Free Palestine Bulletin in Groene Amsterdammer

IMO Blog, 2008

De abonnees van de Groene Amsterdammer ontvingen tot hun verbazing vorige week bij hun lijfblad een krantje van het Nederlands Palestina Komitee, met daarin de nodige geschiedvervalsing en oproepen om Israël te boycotten.
Onderstaand stuk heb ik (in verkorte vorm) als reactie naar De Groene gestuurd. In het nummer van deze week (nr. 22) meldt de redactie dat het bijsluiten van de bijlage van het NPK buiten haar weten om is gebeurd en de verantwoordelijkheid rust bij de advertentie afdeling en de uitgever. Verder schrijft men het te betreuren als de indruk is ontstaan dat de redactionele integriteit is geschonden.


Wel, die indruk is inderdaad ontstaan: 12 pagina's propaganda is natuurlijk wel wat anders dan een advertentie van een kwart pagina, en ik neem aan dat zelfs daarvoor wel regels gelden en wordt overlegd bij politiek gevoelige onderwerpen. Was de motivatie puur financieel of lopen bij de advertentieafdeling een paar rabiate antizionisten rond? Was er niemand meer aanwezig bij de redactie om even te overleggen, of besloot men die bewust te omzeilen? Hoeveel geld heeft het Palestina Komitee hiervoor betaald? En hoe komt zij aan dit geld? Kan De Groene niet genoeg geld op een koosjere manier binnenkrijgen?

Zomaar een paar vragen die de opmerkingen van de redactie opriepen. Wat me opvalt is dat de redactie zich verder niet expliciet distantieert van de inhoud van de NPK bijlage, noch haar excuses aanbiedt voor de brievenbus vervuiling met een dergelijk vunzig pamflet. Blijkbaar vindt men het geen grote blunder, geen pijnlijke vergissing, en voldoen een paar regels. Het zou de redactie sieren, en mijn geloof in haar integriteit versterken, als zij in een volgend nummer evenzoveel aandacht aan de Israëlische kant besteedt, als zij duidelijk maakt dat in de uitgave van het NPK een hoop dubieuze zaken staan, en men boycots en andere acties tegen Israël ten zeerste afkeurt.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

NPK bijlage

12 Pagina's anti-Israël agitatie kregen de lezers van de Groene Amsterdammer er de afgelopen week ongevraagd bijgeleverd, in de vorm van een speciale uitgave van het Palestina Komitee, ter gelegenheid van '60 jaar nakba'. In deze 12 pagina's wordt niet alleen een volkomen eenzijdig en grotendeels onjuist beeld van het conflict en de geschiedenis gegeven, maar wordt vrede als iets voorgesteld dat alleen mogelijk is door Israël te dwingen zichzelf op te heffen - iets waar het uiteraard nooit in zal toestemmen. Alle vijf miljoen vluchtelingen en hun nakomelingen moeten kunnen 'terugkeren', en Israël moet haar Joodse karakter en wortels opgeven, want dat zou racistisch zijn. Het tegendeel is het geval: het ontkennen van het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk, een volk dat het - niet met onverdeeld genoegen - twee duizend jaar zonder eigen staat heeft moeten stellen, is een vorm van racisme.

Het Palestina Komitee roept op tot een grootschalige en georganiseerde boycot van Israël naar het voorbeeld van Zuid-Afrika. "Israël is een kolonisten staat", aldus Kees Wagtendonk, een van de oprichters. Hij heeft het uitdrukkelijk niet over de bezette gebieden. De millennia lange band van de Joden met het land, zowel fysiek als religieus als spiritueel, wordt van tafel geveegd.

Men heeft in Nederland het recht leugens te verkondigen, maar waarom De Groene daaraan meedoet is me een raadsel. Zo wordt er beweerd dat Israël in 1948 'zomaar', in het kader van een vooropgezet plan, 750.000 Palestijnen heeft verdreven en hun dorpen verwoest.
Van een vooropgezet plan was geen sprake, zoals onder andere blijkt uit het feit dat op verschillende plaatsen de Joodse leiders de Arabische bevolking opriepen om te blijven en zelfs Ben-Goerion verbaasd was over de vlucht van zoveel Palestijnen. Zij vluchtten om verschillende redenen: omdat het lokale Arabische leiderschap reeds was gevlucht en ze wilde geruchten hoorden over Joodse massaslachtingen; omdat zij daartoe werden opgeroepen door Arabische leiders die dachten de 'klus' wel in een paar weken te kunnen klaren waarna de vluchtelingen veilig konden terugkeren; uit angst voor het oorlogsgeweld. Hoewel zij uit sommige plaatsen werden verdreven door het Israëlische leger of haar voorlopers, heeft de meerderheid geen Israëlische soldaat gezien. Zij werden met name verdreven uit plaatsen die een belangrijke strategische waarde hadden, en van waaruit bijvoorbeeld wegen werden geblokkeerd en Joodse transporten overvallen.
Geen woord over de steun van belangrijke Palestijnse leiders voor de nazi's, en hun oproepen en pogingen in Palestina een soortgelijke 'oplossing' van het 'joodse probleem' door te voeren. Geen woord over de Palestijnse weigering ook maar enig compromis te accepteren, op enige manier met de Joodse gemeenschap in Palestina samen te werken. Geen woord over de vele Arabische opstanden, in feite pogroms, tegen de Joden in Palestina vóór 1948, in plaatsen waar zij al eeuwen leefden. De Palestijnen zijn slechts lijdzame slachtoffers, de Joden de wrede daders.

Vrede in het Midden-Oosten kan alleen tot stand komen door verzoening en wederzijdse erkenning van elkaars rechten en het leed dat beide kanten elkaar hebben aangedaan, niet door dergelijke agitatie en opruiing. De Groene heeft van oorsprong een kritisch betrokken houding ten opzichte van Israël en het conflict met de Arabieren. De laatste jaren is het kritische aspect de boventoon gaan voeren boven de betrokkenheid, en gold Uri Avnery, stichter en leider van het radikale Gush Shalom, als de expert. Tientallen artikelen van hem verschenen in de Groene, terwijl met name journalisten, denkers, historici en analisten die het Israëlische centrum vertegenwoordigen, zich niet in ook maar enige belangstelling van de Groene konden verheugen. Het lijkt alsof voor de Groene, net als voor veel andere media, Israël bestaat uit vredesactivisten en religieuze kolonisten.

Terwijl pro-Palestina activisten zich graag het imago aanmeten van dappere roependen in de woestijn, die door de slinkse Israëllobby de mond worden gesnoerd met de altijd effectieve antisemitisme beschuldiging, is hun visie inmiddels lang en breed doorgedrongen tot de mainstream. Geen reportage over Israëls 60 jarig jubileum ging voorbij zonder ook de 'nakba' te vermelden, suggererend dat Israël slechts door uitzonderlijke wreedheden tot stand kon komen. Er kwamen meer Palestijnse vluchtelingen aan het woord dan Joodse, meer critici dan bewonderaars. Veel gebeurtenissen, zoals de situatie in de Gazastrook, de 'muur' en de checkpoints, krijgen we bijna uitsluitend vanuit Palestijns perspectief te horen of te zien. Zelden of nooit gaat het over de vele verijdelde aanslagen, het gebruik van de eigen bevolking als menselijk schild door Hamas en Hezbollah, de walgelijke antisemitische propaganda en ophitsing in de Palestijnse media.

Een blad dat zich als tegendraads beschouwt zou deze trend niet moeten volgen, maar bekritiseren. Het is de taak bij uitstek van een kritisch-links blad om het gemak waarmee met name links volkomen kritiekloos een nieuwe (vermeende) underdog omarmt, en zich laat inpalmen door de Palestijnse propaganda, ter discussie te stellen. Hoe komt het dat islamitische extremisten en jihadisten als Hamas en Hezbollah door links als vrijheidsstrijders worden beschouwd? Dat men blind is voor de misdaden die deze organisaties niet alleen tegen Israël en Joodse doelen hebben begaan, maar ook tegen de eigen bevolking? Dat als enige staat Israëls bestaansrecht steeds openlijker ter discussie wordt gesteld?

Het is verbluffend dat dit soort vragen nauwelijks worden gesteld door journalisten, en men nog steeds en masse lijkt te geloven, zoals ook door Joris Luyendijk verwoord in zijn bestseller 'Het zijn net mensen', dat het Israëlische narratief dominant is en de Palestijnen hun kant maar moeilijk voor het voetlicht krijgen.