Boeten de Palestijnen voor onze zonden?

IMO Blog, 16.07.2007

'Hadden de VN wel de helft van Palestina, tegen de wil van de bewoners in, aan de Joden mogen geven? Israël is gesticht vanwege de Holocaust, ten koste van de oorspronkelijke inwoners. De Palestijnen boeten voor Europese zonden, en daarom verdienen zij nu onze steun tegen de Israëlische bezetting.'

60 Jaar nadat de Verenigde Naties op 29 november 1947 besloten het mandaatgebied Palestina in een Joodse en een Arabische staat te verdelen, is dit de visie van een groeiend aantal mensen in Nederland.


Deze visie gaat voorbij aan de Joodse binding met het land, niet alleen ten tijde van de Bijbelse koninkrijken Israël en Juda, maar ook in de millennia daarna. Zo had Jeruzalem al in de 19de eeuw een Joodse meerderheid, maar ook in andere plaatsen, zoals Nablus, Hebron en Safed woonden al eeuwenlang Joden. Ook nu bestaat Israël niet uit louter 'Westerse immigranten', maar uit een mengelmoes van Joden uit het Westen, uit het voormalige Oostblok, uit Afrika en het Midden-Oosten, en een aanzienlijke Arabisch-Palestijnse minderheid.

Het Zionisme is niet ontstaan als reactie op de Holocaust, maar was een laat 19de eeuwse beweging die enerzijds aansloot op het Europese nationalisme en het ontstaan van natiestaten, en anderzijds een reactie was op het antisemitisme, met name in Oost-Europa. Het bleek dat de gelijkheid en secularisatie de Joden niet vrijwaarden van antisemitisme, terwijl zij niet meer terug wilden (en konden) naar het oude leven in de getto's. Volgens de Zionisten was de enige manier om als volk te overleven in een wereld van natiestaten, door er zelf ook een te creëren.

Had de Holocaust niet plaatsgevonden, dan was de Joodse gemeenschap in Palestina waarschijnlijk veel groter gegroeid, want met name veel Oost-Europese Joden wilden daar weg en stonden achter het Zionisme. Het had misschien wat langer geduurd totdat de druk van al deze mensen zich had vertaald in onafhankelijkheid - de Holocaust heeft zeker een rol gespeeld in het VN besluit Palestina te delen - maar Palestina had dan een grotere en krachtigere Joodse gemeenschap gehad, die nog voortvarender het land had kunnen opbouwen en verdedigen.

Maar zelfs als zonder de Holocaust de stichting van Israël zou zijn tegengehouden, wil dat nog niet zeggen dat de Joden geen recht hebben op zelfbeschikking en het VN delingsplan dus onrechtvaardig was. De VN doet niet altijd recht aan ieder volk, en ook nu zijn er volken die geen zelfbeschikking hebben omdat dit niet in het belang is van andere staten, zoals de Tibetanen of de Koerden.

Bovengenoemde visie gaat aan nog een andere zaak voorbij. Gesuggereerd wordt dat de Palestijnen een staat hadden, waar ze vreedzaam samenleefden, totdat de Zionisten de boel kwamen verstoren. De Palestijnen - toentertijd noemden zij zich overigens niet zo, maar identificeerden ze zich voornamelijk met hun woonplaats en familieclan - hebben zich vanaf het begin van de 20e eeuw tegen Joodse immigratie verzet. In een reeks van opstanden en rellen, deels opgezet door de extremistische moefti Al Husseini - die later met de nazi’s samenwerkte - vielen zij Joodse gemeenschappen aan en plunderden huizen en winkels. Ook gematigde Arabieren die met de Zionisten wilden samenwerken waren hun leven niet zeker. Zij werden als collaborateurs gezien, zoals ook tegenwoordig nog gebeurt.

In reactie op deze opstanden beperkten de Britse machthebbers de Joodse immigratie en hun recht om land te kopen. Zowel vóór als tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben de Britten ontelbare boten met illegale vluchtelingen uit Europa teruggestuurd, met alle tragische gevolgen van dien.

De Palestijnen droegen zelf dus in grote mate bij aan de vijandige sfeer, de chaos en het geweld, die de Britten deden besluiten hun mandaat terug te geven aan de VN, en de VN om het gebied te delen, daar inmiddels duidelijk was dat beide volken niet in één staat konden leven. Het delingsplan van de VN werd door de Zionisten geaccepteerd maar door de Arabieren verworpen. Zij hadden vóór de stemming over de resolutie al met oorlog gedreigd, en daags erna begonnen Arabische Palestijnen met aanvallen op Joodse gemeenschappen en konvooien, en sloten ze het Joodse deel van Jeruzalem af van de buitenwereld. Na deze burgeroorlog en Israëls onafhankelijkheidsverklaring op 14 mei 1948, vielen de Arabische buurlanden het gebied binnen.

Ook voor de Zesdaagse Oorlog en de bezetting die nu al 40 jaar duurt zijn de Palestijnen medeverantwoordelijk. Zij hebben de Arabische buurlanden herhaaldelijk opgeroepen 'Palestina' te bevrijden en hen voor lafaards uitgemaakt. Ze pleegden aanvallen op Israël vanuit de Sinaï en de door Jordanië geannexeerde Westelijke Jordaanoever, wat tot escalaties met Israël leidde.

We moeten ervoor waken om, vanwege de miserabele situatie waarin de Palestijnen zich nu bevinden, hen slechts als machteloze slachtoffers te beschouwen, die zelf part nog deel hebben aan hun situatie. De bezetting is mede het gevolg van hun compromisloze houding.
Pas als zij hun eigen aandeel in het conflict onder ogen zien is er kans op een doorbraak in het vredesproces. We moeten ons hoeden voor geschiedvervalsing en niet aan de legitimiteit van Israël knagen. Zoals de Verenigde Naties het hadden voorzien, moet er een Palestijnse staat naast de Joodse staat komen, maar daarvoor is een ondubbelzinnige erkenning van Israël als Joodse staat - dat wil zeggen Joodse zelfbeschikking in een deel van historisch Palestina - noodzakelijk.

Ratna Pelle