Twee martelaren in Libanon herdacht

IMO Blog, 2008

Afgelopen donderdag berichtte het Acht Uur Journaal uitgebreid over de begrafenis van een van de meest gezochte terroristen in Beiroet, op een paar kilometer afstand van de herdenking van de drie jaar geleden vermoorde politicus Rafiq Hariri. Hariri is indertijd omgelegd omdat hij wat te kritisch was tegenover de invloed van Syrië in Libanon, en voor echte democratie was i.p.v. onderwerping aan de 'big Sister'. De moord op hem, en op een aantal andere anti-Syrische politici en journalisten de afgelopen jaren, hebben de fragiele Libanese democratie zwaar gedestabiliseerd. Hezbollah, dat 10% van de zetels heeft in het parlement en in 2005-2006 aan de coalitieregering deelnam, heeft de politieke stabiliteit verder ondermijnd met haar eis om samen met haar bondgenoten (een kwart van de parlementszetels) een vetorecht in de regering te krijgen.


Uiteraard wilde ons o zo objectieve journaal geen partij kiezen in dergelijke interne Libanese aangelegenheden, en zette men beide bijeenkomsten als gelijkwaardig tegenover elkaar. 'Op de ene plek herdachten tienduizenden aanhangers Hariri, een paar kilometer verderop werd de moord op oppositieleider Mughnieh herdacht'. Men sprak van de groter wordende kloof tussen regering en oppositie, en over de politieke moorden, maar nergens was uit op te maken dat deze laatste slechts door één partij in het conflict worden gepleegd.

'Een paar kilometer verderop werd afscheid genomen van een andere martelaar, van oppositiepartij Hezbollah'. Net als GroenLinks en de SP is Hezbollah een oppositiepartij, en nu is zomaar haar leider vermoord. Alla, voor de volledigheid werd toch nog even vermeld dat Mughnieh 'het brein zou zijn achter bomaanslagen, ontvoeringen en een vliegtuigkaping in de jaren '80' en dat sommige aanslagen 'ook tegen Amerikaanse en Joodse doelen waren geweest'. Het was niet belangrijk genoeg een paar concrete aanslagen te noemen, zoals die op de Israëlische ambassade en het Joodse centrum in Buenos Aires in resp. 1992 en 1994, waarbij in totaal meer dan 100 doden vielen, of de meer dan 200 Amerikaans mariniers die omkwamen bij een bomaanslag op hun hoofdkwartier in Beiroet. Men vond het ook niet belangrijk te vermelden dat hij als de nummer twee in Hezbollah wordt beschouwd en in zowel de Europese Unie als de VS hoog op de lijst van gezochte terroristen staat. Het journaal mag natuurlijk niet anti-Hezbollah worden, stel je voor! Terwijl de plegers van aanslagen in Europa over het algemeen als 'terroristen' worden aangeduid, spreekt men bij Hezbollah (en Hamas) liever van een guerrillabeweging of verzet. Wellicht wil men klachten van pro-Palestijnse en antizionistische kant vermijden? Reuters heeft ooit toegegeven dat het liever niet van 'terroristen' spreekt omdat dat slecht voor je gezondheid kan zijn.

Na de bijna terloopse opmerking dat Mughnieh het brein zou zijn achter bomaanslagen etc. kwam een gesluierde vrouw aan het woord die hem 'de leider van het Islamitische verzet' noemde, en zijn dood een 'groot verlies voor alle moslims', waarna de commentaarstem (Nicole le Fever) nog eens herhaalde dat hij als martelaar voor de Libanese vrijheid wordt begraven, gevolgd door: 'twee bijeenkomsten voor twee martelaren, georganiseerd door twee kampen die al jarenlang lijnrecht tegenover elkaar staan'.

Is het nou echt nodig in de paar minuten die zo'n correspondent heeft het woord 'martelaar' drie keer te noemen in relatie tot Mughnieh? Correspondenten klagen altijd over de zo beperkte tijd die ze hebben voor hun reportages. Zonder alle herhalingen had Le Fever de helft van de tijd uit kunnen sparen, en daarin wat kunnen vertellen over de manier waarop het door Syrië en Iran gesteunde Hezbollah niet alleen tegen Israël vecht, maar de Libanese politiek volkomen verlamt en het land in een nieuwe chaos dreigt te storten. Ze had ook op de structuur en organisatie binnen Hezbollah kunnen ingaan, op het feit dat Hezbollah na de Libanon oorlog van 2006 rijkelijk door Syrië van wapens is voorzien en die - in schending van alle afspraken en akkoorden, openlijk tentoon spreidt. Ze had een expert aan het woord kunnen laten over de gevolgen van dit verlies voor Hezbollah, en de vraag hoe zwaar de organisatie hierdoor getroffen is. Ze had in kunnen gaan op de zware bedreigingen aan Israëls adres van Hezbollah leider Nasrallah (The blood of Imad Mughnieh will contribute to the disappearance of the Jewish state), en het feit dat Israël in de Arabische wereld verantwoordelijk wordt gehouden voor zijn moord, al ontkent het zelf iedere betrokkenheid en lijkt het ook onwaarschijnlijk. Ze had ook op Rafiq Hariri in kunnen gaan, en het verlies voor Libanon door zijn dood. Men had beelden kunnen laten zien van saluerende Hezbollah soldaten (zie hieronder), om te laten zien dat dit niet zomaar een 'oppositiepartij' is. De benamingen 'oppositieleider' en 'martelaar' voor een van de gevaarlijkste terroristen zijn absurd. Het is welhaast hilarisch.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



Hieronder een korte beschrijving van Mughnieh uit Ronen Bergmans boek "Point of No Return" van 2007:

Imad Moughnieh was born on the 12 of July 1962 in the village of Tir Daba in South Lebanon, 15 KM from Tyre....

At the end of the 70s, after dropping out of high school, Moughnieh joined the Fatah and underwent a series of trainings in guerrilla warfare. Later he joined Unit 17, the Fatah security unit, and was among the bodyguards of Salah Khalef (Abu Iyyad). In that period he conducted a totally secular lifestyle. In 1982, when the PLO was planning to evacuate Beirut, Moughniyeh and many other Shi'a, including his brothers Fuad and Jihad, to stay in Lebanon. They joined the Al Dawah organization, one of many little groups that were somewhat later sucked in to the Hezbollah.

In 1983, during a wave of suicide bombings against American, French and Israeli targets that was planned by Moughnieh, he found time to marry his cousin, Saada Badr A-din. Their daughter, Fatima, was born on August 2, 1984, and their son, Mustapha, was born on January 7, 1987.

As opposed to other young Hezbollah leaders like Abbas Mousawi, Subhi Toufeili or Hassan Nassrallah, Moughnieh was not a religious authority or a man with political influence. He was always thought of as the operations man, the single mind behind the daring exploits of the organization. At the beginning of its road, the young organization was very much in need of the terror leadership of this man.