Tineke Bennema en de deling van Palestina

IMO Blog, 2007

Hieronder een artikel dat ik naar dagblad Trouw stuurde als reactie op een opiniestuk door Tineke Bennema in Podium van 26 november ("Mensenrechten? Doe wat aan lot van de Palestijnen" http://www.trouw.nl/deverdieping/podium/article853557.ece/ Mensenrechten_Doe_wat_aan_lot_van_de_Palestijnen__opinie).


Tineke Bennema slaat in haar beschrijving van de geschiedenis één van de belangrijkste gebeurtenissen over: op 29 november 1947, precies 60 jaar geleden, nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie aan om het voormalige Britse mandaatgebied Palestina te verdelen in een Joodse en een Arabische staat, waarbij Jeruzalem en omgeving een internationale status zou krijgen. Feitelijk ging het om een ingewikkelde verdeling in acht stukjes land, die via corridors met elkaar verbonden zouden worden, en er was een intensieve economische samenwerking voorzien om deze twee-statenoplossing werkbaar te maken. De Zionisten accepteerden het delingsplan, maar de Arabieren wezen het resoluut van de hand. Zij hadden vóór de stemming over de resolutie al met oorlog gedreigd, en daags erna begonnen Arabische Palestijnen met aanvallen op Joodse gemeenschappen en konvooien, en begonnen een blokkade van het Joodse deel van Jeruzalem. De burgeroorlog duurde een half jaar, en nadat Israël op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid uitriep, vielen de Arabische buurlanden het gebied binnen. In 1949 werden tenslotte wapenstilstandsverdragen gesloten, maar vrede werd pas gesloten met Egypte in 1979 en Jordanië in 1994. De overige Arabische staten hebben nog steeds geen banden met Israel en erkennen haar bestaansrecht niet.


De Arabische staten waren en zijn dus in de eerste plaats zelf verantwoordelijk voor het feit dat er nog geen Palestijnse staat is. Jordanië (dat in 1948 de Westelijke Jordaanoever annexeerde) en Egypte (dat de Gazastrook veroverde) verhinderden de stichting van een Palestijnse staat in deze gebieden.

Bennema vergelijkt Hamas met Joodse terroristen uit de jaren ’30. Nog los van de wel erg lange tijdsspanne die daar tussen zit is dit onoprecht: Arafat bleef een terrorist tot aan zijn dood en is desondanks als vredespartner geaccepteerd, door zowel Israël als de internationale gemeenschap, omdat hij in het Engels - maar niet in het Arabisch - met een twee-staten oplossing en een einde aan de terreur instemde. Zodra Hamas bereid is Israël te erkennen en het geweld te beëindigen zal zij eveneens als onderhandelingspartner worden geaccepteerd. Bennema zelf meet met twee maten door Hamas, dat zich consequent tegen vrede en een twee-statenoplossing uitspreekt, als vredespartner te beschouwen en alleen Israëlisch geweld te veroordelen.

60 Jaar na dato is de erkenning van het Joodse recht op zelfbeschikking nog steeds de kern van het probleem. Hoewel de gematigde Palestijnse regering officieel een twee-statenoplossing accepteert, weigert men Israel als Joodse staat te erkennen. De idee dat er in een Joodse staat geen plaats is voor Arabieren, zoals Bennema beweert, is absurd. Er wonen bijna 1,5 miljoen Arabieren in Israël en die hebben meer rechten dan Arabieren in de meeste Arabische staten hebben. Wat premier Olmert met een Joodse staat bedoelt is identiek aan wat de VN in 1947 met een Joodse staat bedoelde, namelijk zelfbeschikking voor het Joodse volk. Hij bedoelt daar ook mee dat Israël zelf kan bepalen wie het binnenlaat, en de te stichten Palestijnse staat de Palestijnse vluchtelingen moet opnemen, zoals Israël de honderdduizenden Joodse vluchtelingen uit Arabische staten opnam.

De weigering Israël te erkennen blijkt ook uit de vele solidariteitsevenementen op 29 november. Deze dag is uitgeroepen tot internationale solidariteitsdag met de Palestijnen, omdat zij toen zogenaamd de helft van 'hun' land verloren. Jaarlijks wordt de delingsresolutie, ook binnen de VN, door Palestijnse organisaties betreurd. Op deze pro-Palestijnse bijeenkomsten, waar vaak officiële Palestijnse vertegenwoordigers aanwezig zijn, wordt dikwijls opgeroepen tot een boycot van Israel en wordt de 'terugkeer' van miljoenen vluchtelingen naar Israël geëist.

Niet alleen Arabische staten en de Palestijnen hebben moeite met de erkenning van Joodse rechten in Israël, ook een toenemend aantal mensen in Europa meent dat de Palestijnen moeten boeten voor 'onze zonden', en dat de VN niet zomaar land dat van een ander was weg had mogen geven. Bennema en anderen ontkennen dat de Joden door de eeuwen heen niet alleen een religieuze, maar ook een sterke fysieke en nationale band met het land hebben behouden, en dat 'Palestina' nooit een Arabische staat was, maar een verwaarloosde provincie onder het Ottomaanse rijk.

De EU (en Verhagen) zou juist duidelijk moeten maken dat alleen een ondubbelzinnige erkenning van Joods-nationale rechten in Israël de basis kan vormen voor de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat.

Ratna Pelle