Anton van Hooff over Israel: een historicus onwaardig

IMO Blog, 2008

De Gelderlander trakteerde zijn lezers vorige week dinsdag op een onvervalst stukje pro-Palestina propaganda, geschreven door hun vaste columnist Anton van Hooff.

Zoals iedereen tegenwoordig zijn mening ventileert over de islam, integratie, orgaandonatie, embryoselectie, het strafrecht, Glenn Mills en natuurlijk voetbal, zo heeft ook iedereen een mening over het Midden-Oosten conflict. Niet gehinderd door feitenkennis ventileren mensen als Lange Frans, Justus van Oel, maar ook serieuze wetenschappers als Thomas von der Dunk, (wijlen) J.A.A. van Doorn en Anton van Hooff, en natuurlijk (oud)politici als Dries van Agt, Marcel van Dam, Harry van Bommel en Farah Karimi hun ongezouten mening over (vermeende) Israëlische wandaden en schendingen van de mensenrechten, waar de machteloze Palestijnen wel op moeten reageren door raketten af te vuren of zich in Israëlische supermarkten en bussen op te blazen. Dit is veelal gebaseerd op wat men toevallig in de media langs zag komen de afgelopen weken of maanden, dat zonder enige context aan elkaar wordt gerijgd om zo een beeld te creëren van Israël als meest walgelijke schurkenstaat. Dat van ieder land op deze manier een dergelijke karikatuur kan worden gemaakt, toonde Manfred Gerstenfeld vorig jaar al aan met zijn 'Bad News from the Netherlands' blog, waarin hij dagelijks negatief nieuws over Nederland bij elkaar zet. Bloggers uit andere landen, zoals Finland en Frankrijk, hebben zijn voorbeeld gevolgd.


Anton van Hooff maakt het in De Gelderlander van 24 juni behoorlijk bont, en geeft toe zich daarbij te baseren op wat toevallig in de media langskwam: "De stroom van beklemmende berichten droogt maar niet op", aldus Van Hooff. Vervolgens somt hij het nieuws over Israël van de voorgaande week op: het feit dat er slechts vier Israëli's zijn omgekomen door raketbeschietingen vanuit Gaza het afgelopen jaar, maar Israël wel 400 Palestijnen heeft gedood - moedwillig uiteraard, volgens het principe van 'oog om oog', maar dan erger, een 'honderdvoudige weerwraak'. Israël bouwt ook nog steeds huizen in Oost-Jeruzalem - foei!, Palestijnen hebben nu eindelijk een aanval van kolonisten kunnen vastleggen op camera, en de Israëlische luchtmacht oefent voor een aanval op de Iraanse nucleaire installaties. Misschien is een Iraans atoomwapen wel goed voor het evenwicht in het Midden-Oosten, verzucht deze classicus.

Met zijn verwijzing naar het Bijbelse oog om oog dat Israël in honderdvoud zou overtreffen, solliciteert Van Hooff bijna naar de kwalificatie 'antisemiet', een titel die hij als geuzentitel voert nadat Leon de Winter hem ooit van antisemitisme had beschuldigd in een column. Een beetje criticus van Israël moet tegenwoordig toch wel van antisemitisme zijn beschuldigd, anders hoor je niet bij de club. Aangezien geen land zo veelvuldig wordt bekritiseerd als Israël, begint het geweeklaag dat men door deze beschuldiging de mond word gesnoerd, nogal te vervelen.
Ook de verwijzing naar de zogenaamd zo machtige Israël lobby is een erg doorzichtige propagandatruc van antizionisten om zichzelf als underdog neer te zetten, die met gevaar voor eigen leven toch maar mooi voor de goede zaak durven te strijden. De helden.

De historicus Van Hooff is het ontgaan dat sinds Israël zich in 2005 uit de Gazastrook heeft teruggetrokken, er duizenden raketten vanuit Gaza op Israël zijn afgevuurd. Alle militaire acties die Israël sindsdien heeft uitgevoerd waren gericht op het stoppen van de raketbeschietingen vanuit de Gazastrook. Dat valt onder het recht en zelfs de plicht van een land om de eigen burgerbevolking te beschermen tegen vijandige aanvallen. De beschietingen met Qassam raketten en mortiergranaten hadden (helaas) de steun van niet alleen de Hamas regering maar ook de meerderheid van de bevolking in Gaza, en als de terreuraanvallen op Israël stoppen is het ook gedaan met de Israëlische tegenacties. Dat bij deze acties zoveel burgers zijn omgekomen, komt omdat Hamas en Islamitische Jihad bewust vanuit burgergebieden opereren en raketten afschieten vanuit schoolpleinen en woonwijken. Overigens zijn door interne gevechten en zogenaamde 'bedrijfsongevallen' ook honderden Palestijnen omgekomen het afgelopen jaar, maar die zijn natuurlijk een stuk minder interessant. Hamas en Islamitische Jihad schuiven de schuld van explosies bij het voorbereiden van aanslagen graag af op Israël, en helaas nemen de media die aantijgingen soms over zonder ze te checken of Israëls versie van het gebeurde ook weer te geven.

Het aller-bontst maakt Van Hooff het wanneer hij spreekt over een conferentie van Justice for Jews from Arab Countries. Dat het conflict ook Joodse slachtoffers kent, wil er bij hem duidelijk niet in:

"In hun machteloze woede over de kolonie Israël hebben sommige Arabische staten wraak genomen op hun joodse inwoners, die opeens burgers van een andere staat bleken te zijn. Want het merendeel van de landverhuizers is grif ingegaan op de uitnodiging om 'terug te keren' naar hun staat. En nu eist men op hoge toon vergoeding voor het geleden onrecht!"

Uiteraard kunnen burgers niet tegen hun wil opeens burgers van een andere staat worden, en is de 'wraak' genomen voordat zij naar Israël waren geëmigreerd. Israël was geen kolonie maar een VN lidstaat en gecreëerd nadat de VN voorstelde Palestina te delen. Eerder al had de VN Groot-Brittannië het mandaat over Palestina verleend onder voorwaarde dat hier een Joods thuis zou worden gecreëerd. De Joden hebben een millennia lange binding met het land, en er hebben altijd Joden gewoond. Zo had Jeruzalem eind 19ste eeuw al een Joodse meerderheid. En de 'wraak' tegen Israël ging vooraf aan de stichting van de staat, want al decennia voor de stichting waren er pogroms in Arabische staten en in Palestina, en werden anti-Joodse maatregelen getroffen. Joden waren, net als christenen, tweederangs burgers in de Arabische staten en moesten speciale belasting betalen om 'bescherming' te genieten. Daarnaast waren er allerlei vernederende 'tradities' die per tijd en plaats verschilden. Toch wilden de meeste Joden niet weg en waren zij gehecht aan hun woonplaats en land. Het feit dat sommigen van hen sympathie hadden voor de nieuwe Joodse staat is natuurlijk geen excuus om hen van hun land en bezittingen te beroven, te martelen en hun synagoges op te blazen, zoals Van Hooff blijkbaar denkt.

Zoals veel antizionisten maakt Van Hooff een kunstmatig onderscheid tussen Joden en Israël. Joden zijn goed, zolang ze maar niks met Israël te maken hebben en dit land op geen enkele manier steunen. Volgens hem is 'de identificatie van joden en Israël letterlijk levensgevaarlijk', en is Israël zelf de belangrijkste aanstichter van antisemitisme. Immers, als je Israël wil treffen, val je Joodse doelen aan, want die achterlijke Joden identificeren zich met dat rotland in plaats van het te zien voor wat het is: een van de ergste schurkenstaten ter wereld. Joden hebben het toch altijd goed gehad in andere landen, die paar jaar in door Duitsland bezette landen tijdens de oorlog uitgezonderd? Ze hebben toch niks te klagen? Joden zijn ook zo veeleisend. Ze kunnen prima buiten een eigen staat, en hebben zeker niet het recht die ergens te stichten waar ook anderen wonen. Vanwege het onrecht hun aangedaan rust volgens Van Hooff bovendien op hen de zware taak nooit een ander onrecht aan te doen (welk volk is zo perfect?). Van Hooff, zo begaan met hen die worden onderdrukt, heeft zeker het recht een van de meest vervolgde volken ter wereld de maat te nemen en voor alle onrecht dat hun na 1948 is aangedaan verantwoordelijk te houden. En zie, er zijn ook Goede Joden, zij die een Ander Geluid laten horen, en tegen hen heeft van Hooff helemaal niets. Zij hebben de lessen van de geschiedenis geleerd, en weten dat je je als Jood beter gedeisd kunt houden en niet moet streven naar datgene wat zoveel volken bezitten: een eigen staat. Verschil moet er wezen, en het is goed dat van Hooff de omhooggevallen Joden daar weer eens op heeft gewezen.

Ratna Pelle