Palestijnse aanslag op yeshiva in Jeruzalem

IMO Blog, 2008

Sinds 2004 is er geen grote aanslag meer in Jeruzalem gepleegd, en toen ik gisteren een berichtje las over een proef met speciale bussen in Jeruzalem die het plegen van een aanslag moeilijker moeten maken, dacht ik dan ook 'maar dat is nu toch niet meer nodig?' Ik werd direct afgestraft, of beter gezegd, een aantal scholieren van een religieuze hogeschool werden gestraft, want zij werden minutenlang beschoten door een Palestijnse terrorist die de school was binnengedrongen, met 8 doden en tientallen gewonden tot gevolg.


Op het NOS Journaal vroeg de nieuwslezer aan correspondent Sander van Hoorn waarom er nu een aanslag is gepleegd, na jaren van rust? In de eerste plaats is die rust relatief, want er zijn het afgelopen jaar verschillende schietincidenten geweest, maar daar kwamen meestal maar een of twee mensen bij om, en dan haalt het het Journaal natuurlijk niet. En in de tweede plaats zou het beter zijn te vragen hoe het komt dat deze aanslag niet is tegengehouden. Er zijn immers vele aanslagen verijdeld de afgelopen jaren, zowel in Jeruzalem als elders, en de rust is dan ook niet te danken aan inactiviteit van de verschillende Palestijnse 'verzetsbewegingen'.

Wat me opviel is het ontbreken van de bloederige beelden die we altijd te zien krijgen bij Israëlische aanvallen in Palestijns gebied. Ook de schreeuwende en huilende vrouwen ontbraken, of iemand die symbolisch een schoen of ander relikwie van een van de slachtoffers omhoog houdt, om vervolgens de handen ten hemel te rijzen en wanhopig uit te roepen: 'oh god, waar hebben we dit aan te danken, waarom wordt ons dit aangedaan?' Wat we dan wel zagen? Ambulances en veel ambulancewerkers die door elkaar liepen, een enkele brancard op afstand, een religieuze Jood die een en ander gadesloeg. Willen de media ons geen Joods bloed en lijden laten zien? Ik geloof niet dat de media dit keer schuldig zijn. Het is een Joodse traditie om de doden nooit herkenbaar in beeld te laten zijn, mede uit respect voor de nabestaanden. Het is ook traditie om niet voor de camera hysterisch te schreeuwen en kleren of ander toebehoren van een slachtoffer omhoog te houden. Bovendien is de boel beter georganiseerd: in een mum van tijd zijn de ambulances aanwezig en worden de doden en gewonden ingeladen en weggereden. Je moet je haasten als cameraman om nog iets van de ambulances te kunnen meekrijgen.

Joris Luyendijk is dit verschil ook opgevallen, maar hij denkt om de een of andere reden dat het de Israëli's in de kaart speelt. Hij schrijft in zijn boek 'het zijn net mensen' dat Joden meer op onze manier rouwen, in stilte, zonder hysterisch geschreeuw en zonder de vijand te vervloeken. Daarom leven we ons beter in hen in. Bovendien zouden ze direct iemand klaar hebben staan die er een mooi PR verhaal van maakt, precies de goeie lengte om op alle journaals te worden uitgezonden. Die sluwe Joden weer, weten alles in hun voordeel om te buigen. De Palestijnen daarentegen komen op ons Westerlingen ongeciviliseerd en wraakzuchtig over, aldus Luyendijk. Wat raar, dat mij als Westerling, en sympathisant van Israël, dat wanhoopsgeschreeuw van Palestijnse moeders door merg en been gaat, en dat ik zo'n beeld van een omhooggehouden schoentje niet snel vergeet, een beeld dat overigens diezelfde avond in de zapservice van Pauw en Witteman terecht was gekomen, dus zo uitzonderlijk ben ik blijkbaar niet. Volgens mij is het Luyendijk, en niet de Zionisten, die als een sluwe vos alles in zijn voordeel weet te spinnen, en daarbij alles wat Israël doet in een negatief daglicht plaatst.

Wat het NOS Journaal niet liet zien maar EuroNews gelukkig wel, was het feestje dat gisteravond in Gaza is gebouwd. Het zag eruit zoals hier wanneer Nederland het WK heeft gewonnen, iets wat jonge lezers zich niet zullen kunnen herinneren, en dan nog wat uitbundiger. Geweersalvo's in de lucht, dansende mensen op straat, geschreeuw, iedereen lacht naar elkaar en maakt V-tekens. Ik gun de Gazanen een feestje, maar de aanleiding is toch een beetje luguber. Logisch, als je zelf zo zwaar te lijden hebt onder de Israëli's, zeggen de Meulenbelts en Van Agt's, maar dat is onzin. Dansend de straat op gaan na een militaire overwinning, na de bevrijding van je stad of land, is inderdaad logisch, maar daar is geen sprake van. Ook zijn de grenzen met de Gazastrook niet opengegaan, of een haven of vliegveld geopend. Het enige dat is gebeurd is dat 8 Joodse scholieren gedood zijn en ca. 30 gewond. En wat nog gebeuren gaat weet niemand, maar de kans dat er doden aan Palestijnse kant bij zullen vallen is groot. Dus vanwaar die vreugde? Men is blij is dat Israël iets naars overkomt, en wel door Palestijns toedoen. Oftewel: wraak, en een kortstondig gevoel van macht. Het oppermachtige Israël kon die Palestijnse schutter niet tegenhouden. Er zijn constructievere manieren om met machteloosheid en woede om te gaan, bijvoorbeeld door de eigen gekozen Hamas regering verantwoordelijk te houden voor de ellende en in opstand te komen tegen haar cynische gebruik van de bevolking.

Bij een vreedzaam protest tegen de 'blokkade' van Gaza kwamen niet de door Hamas aangekondigde 50.000 mensen opdagen maar slechts 5.000. Vreedzaam demonstreren is niet de sterkste kant van de Palestijnen.
Misschien, heel misschien speelt ook wel een rol dat Palestijnse kinderen in de media en op school en van hun ouders geleerd krijgen dat het een eer is om een martelaar voor Allah te worden en je bloed voor het vaderland te offeren. Scholen en straten heten naar terroristen (pardon: martelaren), en op Al Aqsa TV wordt het doden van Joden als een heroïsche daad geportretteerd.

Al in de jaren '30 van de vorige eeuw scandeerden de Arabieren in Palestina:

Filasteen arduna wa al Yahud Kilabuna

Palestina is ons land en de Joden zijn onze honden