Salman Abu Sitta en de vervalste geschiedenis

IMO Blog, 16.07.2007

Hieronder een artikel dat ik vorige week naar Dagblad De Gelderlander stuurde als reactie op een stuk van Salman Abu Sitta op 27 november ("Vrede pas op billijke gronden" http://www.gelderlander.nl/discussie/2227393/Vrede-pas-op-billijke-gronden.ece).
Net als Tineke Bennema greep Abbu Sitta de Annapolis vredesconferentie aan om een karikatuur van de geschiedenis van het Israëlisch-Palestijns conflict in de krant te krijgen.

Leren van een vervalste geschiedenis?

“Vrede kan pas op billijke gronden” volgens Salman Abu Sitta (discussie 27 november). Deze billijke gronden houden volgens hem in dat 6,5 miljoen Palestijnen naar Israël moeten kunnen terugkeren, en dat Israël zijn Joodse identiteit op moet geven, want die zou racistisch zijn. Hij beweert dat Israël de grootste etnische zuivering van de moderne geschiedenis heeft uitgevoerd. Dat is dan wel de enige etnische zuivering waarbij de bevolking is toegenomen in plaats van afgenomen. Abu Sitta vertelt sprookjes, of beter gezegd, nachtmerries. Er zijn inderdaad ca. 700.000 Palestijnen gevlucht en verdreven in Israëls onafhankelijkheidsoorlog, maar van een systematische etnische zuivering was geen sprake. Op sommige plaatsen, zoals Haifa, riepen Joodse leiders de Arabische inwoners op om te blijven; zij zijn toch gevlucht uit angst door andere Arabische Palestijnen voor verraders te worden uitgemaakt. Sommige Palestijnen vluchtten voor het oorlogsgeweld of vanwege geruchten; anderen werden door de Arabische leiders buiten Palestina opgeroepen om te vertrekken totdat zij de Zionisten hadden verslagen. En sommigen werden at gunpoint verdreven. Wat Abu Sitta vergeet is dat ook zo’n 900.000 Joden uit Arabische landen zijn gevlucht en verdreven (ook hier weer om uiteenlopende redenen), waarvan het overgrote deel zijn bezittingen moest achterlaten.


Abu Sitta vermeldt niet dat de Arabische gemeenschap in Palestina eind 1947, nadat men de VN resolutie die opriep tot deling van het mandaatgebied (woordelijk in een Joodse en een Arabische staat) had afgewezen, zelf ten strijde trok tegen de Joden. Men viel Joodse gemeenschappen en konvooien aan, en sloot het Joodse deel van Jeruzalem af van de buitenwereld. Na deze burgeroorlog en Israëls onafhankelijkheidsverklaring op 14 mei 1948, vielen de Arabische buurlanden de nieuwe staat binnen. De Palestijnse vluchtelingen waren een gevolg van een door henzelf begonnen oorlog, met het doel Palestina etnisch te zuiveren van Joden. Een van de belangrijkste Palestijnse leiders, Haj Amin Al Husseini, een nazi-collaborateur, had gezegd dat hij het Joodse probleem in Palestina op dezelfde manier wilde oplossen als Hitler in Europa had gedaan.

Abu Sitta’s geschiedvervalsing gaat nog verder: hij beweert dat het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen is verankerd in het internationale recht. Dat is pertinent onjuist. VN resolutie 194 roept Israël op ‘die vluchtelingen, die in vrede met hun buren willen leven’ terug te laten keren. Deze resolutie is, zoals alle resoluties van de Algemene Vergadering, echter geen internationaal recht. Bovendien werd zij vlak na de oorlog van 1948 aangenomen, en betrof het een totaalpakket aan voorstellen om het conflict te beëindigen. Deze resolutie is toen door de Arabische staten afgewezen.

Het is dus nogal vreemd dat men zich hier bijna 60 jaar later op beroept om de onbeperkte immigratie van miljoenen Palestijnse vluchtelingen naar Israël te rechtvaardigen. Alleen in het geval van de Palestijnen worden ook alle nakomelingen als vluchteling meegeteld, en het overgrote deel bestaat uit nakomelingen. De Arabische staten hebben, met uitzondering van Jordanië, geweigerd hen burgerrechten te verlenen en te laten integreren, en zo de irreële wens tot terugkeer bewust in stand gehouden. Terwijl de Joodse vluchtelingen in Israël werden opgenomen en geïntegreerd, leven in Libanon, Syrië en Jordanië Palestijnse vluchtelingen al voor de vierde generatie in kampen (in tegenstelling tot wat Abu Sitta beweert, leven niet alle vluchtelingen in kampen, maar circa 1,5 miljoen).

Het is niet logisch en niet rechtvaardig om naast een eigen soevereine staat ook nog eens onbeperkte immigratie naar een andere staat te eisen, temeer daar men weet dat dit het einde van Joodse zelfbeschikking in Israël zal betekenen.

Volgens Abu Sitta hebben Bush en Olmert nog niet de lessen van de afgelopen 60 jaar geleerd, maar hij zelf heeft de belangrijkste les van de afgelopen 60 jaar niet geleerd: dat er geen vrede kan komen zolang de Palestijnen weigeren het recht van het Joodse volk op zelfbeschikking te accepteren. Men maakte een kardinale fout door deling in 1947 af te wijzen, en heeft die fout in 2000 in Camp David herhaald.

Het valt te hopen dat beide partijen hun mooie woorden in Annapolis waar zullen maken, zodat de creatie van een Arabisch Palestijnse staat naast Israël als Joodse staat realiteit kan worden. De geschiedvervalsing van Abu Sitta en zijn opruiende woorden dragen daar zeker niet aan bij.

Ratna Pelle