Israel en Chris van der Heijden's vergissing

IMO Blog, 2008

Bij het jubileum van welke succesvolle democratische rechtsstaat en bondgenoot van Nederland, wordt beweerd dat zij eigenlijk niet gesticht had mogen worden? Vele landen zijn bedenkelijker gesticht, met grover geweld en misdaden tegen de menselijkheid, niet door de VN maar door koningen, of werden gegeven aan een clan om die tevreden te stellen, en niet eigenhandig opgebouwd door een gedurende 2000 jaar vervolgd volk. Toch duikt alleen bij Israël telkens weer de vraag naar haar bestaansrecht op.


Het jubileum logo voor Israëls 60ste verjaardag


Chris van der Heijden, auteur van "Israël, een onherstelbare vergissing", bewijst ons echter ook een dienst met zijn bewering dat de oorzaak van het huidige conflict en alle ellende is terug te voeren op de opdeling van het land. Zijn kritiek op Israël, en die van vele anderen, heeft niet in de eerste plaats te maken met de bezetting, met de checkpoints en de afscheidingsbarrière, maar met het bestaan van Israël op zichzelf. Israël had niet gesticht mogen worden, want dat ging ten koste van de Palestijnen. Het onrecht van het VN delingsplan leidde tot de Arabische afwijzing ervan, tot burgeroorlog, etnische zuiveringen door de Zionisten, en een spiraal van wederzijds geweld en haat die tot op de dag van vandaag voortduurt, aldus van der Heijden.


Van der Heijden 'onderbouwt' dit met een beschrijving van de memoires van een lid van de toenmalige UNSCOP commissie, de Guatemalteek Jorge Garcia-Granados, die het delingsplan heeft voorbereid en in Palestina met verschillende mensen heeft gesproken. Zijn stem was beïnvloed door het feit dat de Arabieren helemaal niet met de commissie wilden praten, en daarom zou in het uiteindelijke voorstel geen rekening met de Arabische belangen zijn gehouden. Er wordt in dit verband ook vaak op gewezen dat juist toen UNSCOP in Palestina was, de Exodus werd teruggestuurd naar Duitsland. Kortom: de VN liet zich meer leiden door het lot van Holocaust overlevenden en het feit dat de Zionisten hun zaakjes beter op orde hadden, dan dat zij een evenwichtig besluit nam waarin de belangen van alle betrokkenen werden meegewogen.

Dries van Agt zegt iets soortgelijks: het is logisch dat de Arabieren het delingsplan afwezen, want het was onrechtvaardig. Deze kritiek op de VN van lieden die Israël met VN resoluties om de oren plegen te slaan, komt ietwat ongeloofwaardig over. Wat bovendien vergeten wordt, is dat zowel de Exodus als de weigering van de Arabieren met UNSCOP te praten geen geïsoleerde incidenten zijn, maar beide tekenend voor de situatie. Honderdduizenden immigranten probeerden naar Palestina te komen en werden teruggestuurd of op Cyprus gedetineerd. Tienduizenden wisten de Royal Navy te omzeilen en kwamen in Palestina aan. En de Arabieren weigerden vanaf het begin van de mandaattijd iedere samenwerking met de Britten en de Zionisten, en wezen ieder voorstel af. Onder andere daardoor werd deling de enige optie, en was Joodse onafhankelijkheid de enige manier waarop zij een basaal recht als vrije immigratie konden uitoefenen. De UNSCOP had dat goed gezien en nam de juiste beslissing. Wat Van der Heijden en andere critici van het delingsplan ook graag vergeten, is dat het Joodse recht op een 'nationaal thuis' in Palestina, inclusief vrije immigratie en het recht land te kopen, al verankerd was in het Mandaat dat de Britten in 1922 door de Volkerenbond was verleend.

Het Arabische verzet tegen het delingsplan, de burgeroorlog die zij begonnen, dat alles wordt door dergelijke critici van Israël (als men al toegeeft dat de Arabieren grof geweld gebruikten en niet 'zomaar' van hun land en uit hun huizen werden verdreven) goedgepraat met een verwijzing naar de onrechtvaardigheid van het VN-plan. Net als de zelfmoordaanslagen van nu 'wanhoopsdaden' zijn, was het begrijpelijk of zelfs logisch dat de Arabieren om die reden Jeruzalem blokkeerden en Joodse gemeenschappen en konvooien aanvielen, alsmede bommen legden bij het kantoor van de Jewish Agency en in het centrum van Joods Jeruzalem. Het was uiteraard ook logisch dat de Arabieren zich vanaf het begin tegen Joodse immigratie naar Palestina hadden verzet, want zij wisten waar dat toe zou leiden, en tot welke wreedheden de Joden in staat zijn. Eigenlijk zeggen alle bekende critici van Israël iets soortgelijks: Israëls stichting was een historisch onrecht de Palestijnen aangedaan, hun verzet daartegen was en is dus volkomen gerechtvaardigd, en wanneer zij onverhoopt onacceptabele middelen gebruiken zoals het zichzelf opblazen in restaurants, bussen en winkelcentra valt dat in het niet bij wat Israël doet en deed. Deze critici vinden meestal ook dat de vluchtelingen zouden moeten kunnen terugkeren naar Israël, en dat het bezwaar dat dat de Joodse meerderheid in gevaar zou brengen racistisch is; Joden mogen immers ook vrijelijk naar Israël immigreren? Sowieso vinden zij het hele concept van Israël als Joodse staat racistisch en gebaseerd op de superioriteit van het Joodse volk en/of de Joodse religie. Tegelijkertijd beweren deze mensen stellig voor vrede en een tweestatenoplossing te zijn. Nee, het zijn de Zionisten die beide afwijzen; de Palestijnen hebben Israëls bestaansrecht al eind jaren '80 geaccepteerd, en daarmee afstand gedaan van 78% van het land. En wat hebben ze ervoor teruggekregen? Nederzettingen en roadblocks. Geef de Zionisten een vinger en ze pakken je hele hand.

Chris van der Heijdens boek valt in vruchtbare aarde, en is in verschillende kranten, waaronder NRC Handelsblad en het Parool, gunstig besproken. Een boek dat het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking in (een deel van) het land zou ontkennen, een volk dat relatief jong is (er wordt pas vanaf 1948 van een apart Palestijns volk gesproken) en nauw verwant aan Jordaniërs en Syriërs, een volk wiens taal en religie in 21 staten dominant is, zou een hoop verontwaardiging oproepen en zou zeer kritisch worden besproken en waarschijnlijk simpelweg afgekraakt (zoals de NRC bijvoorbeeld deed met Hans Jansen's boek over de islam). De auteur zou in Pauw en Witteman op kritische vragen en felle discussies kunnen rekenen, als hij überhaupt welkom zou zijn.

Wat ik bedoel te zeggen: de vele kritiek op Israël, de continue veroordelingen, negatieve reportages, onterechte aantijgingen, worden niet zozeer veroorzaakt door daadwerkelijke misstanden op de Westelijke Jordaanoever (al zijn die er zeker), maar door een sentiment dat Israël moreel gezien eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Wij wisten niet wat er gebeurde, wij voelden ons schuldig over de Holocaust, Israël had zoveel steun van fundamentalistische christenen, en ondertussen betaalden de arme onschuldige Palestijnen de prijs. De geschiedenis is niet meer terug te draaien, maar Israël moet zich bewust zijn van het fundamentele onrecht waarmee haar stichting gepaard ging, zijn excuses maken, de bezetting opgeven en vooral niet teveel noten op zijn zang hebben.

Aldus het steeds dominanter wordende narratief. Het is een narratief dat van onwaarheden aan elkaar hangt, zoals ik hier vaker heb uitgelegd. Het is vooral ook een narratief dat het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk in hun historische thuisland ontkent. Men mag dan erkennen dat de geschiedenis niet terug te draaien is, maar het had eigenlijk zo niet mogen gebeuren. Israël is born in sin. Bovendien staat men zaken voor die Israëls bestaansrecht in gevaar brengen, zoals het toelaten van alle vluchtelingen en hun nakomelingen, en het eenzijdig ontruimen van alle bezette gebieden (inclusief de Klaagmuur en de Olijfberg). Uiteraard moet Israël ook bereid zijn tot een deal met Hamas, en voorgaande doen in ruil voor een tienjarig bestand, ook al roepen Hamas activisten bijna continu dat zij Israël nooit zullen erkennen en hun lange termijndoel nog steeds de 'bevrijding' van het gehele land is.

In NRC Handelsblad, dat verklaringen van de Islamitische Jihad serieuzer neemt dan wat de Israëlische regering zegt, en zich in haar berichtgeving verder uitsluitend lijkt te baseren op wat organisaties als Betselem, Gush Shalom en UNRWA zeggen, beweert Ger Groot dat van der Heijden de ontstaansgeschiedenis van Israël onberispelijk beschrijft, alleen "zijn vergelijking tussen het nationalistische socialisme van de Joodse staat en het Hitleriaanse nationaal-socialisme is op het randje". Het is tekenend voor de kritiekloze bejegening van Israël haters, wiens narratief al grotendeels is overgenomen door de media. Het 'nationalistische socialisme' van Israël bestond uit het opbouwen van de staat, uit ontginning van het land en het bouwen van steden en dorpen, uit de overtuiging dat men het land met eigen handen wilde opbouwen en afstand wilde nemen van een leven zonder fysieke arbeid. Daarin was geen plaats voor grootgrondbezitters, wel voor een machtige vakbond. Men wilde vooral niet als een soort kolonialen het zware werk door de Arabieren laten doen, zoals de eerste lichting Zionisten deed. Het bestond er voorts uit dat men vond dat men het recht had er te zijn en zich dus te verdedigen tegen hen die op hun vernietiging of verdrijving uit waren. Het bestond er voorts uit dat deze verdediging door een volksleger diende te gebeuren, dat onder controle stond van de vakbond en het nationale bestuur. Van der Heijden doet aan misleidende en valse woordspielerei. Nationalisme, weet natuurlijk ook hij, is eigen aan veel volken en landen, vooral wanneer men van buiten wordt bedreigd. Een land dat naast invoering van socialistische of sociaal-democratische systemen ook nationalistisch is, wordt daarmee uiteraard niet nationaal-socialistisch.

De komende weken zullen we nog veel van dergelijke onzin te horen en te lezen krijgen, geuit in mooie woorden door geleerde heren bij Pauw en Witteman, in NRC en de Volkskrant, in Nova en in speciale uitzendingen, en op internet kun je de volkse versie van een en ander vinden op de vele forums en pagina's met lezersreacties.

Israël verwordt zo in de publieke opinie tot de grootste schurkenstaat, een land dat er niet zou mogen zijn, een ongewenste indringer en vreemdeling. De Jood onder de naties.

Hieronder een reactie naar aanleiding van Van der Heijdens boekbespreking in Het Parool. Alleen door massaal te reageren, en de media en het internet met feiten te bombarderen, kunnen we deze trend een halt toeroepen.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Aan: hetlaatstewoord@parool.nl

In zijn bespreking van het boek "Israël, een onherstelbare vergissing" van Chris van der Heijden (Parool, 30 april) maakt Ton Damen een karikatuur van de geschiedenis. Zo schrijft hij dat de VN in 1947 het merendeel van het land aan een kleine minderheid toewezen. Het ging echter om de helft van het land (waarvan het merendeel uit woestijn bestond) voor eenderde van de bevolking. Damen vervolgt dat na Arabische afwijzing van dit plan de Joden een nog groter deel pakten, en zelfs een burgeroorlog begonnen en de Arabische bevolking systematisch uitmoordden. Het waren echter de Arabieren die na afwijzing van het VN-plan een burgeroorlog begonnen met als doel de Joden uit Palestina uit te moorden. De belangrijkste Palestijnse leider, moefti Haj Amin Al Husseini, had jarenlang voor de nazi's gewerkt en onder andere in Bosnië een SS-divisie van moslims opgezet die de Bosnische Joden uitmoordde en Servische dorpen vernietigde. Hij ontsnapte het Neurenberg Tribunaal en riep op om in Palestina dezelfde 'oplossing van het Joodse probleem' toe te passen als Hitler in Europa had gedaan. Direct na afwijzing van het delingsplan pleegden Arabische bendes aanslagen op Joodse doelen, vielen Joodse gemeenschappen aan alsook Joodse transporten. Jeruzalem werd afgesloten van de rest van het land. Deze bendes verscholen zich in Arabische dorpen en hadden veel steun onder de lokale bevolking.

Tegenwoordig wordt Israël maar al te graag als schurkenstaat neergezet die niet alleen nu de Palestijnen onderdrukt, maar werd geboren in zonde. Vergeten wordt dat veel landen door grof geweld tot stand zijn gekomen, en dit bij geen enkel ander land tot het ontkenning van haar bestaansrecht leidt. Het Joodse recht op zelfbeschikking wordt al te makkelijk ondergeschikt gemaakt aan (vermeend) onrecht de Arabieren aangedaan, dat bovendien voor een groot deel door hun zelf is veroorzaakt. Het is een trieste zaak dat het Parool aan deze trend meedoet.