|
|
IMO Blog,
16.07.2008
In veel conflicten spelen ongelijke machtsrelaties, of gebruiken beide partijen macht en invloed op een andere manier. Bovendien beschermen derde partijen vaak de zwakkere partij of verliest de sterkere partij zijn sympathie als het zijn kracht botviert op de zwakkere. Het Israëlisch-Palestijns conflict is wat dat betreft geen uitzondering.
Er zijn vele ongelijkheden in het conflict, die niet allemaal in Israëls voordeel werken. Omdat Israël een staat is, heeft het talloze verantwoordelijkheden en verplichtingen die de Palestijnen niet hebben, terwijl de Palestijnen wel een aantal voordelen van een staat bezitten zoals internationale vertegenwoordiging bij de VN, het Rode Kruis en andere belangrijke organisaties.
Van Israël wordt verwacht dat het bij zijn legeroperaties tot het uiterste gaat om het leven van onschuldige burgers te sparen. Op de dag dat de Amerikaanse troepen in Irak één van de grootste luchtaanvallen in de gehele oorlog hebben uitgevoerd zegt Bush met droge ogen (President Bush at press conference - Jerusalem 9 January 2008):
"How Israel deals with the rocket attacks I would hope is done in a way that not only protects herself, but worries about innocent life. And I'm convinced the Prime Minister does. He understands he has an obligation to protect Israel. He also understands that he's got to be circumspect and reasonable about how he does it, so that innocent people don't suffer."
Als hij er echt vertrouwen in had dat Israël er alles aan doet om onschuldige slachtoffers te vermijden, dan had hij dit niet hoeven zeggen. Het is uiteraard een verkapte boodschap geen grootschalige operatie uit te voeren in de Gazastrook, ondanks het feit dat dagelijks raketten op Sderot vallen en een paar dagen geleden bijna een moeder en haar tweejarig zoontje omkwamen . Kortom, Israël wordt er zelfs door haar beste vrienden aan herinnerd dat het niet zijn gang kan gaan, dat het zelfs niet kan doen wat andere landen waaronder de VS hoogstwaarschijnlijk in haar plaats zouden doen. De Palestijnen worden weliswaar opgeroepen tegen het terrorisme op te treden, maar worden er zelden voor verantwoordelijk gehouden, omdat Abbas nou eenmaal niet in staat zou zijn deze groeperingen onschadelijk te maken. In het verlengde hiervan wordt veelvuldig gewezen op het belang Abbas te versterken, buiten geld met name middels Israëlische concessies zodat de Palestijnen op de Westoever ervaren dat het ze onder Abbas beter gaat.
Mooi en aardig, maar Olmert is ook niet bepaald populair. Hij zou best wat versterking kunnen gebruiken in de vorm van Palestijnse concessies wat betreft Jeruzalem of de vluchtelingen, of de bereidheid Israël als Joodse staat te erkennen. Sinds de tweede intifada is het vertrouwen van de Israëli's in de Palestijnse Autoriteit tot onder het nulpunt gedaald, en daarom - niet vanwege een principiële weigering tot concessies - is Likoed zo populair, en zijn velen bepaald sceptisch over het hervatte vredesproces (voor zover het die naam überhaupt mag hebben).
Israël is een rechtsstaat, een democratie, wat betekent dat Israëlische Arabieren en antizionisten dagelijks hun gal over Israël kunnen spuwen in de Israëlische pers, dat journalisten overal kunnen komen en met iedereen kunnen praten en dat Palestijnse groepen maatregelen soms met succes aanvechten. Terwijl mensen in Israël niet bang hoeven zijn hun mening te geven, zijn Palestijnen die zich publiekelijk tegen zelfmoordaanslagen uitspreken zoals de intellectueel Sari Nusseibeh, voor verrader uitgemaakt en bedreigd. De Palestijnen kennen geen vrijheid van meningsuiting; journalisten worden geregeld bedreigd en soms erger wanneer wat zij schrijven bepaalde leiders niet aanstaat, Fatah en Hamas verbieden elkaar daar waar zij de baas zijn om demonstraties te houden; (vermeende) collaborateurs worden zonder eerlijk proces veroordeeld tot de doodstraf. Palestijnen praten daarom minder vrijuit over misstanden aan de eigen kant dan Israëli's. In de Gazastrook zijn bovendien meermaals journalisten en Westerse burgers ontvoerd.
Een ander groot verschil is dat Palestijnse extremisten erop uit zijn om zoveel mogelijk burgers te vermoorden, en ze het doden van Joden als een heldendaad vieren waarvoor je in het paradijs wordt beloond. Er is onder de Palestijnen veel sympathie voor zelfmoordaanslagen, al is het nu beduidend minder dan tijdens de hoogtijdagen van de intifada, toen enquêtes tot percentages van 70% of zelfs 80% kwamen. Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, om terroristen de stoppen die - in moreel en praktisch opzicht - zoveel steun krijgen van hun volk. Ze hoeven maar af en toe een geslaagde aanslag uit te voeren om in hun missie, het zaaien van angst en terreur, te slagen. Wat dat betreft is het een wonder dat er de laatste jaren zo weinig aanslagen meer zijn, en er nauwelijks Israëlische slachtoffers zijn gevallen. Dit is niet omdat de Palestijnen het niet meer proberen, maar omdat Israël een zeer effectief systeem heeft opgezet om aanslagen te voorkomen. Een paar keer werd een aanslag echter pas op het allerlaatst verijdeld; een moment van onnadenkendheid, een andere beslissing en inschatting, en zo'n aanslag was wel gelukt.
In tegenstelling tot wat antizionisten beweren, worstelen Israëlische soldaten voortdurend met morele dilemma's. Ze willen de burgers van hun land beschermen, maar moeten tegelijkertijd voorkomen dat Palestijnse burgers omkomen. Terwijl de Hamas en andere groeperingen burgers soms bewust als menselijk schild gebruiken, moeten zij vaak tussen twee kwaden kiezen, en welhaast onmogelijke afwegingen maken. Het gaat hierbij vaak om nog jonge mannen, die aan existentieel gevaar worden blootgesteld en in situaties verzeild raken die je niemand toewenst. Het mag dan ook niet verbazen dat dit ook wel eens misgaat, en soldaten hun machtspositie tegenover de Palestijnen misbruiken en onschuldige mensen moedwillig intimideren, bedreigen of zelfs verwonden. Met dank aan Haaretz, de BBC, Machsom Watch en Christian Peace Teams komt de hele wereld dit vrijwel onmiddellijk te weten. Ik wil hier niet ontkennen dat het zeker bij de checkpoints wel erg vaak misgaat, en Israël daar verantwoordelijk voor is, maar verzet mij tegen de selectieve verontwaardiging hierover en het gebrek aan begrip voor Israëls kant van de zaak.
Het is waar dat er veel meer doden aan Palestijnse kant vallen, maar die vallen wel allemaal in legeroperaties gericht op het voorkomen van aanslagen of ander geweld tegen Israëlische burgers. Als Israël die operaties niet uitvoerde, en de veiligheidsbarrière afbrak en de checkpoints ophief, dan zouden er weer meerdere aanslagen per week zijn zoals in de 'hoogtijdagen' van de tweede intifada. Vaak wordt gezegd dat de bezetting en de repressie geweld oproepen, maar de praktijk wijst anders uit. De toegenomen repressie heeft juist tot een scherpe afname van Palestijns geweld geleid. Het is dus geen Zionistische mythe dat Israël vooral uit zelfverdediging handelt. Dit betekent niet dat daarom automatisch alles wat Israël doet gerechtvaardigd is, maar er is sprake van een principieel verschil in het soort geweld en met name de doelstelling oftewel intentie. Hoe belangrijk intentie is, blijkt overigens uit het verschil in strafmaat voor moord en doodslag. De dode is er niet minder dood door, maar doodslag is, evenals dood door schuld, van een geheel andere orde dan moord.
Als de Palestijnen ophouden met het beramen en uitvoeren van aanvallen op Israëli's, zal het Israëlische geweld en de repressie drastisch afnemen. Het is daarom terecht dat Israël eerst een einde aan de terreur eist voordat het de bewegingsvrijheid van de Palestijnen vergroot of ophoudt met legeroperaties in bezet gebied. Voor de intifada's konden de Palestijnen vrij reizen, zowel binnen de bezette gebieden als naar Israël, velen werkten in Israël en Israëli's deden hun boodschappen op de markt in Palestijnse steden. Het was toen verre van perfect, maar zowel Israëli's als Palestijnen denken soms met weemoed aan die tijd terug. De impact van met name de tweede intifada is moeilijk te overschatten. Het effect van wekelijks exploderende Palestijnen in bussen, restaurants, op pleinen of in discotheken is waarschijnlijk blijvend.
"Maar de nederzettingen dragen niks bij aan Israëls veiligheid, integendeel, zij zijn een belangrijke bron van woede en frustratie, en kolonisten zijn een legitiem doelwit want zij zitten letterlijk op Palestijns land", zullen velen zeggen. Kolonisten zijn burgers, geen monsters, en zolang zij ongewapend zijn, zijn zij net zomin een legitiem doelwit als iedere andere ongewapende burger. Het oorlogsrecht behandelt alle ongewapende mensen identiek. Je zou bovendien voor lastige vragen komen te staan, want is een Israëlische burger in een Joodse wijk in Oost-Jeruzalem dan ook een legitiem doelwit? En bij de Klaagmuur? Die ligt ook in 'bezet gebied' volgens de Palestijnen. Volgens veel Palestijnen is trouwens heel Israël bezet gebied, en zij maken dit onderscheid alleen om Westerse steun te krijgen. De Groene Lijn is een bestandslijn, geen grens, en de grens zal in een vredesverdrag moeten worden vastgesteld. Een argument tegen eenzijdige ontruiming van delen van de Westoever is bovendien dat de ontruiming van Gaza tot meer, niet minder geweld heeft geleid, en dat was voordat de grenzen werden gesloten. Israël moet de buitenposten ontruimen en zou ook eenzijdig een aantal geïsoleerde nederzettingen kunnen ontruimen, maar ontruimingen op grotere schaal moeten in het kader van wederzijdse concessies plaatsvinden.
De ongelijkheid in kracht gaat dus gepaard met een totaal verschillende toepassing van geweld, en dat maakt opmerkingen als 'de Palestijnen hebben nou eenmaal geen F16's tot hun beschikking', oftewel, 'terrorisme is het wapen van de machtelozen', zo absurd. Wat zou er gebeuren als de Palestijnen wel F16's tot hun beschikking hadden? In Israëls onafhankelijkheidsoorlog (AKA de Nakba) hadden de Palestijnen aanvankelijk de overhand. Zij gebruikten die door Joodse gemeenschappen en konvooien aan te vallen en uit te moorden en Jeruzalem te blokkeren. De moefti had zelfs plannen een concentratiekamp te bouwen in de buurt van Nablus. Op die plaatsen waar de Arabieren (Palestijnen of de Arabische buurlanden) hadden gewonnen, zijn de Joden vermoord of verdreven, en zij mochten niet terugkeren. De kans is dan ook groot dat de Palestijnen met een machtig leger zouden doen wat Saddam Hoessein, een vriend en bondgenoot van de Palestijnen, die zijn dood dan ook betreurden, bijvoorbeeld met de Koerden deed: ze massaal en op gruwelijke wijze uitmoorden.
Ratna Pelle
|
IMO Blog Hoofdpagina
IMO Blog Archief
IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle
My blogs in English language are posted at ZioNation
IMO Blog (Israël & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het Israëlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch Israëlisch noch Arabisch.
© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.
IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.
© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.
BLOG ROLL:
* Ratna.NL - Over Israël en de Palestijnen
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Israel in de Media (NL)
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log
* Zionism and Israel News Archives
* Israel: Like this, as if
* Middle East Analysis
* MidEastWeb Log on Middle East peace
* Blue Truth
* Christians Standing With Israel
* Christians Standing With Israel - Blog
* Daniels Counter
* Dry Bones cartoons
* FresnoZionism.org
* The IgNoble Experiment
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Jewish State
* A Liberal Defence of Israel
* Liberty & Justice
* Meretz USA Weblog
* Normblog
* Octogenarian
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Realistic Dove
* Sanda & Israel
* Shimon Z. Klein on the Israeli-Palestinian Conflict
* Simply Jews
* Something Something
* Unplugged Mike
WEBSITES ISRAEL:
* CiJo - CIDI jongeren (NL)
* CIDI (NL)
* Engage
* Israel Facts (NL)
* Israël-Informatie linkpagina (NL/EN)
* Israël-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* The New Zionist
* Maurice Ostroff (countering bias against Israel)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict Israël-Palestina (NL)
* Etsel over Jodendom & Israël (NL)
* Zionism & Israel
* Zionism-Israel Pages
* Zionism On the Web
DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassé Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* The Euston Manifesto
* Keesjemaduraatje (NL)
* Verbal Jam (NL)
 RSS V 1.0
RSS V 2.0
|
