IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

De internationale gemeenschap en het Israelisch-Palestijns conflict

IMO Blog, 2008

De internationale gemeenschap staat, met uitzondering van de Verenigde Staten, over het algemeen aan de kant van de Palestijnen. De Arabische staten, in feite zelf een partij in het conflict, en de Verenigde Naties hebben wat dat betreft een lange staat van dienst.

Israël werd pas recentelijk toegelaten tot een van de vijf regionale blokken in de VN, en kan nog steeds niet aan alle vergaderingen en besprekingen deelnemen. De VN gaf in 1975 waarnemersstatus aan de PLO als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk, ondanks de vele vliegtuigkapingen en ander terrorisme, en een jaar later werd de Joods nationale beweging als een vorm van racisme veroordeeld, wat in 1990 werd herroepen. In de VN zijn verschillende instituties opgezet speciaal voor de Palestijnen zoals de eigen vluchtelingenorganisatie UNRWA die niet, zoals de UNHCR, is gericht op het oplossen van het vluchtelingenprobleem, en van de in totaal zeven divisies is er één geheel aan de Palestijnen gewijd. De VN erkent geen Israëlische rechten in Jeruzalem, het internationaal gerechtshof veroordeelde de veiligheidsbarrière in harde bewoordingen en negeerde de oorzaken van de bouw hiervan volledig, en Israël is in de VN het meest veroordeelde land ter wereld.

De Europese Unie is iets, maar niet veel beter, en spreekt zich bijvoorbeeld wel consequent tegen de bezetting uit maar zegt zelden onomwonden dat de vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen niet naar Israël kunnen terugkeren. De EU steunt een batterij aan zogenaamde vredesorganisaties die vaak een eenzijdige hetze tegen Israël voeren en zelfs oproepen tot boycots op verschillende terreinen. De EU is de grootste financier van de Palestijnse Autoriteit maar gebruikt deze positie nauwelijks om concrete voorwaarden te stellen op het gebied van transparantie, corruptiebestrijding, terrorismebestrijding en een einde aan de ophitsing tegen Israël en Joden. De meest walgelijke uitspraken en cartoons en TV programma's leiden zelden tot harde veroordelingen en verontwaardiging.

"O.K., maar dit alles wordt toch ruimschoots gecompenseerd door de VS, het machtigste land ter wereld en een nauwe bondgenoot van Israël?" Dat valt wel mee. Tegenover dat bondgenootschap en de circa 3 miljard aan hulp voor Israël (vaak wel in de VS te besteden), staan de bondgenootschappen met Egypte (2 miljard aan hulp), Saoedi-Arabië, dat voor miljarden 'in natura' ontvangt om het koningshuis tegen jihadisten te beschermen en de toevoer van olie veilig te stellen, de golfstaten waarvoor iets vergelijkbaars geldt, en Pakistan. Al deze landen, met uitzondering van Egypte, zijn bepaald geen vrienden van Israël, doen mee aan de Arabische boycot en isoleren het op andere terreinen. Ook Egypte doet daar ondanks de vrede met Israël aan mee. De Arabische media produceren een onophoudelijke stroom walgelijke misselijkmakende antisemitische (en soms ook anti-Westerse) propaganda, en een meerderheid in die landen is er oprecht van overtuigd dat de CIA of de Mossad achter 9/11 zat. De VS doet daar helemaal niets tegen, evenmin als tegen de steun voor Hamas.

Terwijl Amerikaanse presidenten en zeker het congres over het algemeen sympathiek staan tegenover Israël, is dat voor het State Department zeker niet het geval. Zo heeft het congres de regering talloze malen opgedragen de Amerikaanse ambassade die sinds Israëls annexatie van Jeruzalem uit protest in Tel Aviv staat, weer terug te verplaatsen naar Jeruzalem, maar dit wordt stelselmatig genegeerd. Ami Isseroff vat de positie van de VS sinds 1967 (daarvoor gaf men Israël nauwelijks hulp) als volgt samen:

Since sometime after the Six Day War, the U.S. has held to the same policy in the Middle East. It is based on these principles:

* Arab-Israeli peace will stabilize the region and open the way to further progress.
* The various actors in the Middle East really want peace, though they each want it on their terms.
* Peace can be obtained by using US leverage on Israel to extract territorial concessions from Israel.
* By achieving peace and return of territories, the US can leverage Israeli return of territories into US influence with Arab states.
* The US can maintain its leverage over Israel by making Israel dependent on US aid and weapons, and likewise, it can use the same mechanism to maintain leverage over other states in the region.

Een meerderheid van de Amerikanen heeft meer sympathie voor Israël dan voor de Palestijnen, maar het buitenlandse beleid van de VS is op andere afwegingen gebaseerd.

Door al deze zaken is Israël erg beperkt in het gebruiken van haar kracht (zo heeft men moeten wachten tot na 9/11 en de onderschepping van een Iraans schip met wapens voor de intifada, voordat men van de VS min of meer het groene licht kreeg om een einde aan de zelfmoordaanslagen te maken die het land teisterden), en ook de Libanon Oorlog en de huidige strijd tegen Hamas in de Gazastrook zouden anders (zijn) verlopen als de internationale gemeenschap sympathieker tegenover Israël zou staan.

Het is ontegenzeggelijk waar dat ondanks al deze beperkingen de Palestijnen meer lijden onder het conflict, dat zij worden overheerst en vaak letterlijk geen kant op kunnen. Maar ondertussen neemt de sympathie voor de Palestijnen toe, en heeft de Palestijnse Autoriteit onlangs een recordbedrag aan geld binnengehaald. Op diplomatiek terrein wint men voortdurend: de PA zegt dat ze de situatie in Nablus perfect onder controle hebben, Israël zegt een aanslag te hebben verijdeld en explosieven te hebben gevonden, en Bush roept Israël op de Palestijnse politie niet voor de voeten te lopen. Hamas wil dat Palestijnse pelgrims via Rafah terugkeren naar de Gazastrook, Israël wil dat ze door de Israëlische controle gaan, en bondgenoot Egypte doet Hamas z'n zin, terwijl bondgenoot Amerika zwijgt. Terwijl het volk vaak geen kant op kan, hebben de leiders, vooral de alom gesteunde regering Abbas, heel wat manoeuvreerruimte. Die zouden zij om kunnen zetten in meer bewegingsvrijheid voor hun volk, als zij daadwerkelijk de eigen extremisten zouden aanpakken in plaats van hen een schuilplaats voor Israël te bieden, en Israël bijvoorbeeld een paar maanden lang geen enkele aanslag hoefde te verijdelen of explosieven onderscheppen.

De algemeen geaccepteerde oplossing voor het conflict is een tweestatenoplossing met Jeruzalem als gedeelde hoofdstad en een einde aan de nederzettingen. Palestina moet een waarlijk soevereine staat worden, met zeggenschap over de grenzen, de eigen veiligheid, handel, en politiek. Terwijl men alom de nederzettingen, bezetting en muur als de grootste obstakels voor vrede ziet, is men vaak mild en begripvol over de wens van de vluchtelingen terug te keren en het Palestijnse terrorisme. Ook wat betreft de geschiedenis, de vluchtelingen, en Jeruzalem is het Palestijnse narratief dominant: Israël is ten koste van de Palestijnen ontstaan, en op 'hun' land gesticht, het is begrijpelijk zo niet terecht dat zij deling indertijd afwezen, zij moeten boeten voor de Holocaust, de bezetting is geen gevolg van Arabische agressie maar oorzaak van het terrorisme en van de haat tegen Israël, alle nederzettingen zijn illegaal en iedere claim van Joden op gebied buiten de Groene Lijn is ingegeven door extremistische religieuze sentimenten, de Joods nationale beweging is weggezet als racistisch, en Arabieren hebben net zoveel recht op Jeruzalem als de Joden vanwege de Al Aqsa Moskee en het half-paard van Mohammed (een verhaal dat niet voorkomt in de Koran, waarin Jeruzalem overigens in het geheel niet wordt genoemd).

De winst aan de Palestijnen is nog niet uitbetaald in een verbetering van hun leefsituatie, omdat zij er zelf voor kiezen een beter moment af te wachten. Ik houd mijn hart vast voor Israël.

Ratna Pelle

Reacties: 1 Opmerking

op Tuesday, 15 January 08, schreef marijke Slager

Ratna:
Niet alleen voor Israel houd ik mijn hart vast, maar ook voor de Palestijnse christenen die onder druk van de Palestijnse moslims hun onderdrukte positie niet mogen uiten. Ze worden bedreigd, geterroriseerd, vermoord. Hun kerken worden verbrand, hun bibliotheek en boekwinkel vernield.
Ze mogen hun geloof enkel beleven in de vorm van : voorloper (en dus achterhaald) van de islam.
Hun tv-station moest sluiten door vele bedreigingen. Toch komt dat nauwelijks naar buiten doordat hun leven en dat van hun verwanten bedreigd wordt als ze ruchtbaarheid geven aan dit alles. Zij worden gedwongen het collectieve leed van de Palestijnen te onderschrijven en hun eigen leed is daarbij onbelangrijk. Door dus constant over de Palestijnen als nationale groep te schrijven ondersteun je de moslims die de christenen geen eigen positie gunnen. Dit heeft er al toe geleid dat grote groepen christenen de Palestijnse Autoriteit en Gaza verlaten hebben en bv in Bethlehem is hun aanwezigheid van 80% naar 20% gedaald . Zij voelen zich verlaten door de wereld en kunnen dat niet eens uiten. Ook de kerk spreekt over DE Palestijnen en ondergraaft zo de positie van de geloofsgenoten. In plaats van de aandacht te vestigen op de zeer slechte positie van de christenen geeft zij de christenen een trap na door de moslimstem te ondersteunen. Die eenzijdige visie op de Palestijnen past in het beeld van de algemene eenzijdigheid in de beoordeling van het Midden-Oosten. De christenen in de omringende landen worden ook bedreigd en vluchten ook weg. In het Nederlands Dagblad van 14/1 stond de wanhoopskreet van de christenen uit Irak, maar buiten het ND werd dit niet opgepakt. Een uiterst merkwaardige zaak!