Een discussie waarin ingegaan wordt op activiteiten, een stukje geschiedenis en de huidige situatie in Palestina

11.30 - 12.15 Inleiding door Anan Qadri van de PGFTU vakbond voor de Zorgsector uit Nablus (Westbank).

12.30 - 13.30 lunch
In de wandelgang is een informatiemarktje van ABVAKABO FNV, FNV Mondiaal, Palestina Komitee, UCP, Een Ander Joods Geluid, CIDI.

13.30 - 13.45 indeling workshops en voorstellen workshopleiders

13.45 - 15.00 Workshop 1 (algemeen informatief)
begeleid door Max Wieselmann van Een Ander Joods Geluid, met informatie over hun zienswijze en bijdrage aan solidariteit initiatieven. Vanuit de AKF Palestina werkgroep begeleid door Rik Min en Kees Thieme.

Workshop 2 (vakbondslobby en –pressie)
begeleid door Anan Qadri
Discussie over o.a. de Palestijnse apartheidsituatie en de oproep van de Palestijnse collega’s om tot internationale boycotacties over te gaan
Vanuit de Palestina werkgroep begeleid door Wim Lankamp en Guus Hoelen

Workshop 3 (solidariteitsnetwerk)
Begeleid door Sue Blackwell ( UK) over het opzetten van "twinning" relaties "van vakbondslid tot vakbondslid" en opzetten E-netwerk met vakbondsleden hier en daar. Vanuit de Palestina werkgroep begeleid door Bert Giskes en Lot van Baaren

Workshop 4 : Film : the Iron Wall; Begeleid door Corry Westgeest

15.00 - 16.00 Plenaire afsluiting met aanbevelingen uit de workshops en slotresolutie

16.00 - 17.00 informele sluiting met muziek en een drankje


Aanmelding : bij voorkeur per e-mail : gderoos@abvakabo.nl of bij het secretariaat internationale zaken. Postbus 3010, 2700 KT Zoetermeer.

Een reader met achtergrondinformatie wordt samengesteld en zal digitaal ter beschikking komen.

Met vriendelijke groeten,


Xander den Uyl
Bondssecretaris