|
|
IMO Blog, 2008
Terwijl het 60 jarig jubileum van Israël zich in Nederland grotendeels beperkte tot de vraag of Israël nog bestaansrecht heeft, maakte men in Israël de balans op. Wat is er bereikt, wat zijn de bedreigingen en de uitdagingen? Niet de vraag of men recht van bestaan heeft werd gesteld, maar of men zal overleven. Ondanks de vele successen zijn veel Israëli's pessimistisch. Benny Morris verwoordt dit pessimisme treffend:
If the documents I studied 20 years ago painted Palestinians tragically, as the underdog, this record did the opposite. It has become clear to me that from its start the struggle against the Zionist enterprise wasn't merely a national conflict between two peoples over a piece of territory but also a religious crusade against an infidel usurper. As early as Dec. 2, 1947, four days after the passage of the partition resolution, the scholars of Al Azhar University proclaimed a "worldwide jihad in defense of Arab Palestine" and declared that it was the duty of every Muslim to take part.
This history has deepened and reinforced my pessimism, itself bred by the fail¬ure of Oslo. Those currently riding high in the region - figures like Hamas's Ismail Haniyeh and Khaled Meshaal, Hizbullah's Hassan Nasrallah and Iran's Mahmoud Ahmadinejad - are true believers who are convinced it is Allah's command and every Muslim's duty to extirpate the "Zionist entity" from the sacred soil of the Middle East. For all its economic, political, scientific and cultural achievements and military prowess, Israel, at 60, remains profoundly insecure -- for there can be no real security for the Jewish state, surrounded by a surging sea of Muslims, in the absence of peace.
Veel Israëli's lijken tot de conclusie gekomen dat zij nooit zullen worden geaccepteerd in de Arabische wereld, en de enige manier om te overleven is dus een continue staat van oorlog, waarbij Israël geen enkele oorlog mag verliezen. Daar komt de nucleaire dreiging van Iran bij, de afkalvende steun in het Westen, en de interne verdeeldheid, corruptie van politici en incompetent leiderschap. De pioniersgeest heeft plaatsgemaakt voor individualisme en de oude links-Zionistische idealen voor religieus fanatisme.
Men ziet enerzijds in dat men niet over een ander volk kan blijven heersen en lijkt bereid tot een compromis, maar het wantrouwen naar de Palestijnen is te groot om hen gebied over te dragen. Zowel vanuit Libanon als de Gazastrook werd en wordt Israël bestookt met raketten, dus wat zullen verdere terugtrekkingen brengen? Abbas is op zijn best te zwak om orde op zaken te stellen en een overname van de Westoever door Hamas te voorkomen. Bovendien weigert hij het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk te erkennen, houdt vast aan het zogenaamde 'recht op terugkeer' van de vluchtelingen en eist de gehele Oude Stad van Jeruzalem op. Hij heeft nooit afstand genomen van zijn dissertatie, waarin hij de Holocaust minimaliseerde en de Zionisten hiervoor verantwoordelijk hield. Sterker nog, recentelijk bestempelde hij een Israëlische operatie in de Gazastrook waarbij ruim 100 doden waren gevallen als 'erger dan de Holocaust'. Aldus de positie van één van de meest gematigde Palestijnen.
Het is op een bepaalde manier vreemd dat een land dat economisch bloeit, een regionale militaire grootmacht is, en het machtigste land ter wereld als bondgenoot heeft zo pessimistisch is. Ami Isseroff maakt een vergelijking met de onafhankelijkheidsviering in 1958, toen het leger het moest hebben van door het Westen afgedankte wapens uit de Tweede Wereldoorlog, Joodse vluchtelingen in kampen leefden omdat er onvoldoende huisvesting was, Israël een voornamelijk agrarische economie had en Amerika zich op zijn best neutraal opstelde in het conflict met de Arabieren.
In 1958, Israel had a total population of slightly over two million - less than two million Jews. Then as now, there were plenty of Arabs in the surrounding states, and then as now, most of them did not wish us well. Not a single Arab state had signed a peace treaty with Israel. Egypt had a huge army equipped with modern Soviet weapons. Egyptian President Nasser, the Mahmoud Ahmedinejad of those days, threatened Israel with destruction. Of the major powers, only the French were allies of Israel. The USSR was actively hostile, the British were aloof after the international imbroglio caused by the Sinai campaign, and the Americans continued the pro-Arab policies of the Eisenhower administration. Jerusalem was divided by barbed wire. Jews could not even visit the wailing wall. Diaspora Jews were largely indifferent to the existence of Israel. In the USSR, Jews were barely aware of it. In the United States, most Jews viewed Israel as a convenient repository for those of their brethren who were not fortunate enough or presentable enough to be worthy of American citizenship. Some new immigrants still lived in Maabarot slums, Israeli Arabs lived under a military administration. Israeli industry was virtually non-existent, and commerce consisted mostly of buying items for 4 cents and selling them for 2 cents at a one cent profit, the difference being made up by government subsidies. Just beneath the surface, the Lavon affair was eating away at the Israeli political establishment.
Nonetheless, almost nobody who witnessed that celebration would have expressed the slightest doubt about Israel's viability or Israeli determination. To be sure, there were always those who ridiculed the Zionist project from its inception, and they continued to express their doubts in 1958 and thereafter, as they had done before. An endless stream of Cassandra pronouncements has accompanied the Zionist movement and Israel from their inception: The Zionists could never get the Turks to relinquish Palestine, the Zionists could never get significant numbers of Jews to come to the country, the Jewish community in Palestine would be overwhelmed by the Arabs, the new state would be rent asunder by Ashkenazi-Sephardi divisions, Israel would be bankrupt by 1975... None of these prophecies ever came to pass, but that has never prevented so-called analysts from generating new ones.
Het pessimisme is dus allesbehalve nieuw, maar betekent dat dat het automatisch ook onjuist is? Na de Yom Kippoer Oorlog heerste er ook een doemstemming, ondanks het feit dat Israël die oorlog in feite had gewonnen. Na de eerste Libanon Oorlog en de tragedie van Sabra en Shatila kwam er een onderzoek en moest Sharon aftreden als minister van defensie. So what's new?
In hoeverre de huidige doemstemming anders is, en gerechtvaardigder, kan pas later worden beoordeeld. In het algemeen denk ik dat de veiligheid van Israël altijd onzeker was, en op sommige momenten zelfs duidelijk in gevaar. In 1958 stond Israël er minder rooskleurig voor dan nu. Maar dat is niet het enige criterium. Mensen verwachten nu ook meer. In 1958 was het al een overwinning dat Israël er nog was, en dat was reden genoeg voor een feestje. Zojuist gearriveerde vluchtelingen accepteerden dat er voor hen niet direct voldoende huisvesting is, of een baan die aansloot op wat zij vroeger deden. Het was een wonder dat men naar een Joodse staat kon vluchten of emigreren als men vervolgd of gediscrimineerd werd, of gewoon omdat men wel eens de norm en niet de uitzondering wilde zijn. De bewoners van grensplaatsen accepteerden dat zij af en toe werden beschoten vanuit Syrië, of overvallen vanuit Jordanië of Gaza, en de staat hun geen 100% veiligheid kon bieden. Het was al een wonder dat deze zich met succes tegen de Arabische staten wist te verdedigen. En Westerse progressievelingen accepteerden dat Israël soms bloedige wraakacties uitvoerde als door sabotage, mijnen en beschietingen wat veel burgers omkwamen. Men had nou eenmaal geen precisiewapens, en men was een kleine dwerg in een vijandige zee die af en toe van zich af moest bijten. De mensen hadden toentertijd overigens helemaal geen tijd om doem te denken, want zij werkten zich uit de naad om de nieuwe staat op te bouwen, huizen te bouwen, land te ontginnen en te bevloeien, en werk te creëren voor alle nieuwe immigranten.
Een van de problemen van de huidige doemstemming is, dat zij voor een deel te maken heeft met een verlies aan ideologie, aan vastberadenheid, aan een gevoel met een doel in Israël te zijn. Israël is op een bepaalde manier steeds meer op een normale staat gaan lijken, en men wil prettig leven zonder al teveel inspanning en onveiligheid, zoals dat in de VS of West-Europa ook mogelijk is. Zionisme is niet alleen voor Europese intellectuelen en journalisten, maar ook voor een groeiende groep Israëli's een vies woord geworden, dat doet denken aan de armoede en het collectivisme van de kibboets, aan lange ideologische discussies en de hele dag in de aarde ploeteren onder een brandende zon. De jongere generatie ziet Zionisten - net als wij - in toenemende mate als religieus geïnspireerde nationalisten in de nederzettingen, die zij met gevaar voor eigen leven als soldaat moeten beschermen.
Bovendien brengen de massamedia beelden van iedere zelfmoordaanslag en Qassam raket in de Israëlische huiskamer, wat het gevoel van onveiligheid vergroot. Israël is nu een stuk veiliger dan in 1958, maar in 1958 wisten de meeste Israëli's niet wat de kibboetsen in het noorden te verduren hadden, of de gemeenschappen vlak bij Gaza. Al tijdens de Mandaattijd werden aanvallen op Joodse gemeenschappen door het eigen leiderschap gebagatelliseerd omdat dit het vertrouwen van de mensen in het Zionistische project zou ondermijnen. Het leek immers schier onmogelijk dat een paar honderdduizend Joden tegen de wil van tientallen miljoenen Arabieren, in hun midden een eigen staat of nationaal thuis konden opbouwen, dus hield men zich voor dat het met die oppositie wel meeviel, dat dat slechts een paar extremisten waren en de meerderheid inzag dat zij slechts konden profiteren van het Zionisme en een gezamenlijke toekomst beide groepen tot voordeel zou strekken. Veel Zionisten waren hier oprecht van overtuigd, en hadden, als zij hadden geweten hoeveel oorlogen Israël zou moeten voeren en dat zij na 60 jaar nog steeds niet in vrede zouden leven, wellicht van de hele onderneming afgezien. Anderzijds hadden weinigen toentertijd durven dromen dat Israël zo'n succesvol land zou worden met een bloeiende economie, een levendige democratie en militaire superioriteit over haar buren.
Ratna Pelle
Zie ook: 60 Jaar Israel: uitdagingen voor de toekomst
|
IMO Blog Hoofdpagina
IMO Blog Archief
IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle
My blogs in English language are posted at ZioNation
IMO Blog (Israël & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het Israëlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch Israëlisch noch Arabisch.
© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.
IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.
© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.
BLOG ROLL:
* Ratna.NL - Over Israël en de Palestijnen
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Israel in de Media (NL)
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log
* Zionism and Israel News Archives
* Israel: Like this, as if
* Middle East Analysis
* MidEastWeb Log on Middle East peace
* Blue Truth
* Christians Standing With Israel
* Christians Standing With Israel - Blog
* Daniels Counter
* Dry Bones cartoons
* FresnoZionism.org
* The IgNoble Experiment
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Jewish State
* A Liberal Defence of Israel
* Liberty & Justice
* Meretz USA Weblog
* Normblog
* Octogenarian
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Realistic Dove
* Sanda & Israel
* Shimon Z. Klein on the Israeli-Palestinian Conflict
* Simply Jews
* Something Something
* Unplugged Mike
WEBSITES ISRAEL:
* CiJo - CIDI jongeren (NL)
* CIDI (NL)
* Engage
* Israel Facts (NL)
* Israël-Informatie linkpagina (NL/EN)
* Israël-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* The New Zionist
* Maurice Ostroff (countering bias against Israel)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict Israël-Palestina (NL)
* Etsel over Jodendom & Israël (NL)
* Zionism & Israel
* Zionism-Israel Pages
* Zionism On the Web
DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassé Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* The Euston Manifesto
* Keesjemaduraatje (NL)
* Verbal Jam (NL)
* SEO - Search Engine Optimization
 RSS V 1.0
RSS V 2.0
|
