De media over 60 jaar Israel

IMO Blog, 2008

60 Jaar Israël ging in de media vooral ook over 60 jaar na de Nakba, en over de vraag of Israël wel bestaansrecht had. Deze vraag domineerde boven de enkele historische uitzending over de kibboetziem, de jonge jaren van de staat, het pionierswerk en de militaire successen. De teneur is dat Israël ten koste van de Palestijnen werd gesticht, dat de Nakba Israëls schuld is, dat beide twee kanten van dezelfde medaille zijn en niet los van elkaar te zien.


Israël is de enige staat waarvan 60 jaar na haar stichting, ondanks ruimschoots bewezen te hebben levensvatbaar te zijn, het bestaansrecht in twijfel wordt getrokken. Dit is niet alleen ongewoon, het is ongehoord. Zoals het een grove belediging is tegen iemand te zeggen dattie beter niet geboren had kunnen worden, is dit in het diplomatieke verkeer tussen landen eveneens het geval. Voor Israël wordt echter graag een uitzondering gemaakt, ook in VN vergaderingen, waar vertegenwoordigers geregeld dergelijke en andere beledigingen uiten (Holocaustontkenningen, beschuldigingen van een Palestijnse Holocaust, zie artikel Verenigde Naties onderaan voor een paar voorbeelden.) Het vreemde is, dat buiten een groepje verstokte zionisten niemand zich daarover lijkt te verbazen, zoals ook slechts islamofoben zich kwaad maken over wat in het handvest van Hamas staat en hoe Hamas de kleintjes haat tegen Joden en Israël met de paplepel ingiet. En waarom stelt alleen de PVV kamervragen over de toekenning door de PLO van de 'Al Quds' Mark of Honor, de hoogste onderscheiding, aan een Palestijnse terrorist? Ahlam Tamimi was de chauffeur van de zelfmoordterrorist die in het Sbarro restaurant in Jeruzalem 15 mensen mee de dood in nam, waaronder 5 leden van de Nederlandse Schijveschuurdersfamilie. Deze prijs werd persoonlijk door Abbas, de man van vrede, overhandigd.

De aanvankelijke oppositie tegen Israëls stichting is niet afgenomen, en vindt steeds meer gehoor onder zich progressief noemende Westerse intellectuelen, schrijvers, journalisten en politici. Het dominante narratief onder deze mensen is dat Israëls stichting niet meer terug te draaien is, maar wel twijfelachtig was, dat de Palestijnen de prijs betalen voor onze misdaden en zij dus onze steun verdienen. Men stelt daarbij volkomen onredelijke eisen aan Israël, zoals het opnemen van miljoenen Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen, en het 'teruggeven' van de oude stad van Jeruzalem, inclusief Klaagmuur en Joodse begraafplaats.

Volgens velen waren de media lange tijd pro-Israël, maar is er de laatste jaren gelukkig ook meer aandacht voor de Palestijnse zaak. In werkelijkheid is die kentering al lang geleden opgetreden, al was het toen waarschijnlijk nog niet zo extreem. Uit een stukje van de Wereldomroep:

De omslag in die Nederlandse juichstemming over Israël kwam volgens Hendriks met de Israëlische inval in Libanon in 1982. De Palestijnse terreur in de jaren daarvoor had de sympathie voor Israël alleen maar vergroot. Maar de Israëlische luchtaanvallen op Palestijnse burgers en vooral de indirecte betrokkenheid van Israël bij bloedbaden in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila zetten kwaad bloed. Van slachtoffer was Israël dader geworden.

Steeds meer barsten verschijnen vanaf dat moment in het geïdealiseerde beeld van Israël. "Vooral de eerste intifada speelde daarin een belangrijke rol", zegt Bertus Hendriks. "Het Israëlische leger dat schoot op Palestijnse jongens die stenen gooiden; premier Rabin die beloofde de botten van de stenengooiers te zullen breken." Het beeld van David en Goliath was omgedraaid in het voordeel van de Palestijnen. "Een berooid volk dat vocht met stenen tegen een onderdrukkende macht. Dat gaf de Palestijnse zaak ineens een enorme legitimiteit in de Nederlandse publieke opinie."