Palestijnse claims en de media

IMO Blog, 2008

De media lijken er een handje naar te hebben om Palestijnse beschuldigingen over Israëlische wandaden kritiekloos over te nemen en vaak prominent te publiceren, maar wanneer die claims onjuist blijken, hoor je daar meestal niets over...

Een paar weken geleden oordeelde een Franse rechtbank in hoger beroep dat er gegronde aanwijzingen zijn dat de filmbeelden van de dood van het Palestijnse jongetje Mohammed Al Dura gefaked waren. Deze beelden leidden zes jaar geleden tot een storm van verontwaardiging en kritiek op Israël, en motiveerden jihadisten in Israël en zelfs in Irak. Terwijl de beelden op alle TV journaals te zien waren en alle kranten er toendertijd over berichtten, werd de uitspraak van de Franse rechtbank nu genegeerd, en alleen kleinere, voornamelijk Joodse media besteedden er aandacht aan.


Zo ging het ook wat betreft de Israëlische herbezetting van Jenin in 2002 en de claims van een massaslachting. De claims kwamen uitgebreid in de media, maar niet het onderzoek door de VN en Human Rights Watch waaruit bleek dat maar 52 Palestijnen, merendeels strijders, waren omgekomen.

Twee jaar geleden werd een Palestijnse familie in Beit Lahiya in de Gazastrook getroffen bij een explosie terwijl zij van een namiddag op het strand genoten. Israël werd beschuldigd, het zou granaten hebben afgevuurd in de richting van het strand. Hoewel Israël zich aanvankelijk verontschuldigde zei men ook dat onduidelijk was waardoor de familieleden precies waren omgekomen. Uit een eigen onderzoek bleek later dat zij niet door Israëlisch vuur waren omgekomen, maar waarschijnlijk door explosieven of mijnen die de Hamas had neergelegd tegen het IDF (Zo bleek bij behandeling van de slachtoffers in een Israëlisch ziekenhuis dat de metaalresten in de lichamen van de slachtoffers niet afkomstig waren van munitie die door Israël werd gebruikt). Uiteraard hadden de media voor dit onderzoek geen belangstelling, en nog steeds schrijven velen deze tragedie aan Israël toe. Overigens was dit voor Hamas de officiële reden waarom men een al vaak geschonden staakt-het-vuren nu 'echt' beëindigde. Een half jaar daarvoor waren ruim 20 mensen bij een explosie omgekomen in Jabalya vluchtelingenkamp, en weer schreef Hamas dit aan Israël toe terwijl men later toe moest geven dat men deze zelf had veroorzaakt.

En vorige week kwamen 7 mensen, waaronder een baby, om tijdens een explosie in Beit Lahyia waarvan Hamas - oh verrassing - Israël de schuld gaf, maar later toegaf dat de eigen - voor Israël bestemde - bommen deze hadden veroorzaakt. De internationale media meldden aanvankelijk beide claims, en sommigen meldden later Hamas' erkenning zelf verantwoordelijk te zijn. In de Nederlandse media werd er vreemd genoeg nauwelijks aandacht aan besteed, terwijl de dood van een Palestijns meisje door Israël een paar dagen eerder wel prominent in de kranten stond. Waar ook geen aandacht voor was, is het feit dat een dag tevoren Israël had besloten om de staakt-het-vuren besprekingen met Egypte nog een kans te geven en vooralsnog af te zien van een grote militaire operatie in de Gazastrook. De omgekomen Hamas activisten waren volgens een verklaring van Hamas bezig met de laatste voorbereidingen voor een 'high quality attack' toen de explosie plaatsvond. Na de explosie heeft men, zogenaamd uit wraak, meer dan 50 mortiergranaten op Israël afgevuurd.

Waarom wilde men zo'n aanval uitvoeren juist nadat Israël een staakt-het-vuren nog een kans wilde geven? Wilde men alsnog een Israëlische militaire reactie oproepen, en zo een staakt-het-vuren verhinderen? Of wilde men voor het staakt-het-vuren zou ingaan nog even laten zien niet bang te zijn, en vanuit een positie van kracht te handelen? Net als de honderden doden sinds de coup van Hamas in Gaza, de veelvoud aan gewonden, de bijna dagelijkse arrestaties van Fatah leden en andere 'dissidenten', de aanvallen op christelijke instellingen en de antisemitische propaganda in bijvoorbeeld het TV programma Pioniers van Morgen, is dit voor de media blijkbaar niet interessant. Nieuws is wat afwijkt van het alledaagse, dus wellicht vindt men deze dingen zo normaal dat ze niet de moeite waard zijn te vermelden, maar waarschijnlijker is dat ze niet passen in het beeld dat de meeste journalisten hebben van het conflict, dat ze moeilijk te filmen zijn of dat het moeilijk of gevaarlijk is er een reportage over te maken. Gevolg is in ieder geval dat het extreem gewelddadige en extremistische karakter van Hamas grotendeels buiten beeld blijft.

Ratna Pelle

Zie ook op Zionation: Hamas Palestinians manufacture atrocity and 'retaliation'