Rellen in Akko

op Wednesday, 15 October 08, schreef Egbert Talens

Aan mevrouw Pelle:

Bij het lezen van de volgend passage in uw artikel over Akko, deed zich een soort Aha-erlebnis bij mij voor. Ik verklaar mij gaarne nader. Eerst uw passage:

'Zij [de Joden; e.t.] weten dat zij door de buitenwereld streng worden beoordeeld op hun behandeling van de Arabische minderheid, dat men juist vanwege Israëls claim de enige democratie in het Midden-Oosten te zijn extra kritisch is.'

In uw reactie op een van mijn berichten in de serie, De misplaatste solidariteit van GroenLinks, merkte u het volgende op:

'Hoezo kon Arafat het vredesaanbod van Barak niet aanvaarden zonder persona non grata te worden in de Arabische wereld? Zegt dat niet alles over de houding van de Arabische wereld?'

In beide gevallen gaat het hier om een vorm van beïnvloeding van elders, van buiten Israël en de Palestijnse gebieden, die het mensen bínnen deze gebieden in meer of mindere mate belet om geheel naar eigen inzicht te handelen. Of die beïnvloeding terecht is of niet, is in eerste instantie niet aan de orde, het feit ligt er nu eenmaal en als zodanig verkrijgt het momentum.

Intussen is het weer het oude liedje: er doet zich een gewelddadige toestand voor, en van weerskanten wordt de aanleiding bij de tegenpartij gelegd. Voorzover ik heb kunnen natrekken, gaat het in dit geval om een Israëlische Arabier die op Yum Kippur met zijn auto door Akko rijdt, waarbij hij de autoradio aan heeft staan. De kans dat hij met geopende ramen reed, is groot. Dit maakt dat het geluid ook door mensen buiten de auto goed waargenomen kan worden...
De vraag is nu of het geluidsvolume te hoog lag. Wie kwaadwillend is, zal dit al snel vinden: wie een hond wil slaan, kan gemakkelijk een stok vinden... De chauffeur heeft excuus aangeboden. Dit hoeft niet tevens in te houden dat ook hij vond dat het geluidsniveau van zijn autoradio te hoog was.
Uiteindelijk is het aan de autoriteiten ervoor te zorgen dat zulke voorvallen niet of zo weinig mogelijk vóórkomen; dat is natuurlijk een vrome wens, want voor 100% lukt dat nergens. Maar in de gegeven omstandigheden liggen zulke schermutselingen (of erger) voor het grijpen, vanwege de klasseverschillen die zich daar voor doen, en het is op grond daarvan dat de term democratie in relatie tot Israël niet voor de hand ligt.

op Wednesday, 15 October 08, schreef Stella van Sijs.

In Nederland vinden in Gouda en Rotterdam, Amsterdam en andere plaatsen vele rellen plaats tussen Marokkanen en autochtone Nederlanders. Standsverschillen spelen daar zeker een rol. Begrip voor elkaar is ver te zoeken.
En daarom kan Nederland geen democratie genoemd worden volgens meneer Talens ?!
Het feit dat er vrij over dit soort rellen bericht kan worden ook binnen Israel lijkt mij het democratische karakter van Israel eerder te onderstrepen dan tegen te spreken.
De rellen in Akko ontstonden overigens omdat de Arabische gemeenschap het bericht verspreidde dat de Arabische bestuurder van de auto gedood zou zijn.

op Thursday, 16 October 08, schreef Egbert Talens

Geachte mevrouw van Sijs,

Als klasseverschillen of standsverschillen op wettelijke basis functioneren, dan is dit nmbm een devaluatie van het begrip democratie. Natuurlijk zijn begrippen -- want door mensen bedachte en daarna geformuleerde c.q. vastgelegde ideeën -- onderhevig aan arbitrale waarnemingen. Dit maakt dat (ook) de ene democratie de andere niet is. In ons (Nederlandse) geval speelt artikel 1 van de Grondwet een belangrijke rol: iedere zich in Nederland bevindende persoon is voor de wet gelijk. Verder doet onze onderschrijving van de Universele Verklaring van de Rechten vóór de Mens ertoe, én vormt scheiding van kerk en staat een existentiële pijler onder ons (Nederlandse) staatsbestel. Enzovoort. Het lijstje is beduidend langer; zoals u weet!
Kortom, ik kan u slecht volgen in uw apologetische poging tot het verdedigen van 'het democratische karakter van Israel' -- dat volgens mij een zwakke afspiegeling is van het Nederlandse karakter in casu, om bij uw voorbeeld te blijven -- zonder u overigens ook maar een stroobreed in de weg te willen leggen. Want wie ben ik...

op Thursday, 16 October 08, schreef Stella van Sijs.

Precies meneer Talens: de ene democratie is de andere niet en onze democratie in Nederland is geen garantie tegen discriminatie of relletjes op grond van bv standsverschil en achtergrond.
In Israel zijn alle burgers gelijk, hebben gelijke burgerrechten, (ook vrouwen, anders gelovigen en homosexuelen) maar ook daar is discriminatie.
Doordat er volledige persvrijheid is in Israel, wat kenmerkend is voor echte democratie, krijgt u allerlei nieuws uit Israel te horen wat niet gecensureerd wordt en kunt u al het nieuws ook in de Israelische pers lezen net als alle Israeliers. Daarmee is Israel de enige democratie in het hele Midden-Oosten, waar, buiten Israel, geen enkel bericht geplaatst wordt dat niet de toestemming van het regime ter plekke heeft.

op Thursday, 16 October 08, schreef Egbert Talens

Geachte mevrouw Sijs,

Uw opmerking dat in Israël alle burgers gelijk zijn, roept bij mij de vraag op of u wel op de hoogte bent van de (wettelijke) term nifkadim nohamim, waarmee (de) niet-joodse inwoners van Israël worden aangeduid.
Ook betwijfel ik of alle buitenland-correspondenten van bladen elders (dan in Israël) uw woorden onderschrijven dat van wat zij schrijven niets gecensureerd wordt. Want als zodanig heb ik uw uitleg over de volledige persvrijheid in Israël trachten te interpreteren. Dat ik al het nieuws in de Israëlische pers kan lezen, net als alle Israëliërs, geloof ik graag. Maar dáár gaat het toch niet om? Het gaat om datgene wat men (eventueel) níet te lezen (of te horen) krijgt. En dát staat er uiteraard niet bij. Op grond waarvan zou ik dan alles (van u) moeten aannemen, waar u zo enthousiast -- dus zonder enige reserve -- de loftrompet steekt over uw Israel? Geen misverstand, ik hoop dat u, waar het de pers in Israël betreft, gelijk heeft, en ik kan uw opmerking over de pers in de buurlanden van Israël tot op zekere hoogte 'volgen' (= begrijpen). Zonder onderbouwing c.q. daadwerkelijk bewijs van uw gelijk, door onbevoordeelde derden, houd ik een slag om de arm.

op Thursday, 16 October 08, schreef Stella van Sijs.

Welke termen u ook aandraagt meneer Talens: in Israel hebben de burgers alle burgerrechten. En niet alleen in Israel, maar in alle democratien maakt men onderscheid tussen mensen op allerlei gronden ook al is dat ongewenst. En als iemand in Israel zich gediscrimineerd voelt kan hij zijn zaak tot in het hooggerechtshof brengen. Nogmaals: dat is geen garantie dat er geen discriminatie plaats vindt.
Uw obsessie dat alles in Israel volmaakt moet zijn om over een democratie te kunnen spreken is uw zaak en in het licht van de dictaturen (waar bovendien onderscheid oa naar geslacht en sexuele geaardheid van mensen wordt gemaakt) in de rest van het Midden-Oosten nogal komisch.
Als u Haaretz zou lezen zou u weten dat er in Israel behoorlijke kritiek geuit kan worden en dat er een waaier aan meningen mogelijk is zonder repressie.
Ideale democratien bestaan niet en ook Nederland heeft zijn eigen problemen op dat gebied.

op Friday, 17 October 08, schreef Egbert Talens

Zeer geachte mevrouw Sijs,

U kent de term nifkadim nohamim dus niet. U kent hoogstwaarschijnlijk ook de betekenis ervan niet. Wat u hier naar voren brengt bestaat bijna geheel uit propaganda-materiaal voor Israël. Aan een nadere beschouwing, van wat in dit Israël allemaal aan ongerechtigheden plaats vindt, komt u niet echt toe. Het zijn apologetische benaderingen in vergelijking met Nederland, een zich afzetten tegen de rest van het Midden-Oosten, typeringen als obsessie en komisch, wat de klok slaat, in uw verdediging van dit Israël. [Ik zou het woordje 'dit' met een accent schrijven, als dat ook als zodanig zou overkomen; dit programma voorziet daarin niet.]

U schrijft: 'in Israel hebben de burgers alle burgerrechten.' Vraag: waarop slaat de aanduiding 'alle' ? Grammaticaal moet 'alle' slaan op burgerrechten. Bedoelde u dat ook zo? Of slaat 'alle' op de burgers (van Israël)? In het laatste geval had er dan moeten staan: allen, want van toepassing op personen. Geen spijkers op laag water, want u weet als geen ander hoe belangrijk dit soort zaken zijn, als maatschappelijke (politieke) belangen ermee samen hangen. Ik kan dus pas nader op deze door u geschetste situatie ingaan, als u uw bedoeling duidelijk maakt.

Ha'aretz: een prima krant, die geen blad voor de mond neemt.

op Friday, 17 October 08, schreef Stella van Sijs.

Beste meneer Talens,
Wat ik wel weet en niet weet is alleen bij mij bekend en ook mijn opvattingen laat ik niet door u misvormen. Ik ga deze discussie ten aanzien van uw obsessie daarom ook niet verder voeren. Het is zinloos om met een overtuigde aanklager van Israel, of het nu om democratie of burgerrechten gaat, te discussieren. U meent zelfs te weten waaruit mijn kennis bestaat en hoe ik denk. Welnu, dan is verder discussieren niet meer nodig.
Voor alle duidelijkheid: Uw visie deel ik niet en uw propaganda tegen Israel doorzie ik daarentegen prima.

op Friday, 17 October 08, schreef Egbert Talens

Beste mevrouw van Sijs,

Het is nmbm níet zinloos over Israël te discussiëren, omdat deze staat nog steeds niet kan functioneren zoals dat eigenlijk zou moeten: met vallen opstaan een gebied uitmaken waarbinnen het gros van de bewoners zich thuis voelt, en in relatie tot de buren (van deze staat) daarmee normale betrekkingen onderhouden. Zodat het straatbeeld niet mede wordt bepaald door oproerpolitie en militairen, maar door mensen die zich door elkaar bewegen, mensen van allerlei slag, druk met de beslommeringen van alle dag, naar school gaan, handel drijven, huizen bouwen, het land bewerken etcetera etcetera. Gewóón léven, met elkaar en voor elkaar...

Dat het u en velen met u niet duidelijk is dat de wijze waarop de maatschappelijke verhoudingen in de Palestijnse regio vorm kregen, méde door de komst van Joodse pioniers, Olim, een ontwikkeling op gang bracht die níet als gewoon kan worden beschouwd, zóu te denken moeten geven. Want het project Joodse staat heeft ertoe geleid dat de situatie van vandaag de dag, ruim honderd jaar na het begin van genoemde emigratie naar Palestina, nog steeds niet is zoals die zou kunnen, ja moeten zijn. Of bent u van mening dat de wijze waarop Israël tot nu toe functioneert wél normaal, gewóón genoemd mag worden? Ondanks bezetting van andermans grond, ondanks ontbrekende betrekkingen met Syrië en Libanon, terwijl ook de betrekkingen met Jordanië en Egypte, waarmee Israël vredesakkoorden heeft gesloten, geen ideaal beeld te zien geven...

'Niet de schuld van Israël', is mogelijk uw commentaar. Of misschien: 'Niet alléén de schuld van Israël', wat al een nuancering zou inhouden. Nee, niet alleen de schuld van Israël. De schuld ligt voor het grootste deel bij die landen die destijds in de VN hun stem gaven aan resolutie 181-II, en daarna hun verantwoordelijkheid voor béide partijen, het Joodse volk en het Palestijnse volk, 'vergaten' -- zich bewust afzijdig hielden van de verdere ontwikkelingen -- waarna de geschiedenis zijn loop nam.

Ik kan mij uw aversie tegen een discussie met iemand die niet alleen de belangen van Israël, maar ook die van de Palestijnen voor ogen heeft, wel enigszins voorstellen. Sterker, u ziet in mij een overtuigde aanklager van Israël, en 'met zulke mensen is discussiëren zinloos.' Schrijft u. Het klínkt plausibel, maar ís het dat ook?

Dít Israël is niet, kán niet zijn, wat een Israël zou moeten zijn: een veilige haven voor de Joden, samen met dé bestaande niet-joodse gemeenschappen in hetzelfde gebied dat Joodse pioniers voor ogen stond, en nu de Israëliërs voor ogen zou moeten staan.

Het uit de weg gaan van een discussie daarover, moge dan legitiem zijn, niettemin, ofwel tegelijkertijd, is het een vreemde beslissing. Als het belang van Israël u na aan het hart lag, zou u zich die inspanning wél dienen te getroosten. Onderhandelen doe je met je vijanden, luidt een bekende kreet. Maar wij zijn toch geen vijanden? Als u en ik elkaar tegen zouden komen, zou daar toch geen bloed uit vloeien?

Op het misvormen van uw opvattingen ben ik niet uit. Mijn opkomen voor het belang van beide partijen is géén obsessie. Een visie hierop heb ik hiér nog niet echt geuit. Propaganda bedrijf ik mijns inziens niet; ik spreek enkel mijn mening uit. En dat voor wat deze waard is, want nogmaals: wie ben ik...

op Saturday, 18 October 08, schreef Ratna Pelle

@ meneer Talens
Wat een rare opmerking dat Israel geen democratie kan zijn omdat vanwege 'klasseverschillen' incidenten tussen Joden en Arabieren zo makkelijk zouden escaleren. Het escaleert zo makkelijk vanwege het wederzijdse wantrouwen, vanwege het conflict om het land dat zich op kleine schaal ook binnen Israel lijkt af te spelen en vanwege armoede en werkloosheid zowel onder Arabieren als ook de Joodse gemeenschap in Akko.
Ik heb een en ander op een genuanceerde manier beschreven, zonder een bevolkingsgroep de schuld in de schoenen te schuiven. Sommige dingen kan ik ook gewoon niet precies beoordelen en er doen tegenstrijdige berichten over de ronde. Iemand vertelde me dat het echt raar is dat die Arabische automobilist er niet om dacht dat het Yom Kippoer is en dat te respecteren. Het gaat daarbij niet alleen om het geluidsvolume van de radio, maar om het autorijden zelf door die wijk. De grootste boosdoener in mijn ogen is echter de man die het gerucht heeft verspreid dat Joden die automobilist hadden gedood; hij heeft dit via de luidsprekers van een moskee omgeroepen en daardoor verzamelden zich in no time honderden boze jongeren. Verder denk ik dat de lokale leiders aan beide kanten sneller en minder ambivalent alle geweld hadden moeten veroordelen en dat er sneller meer politie aanwezig had moeten zijn om escalatie te voorkomen.

Zoals Stella van Sijs ook al aangaf zijn dit soort rellen zeker niet uniek voor Israel. Vind u dat Frankrijk, Engeland en de VS democratieën zijn? In Frankrijk vonden maandenlang rellen plaats in de banlieus. In Londen heb je verschillende bendes bestaande uit etnische minderheden, om over de VS maar te zwijgen. Uniek voor Israel is dat bij alle praktische, sociale, culturele en religieuze problemen van het samenleven van Joden en Arabieren ook steeds het nationale probleem, de strijd om het land, meespeelt. Zojuist een goed stuk gelezen over een Joodse groep die zich inzet voor Akko en het wederzijdse wantrouwen doorbreekt http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1222017545265&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull

op Saturday, 18 October 08, schreef Stella van Sijs.

Beste meneer Tales,

U discussieert helemaal niet en u kijkt zeker niet naar beide kanten.
Aan de Joodse kant zijn er net zoveel pletim met dezelfde problemen als aan de Arabische kant, maar u komt alleen met de term nifkadim nohamim (waarom de term in het Iwrit? Omdat hij zo in de boeken van o.a. Grossman beschreven staat?) met betrekking tot de Arabieren. Dat is tekenend voor u. Alleen de kant van de (tegenwoordig zo hetende) Palestijnen belichten waarbij u bovendien vergeet te vermelden dat dit probleem zeker door Israel (al in 1967!)onderkend is en wordt meegenomen in het geheel van de onderhandelingen en dus helemaal geen kenmerk is van gebrekkige democratie. Daarmee is het probleem wel degelijk aanwezig, maar het kan niet eenzijdig worden opgelost afgezonderd van de andere problemen en zonder de erkenning voor de slachtoffers aan Joodse kant.
Die ongelooflijke eenzijdige belichting, het achterwege laten van de juiste feiten door ze in het juiste perspectief te zetten, het met de haren erbij slepen van termen die niets met het onderwerp te maken hebben (de onlusten in Akko), maar ook niets met democratie van doen hebben, deden mij besluiten niet verder met u te discussieren.

op Saturday, 18 October 08, schreef Ratna Pelle

Beste meneer Talens,
Ik ben meermaals in Israel geweest, ook in Arabische of gemengde steden, en mij viel op hoezeer de mensen daar - net als hier - met hun dagelijkse beslommeringen bezig zijn, en mensen van allerlei slag zich door elkaar bewegen. Mensen zijn er ongeduldiger dan hier, onrustiger misschien ook, wat niet zo vreemd is gezien het feit dat tot een paar jaar geleden wekelijks wel een bus of restaurant de lucht in ging. Ondanks alle problemen voelen veel Arabieren zich thuis in Israel, spreken vloeiend Hebreeuws en zien Israel ook als hun land. In veel opzichten funstioneert Israel als een 'gewoon' land, een gewone democratie, met al zijn fouten en problemen. Israel is in sommige opzichten uniek, zowel in positieve als negatieve zin. U pikt daar - zoals we inmiddels van u gewend zijn - weer eens alleen het negatieve uit, en legt de schuld daarvan ook weer vooral bij Israel, bij de Olim en bij de VN die de Joden een land hebben toegewezen (dit laatste klopt eigenlijk niet; ze bouwden het zelf op en de VN gaf er zijn goedkeuring aan, zij het binnen een kleiner gebied dan de zionisten het liefste wilden).

U schrijft:
"Dít Israël is niet, kán niet zijn, wat een Israël zou moeten zijn: een veilige haven voor de Joden, samen met dé bestaande niet-joodse gemeenschappen in hetzelfde gebied dat Joodse pioniers voor ogen stond, en nu de Israëliërs voor ogen zou moeten staan."

Ik denk dat we het er hier allemaal wel over eens zijn dat de huidige situatie van geweld, wantrouwen en bezetting niet goed is en moet veranderen. Ook de relatie tussen Joden en Arabieren binnen Israel moet verbeterd, en Israel en Libanon en Syrië zouden vrede moeten sluiten. Over de oorzaken van de problemen en hoe die op te lossen verschillen we van mening.
Israel kan alleen een veilige haven voor de Joden zijn zolang het een Joodse staat blijft (d.w.z. een land waar de Joden als volk zelfbeschikking hebben), en zolang de Arabieren dat niet accepteren zal er conflict blijven. Dat is volgens mij een van de belangrijkste oorzaken van het conflict.
We kunnen hier nog eindeloos heen en weer discussieren, maar we komen weinig vooruit. Het wordt steeds meer een herhaling van zetten. Ik denk dat uw visie genoeg duidelijk is geworden en wou de discussie hiermee beeindigen.

op Saturday, 18 October 08, schreef Mike Bing

@E.Talens
"U kent de term nifkadim nohamim dus niet."

Ik ben even druk geweest met verhuizen, vandaar dat ik iets achter loop maar ook ik ken deze term niet. Vrij vertaald betekent het ook helemaal niente, niets.

Het zou kunnen dat u "ha-Nifkadim ha-nokhehim" bedoeld, wat zelfs in de Nederlandse transliteratie iets heel anders is. Een "nifkad" is iemand die ongeoorloofd afwezig is en "nocheach" betekent huidig.

Als u al met termen wilt smijten, doe het dan in godsnaam goed. Zo snapt niemand er meer iets van en dat kan toch niet uw bedoeling zijn, of wel?

op Sunday, 19 October 08, schreef Egbert Talens

Geachte mevrouw Pelle; een reactie op uw @ meneer Talens

Mijn vraagtekens bij het Israëlische model van democratie zijn niet of náuwelijks gebaseerd op klasse-verschillen tussen diverse bevolkingsgroepen binnen Israël, wél op (de) wettelijke onderbouwing ván die klasse-verschillen. Oren Yiftachel, een Israëlische academicus, omschrijft de Israëlische samenleving als een etnocratie, op basis van drie te onderscheiden bevolkingslagen: 1. de Ashkenazische Joden; 2. de Sefardische Joden of Mizrahim, en 3. de niet-joden, aangeduid met de 'schitterende' (niet dus) term nifkadim nohamim: aanwezige afwezigen; een vondst van Moshe Sharett. De stelling dat de burgers van Israël allemaal gelijk zijn, komt daarmee onder druk te staan. En in de praktijk blijkt dit ook als je ziet hoeveel meer moeite dan zijn Joodse landgenoten een Israëlische Arabier moet doen, bijvoorbeeld om een bouwvergunning voor een huis te bemachtigen.
Een kenmerk van democratie is o.a. scheiding van kerk en staat. Als in Israël autorijden verboden wordt, in samenhang met Joodse feestdagen, dan zet dat verbod nmbm dit kenmerk onder druk, en mogelijk speelt hier ook (de) vrijheid van godsdienst een rol. Is autorijden in Israël ook verboden op een Islamitische feestdag?

Ja, met uw opmerking dat de strijd om het land (van Israël) meespeelt als een nationaal probleem, heeft u alleszins gelijk ofwel slaat u de spijker op de kop. [Het was vooral in samenhang met godsdienstige opvattingen, dat in Europa en in de Verenigde Staten van Amerika scheiding van kerk en staat als een voorwaarde voor democratische verhoudingen werd vastgelegd. Niet door alle gelovigen (politici voorop) onderschreven, maar er werd (en wordt) wel lip-service aan verleend!]

Nee, rellen zijn niet uniek voor Israël. Het is (dus) niet op grond van die rellen, dat Israël telkens in de problemen geraakt. In algemene zin zit het in de grondwettelijke structuur van een land, of daar (in meer of mindere mate) van een democratische bestuursvorm kan worden gesproken. Israël heeft geen geschreven grondwet; Groot-Brittannië ook niet. Het laatste land kent wel scheiding van kerk en staat, al is de Anglicaanse Kerk staatskerk. Zo probeert ieder land dat naar een democratische bestuursvorm streeft, de inrichting van zijn samenleving zodanig vorm te geven, dat het gros van de bevolking zich erin kan vinden.

Democratie is geen panacee voor alle problemen die zich binnen een (nationale) samenleving voordoen. Democratie is wel eens voorgesteld als het minst slechte van alle bestaande bestuurssystemen. Er bestaan nogal wat variaties op dit punt. Op grond van vooral praktische overwegingen kwam men tot de conclusie dat het fenomeen godsdienst het inrichten van de samenleving eerder doet stagneren dan dat er algemeen geldige én positieve richtlijnen aan kunnen worden ontleend. Vandaar de roep om scheiding van kerk en staat. Binnen Israël zal men zich nmbm danig moeten gaan bezinnen, of het ook daar een uitweg uit een lastig probleem kan betekenen.

op Sunday, 19 October 08, schreef Stella van Sijs.

Even een correctie:
De moeilijke term van Talens, nifkadim nohamim, betekent internationaal:
Internally displaced persons
Internally displaced Palestinians is a term used to refer to Palestinians and their descendants, who as a result of the 1948 Arab-Israeli war became internally displaced refugees within what became the state of Israel.

If the definition is restricted to those displaced in the 1948 war and its immediate aftermath and their descendants, some 274,000 Arab citizens of Israel - or 1 in 4 Palestinians in Israel - are internally displaced Palestinians

In recent years, Palestinians in the occupied Palestinian territories who have been displaced by the construction of the Israeli West Bank barrier have also been referred to as internally displaced Palestinians. They are estimated to number between 24,500 and 57,000 people.[3]

The largest IDP populations can be found in Colombia, the DRC, Iraq, Sudan, Turkey, and Uganda, each with IDP populations of over one million.[7] An updated country by country breakdown can be found at: IDMC Global Statistics It has been estimated that between 70 and 80% of all IDPs are women and children.[8
Countries with significant IDP populations
Azerbaijan has 800,000 Internally displaced people due to the occupation of Nagorno-Karabagh, Agdam and surrounding territories by Armenian forces since the early 1990s.
Burundi due to fighting between government and Hutu rebel groups.
Burma (Myanmar) due to decades of a long civil war and government repression of ethnic minorities as well as the May cyclone.
Chad due to proximity to Darfur and civil war in eastern Chad.
Colombia due to the war between the government, FARC, the AUC and other armed groups. According to the UNHCR, the number of IDPs is near the million people (2002).
Cyprus due to the intercommunal troubles of 1964 and the 1974 Turkish invasion and aftermath.
The Democratic Republic of Congo due to the Second Congo War.
Ethiopia due to poverty, natural disasters and conflict in the Somali Region
Georgia due to the ethnic Georgian population who fled Abkhazia following the civil war of 1991-93.
Iraq due to forced displacement during Saddam Hussein's regime, and fighting between the Multi-National Force and Iraqi insurgent groups.
Indian-occupied Kashmir due to insurgency
India - 50 million people were internally displaced since 1950 due to haphazard industrial projects.[1]
Kenya - Due to violence that rocked the the country in 2008 after the elections of 2007
Israel-150,000-420,000 Internally Displaced Palestinians and Bedouins, most of whom are Arab citizens of Israel
Serbia due to various conflicts across the Former Yugoslavia
Somalia due to the Somali Civil War.
Sri Lanka due to the civil war between the Government of Sri Lanka and the LTTE.
Sudan due to civil conflicts in the South and Darfur in the west
Uganda due to the insurgency of the Lord's Resistance Army
West Bank and Gaza due to the Arab-Israeli conflicts starting in 1948

Kortom: niet de derde etnische groep van Talens behelst deze term al was het maar omdat slechts 1 op 4 Palestijnen hiertoe behoort.
Kortom: term niet van toepassing op deze discussie en Joodse verdrevenen van huis en haard (Jerusalem, Hebron) duidelijk niet genoemd, maar ook voor deze groep is de term natuurlijk toepasbaar.

op Monday, 20 October 08, schreef Mike Bing

By Amir Ben-David, Ha'artez, 6/7/2000, Book review

"Ha-Nifkadim ha-Nokhakhim: Ha-plitim ha-Palestina'im be-Yisrael Me'az 1948"
("The Present Absentees: The Palestinian Refugees in Israel Since 1948") by
Hillel Cohen, Kav ha-Tefer Publishing, 158 pages

't is net hints, is het niet? Het is een film, nee een term, nee toch een boek! Klinkt als...

En, meneer Talens: "Als in Israël autorijden verboden wordt, in samenhang met Joodse feestdagen, dan zet dat verbod nmbm dit kenmerk onder druk, en mogelijk speelt hier ook (de) vrijheid van godsdienst een rol. Is autorijden in Israël ook verboden op een Islamitische feestdag? "

Nee, net zo min als op een joodse feestdag. Zelfs niet op Jom Kippur, je mag dan zoveel rijden als je wilt. Of je dan ook door een religieuze wijk moet gaan crossen is nog maar de vraag natuurlijk...

op Sunday, 26 October 08, schreef Oi

Gisterenavond tijdens seudah shishlit begreep ik dat deze meneer een verkeerde aflag nam en daarom de wijk binnenreed, daarnaast zijn de verhalen over keiharde muziek niet waar. Naar mijn bescheiden mening hebben de Joodse Israeliers een fout gemaakt door de auto en de inzittenden aan te vallen. Daarnaast zou het niet mogen uitmaken dat deze meneer tijdens Yom Kippur rondrijdt in zijn auto, hij hoeft zich niet te houden aan de voorschriften die wij wel houden.

op Sunday, 26 October 08, schreef Mike Bing

@Oi
Je hebt helemaal gelijk. Helaas geven de reacties van religieuzen vaak een uitvergroot beeld van het probleem. Het zou niet moeten uitmaken of die meneer daar rijdt maar hysterie van de ene kant lokt hysterie van de andere kant uit.

Vaak ligt de oplossing hier in het simpele vragen of die meneer ergens anders zou kunnen gaan rijden. Helaas zijn de spanningen hoog en worden de emoties vaak teveel.

Ook de niet-religieuze joodse inwoners van Israel hebben hier last van en moeten bijv. met Pesach hun boterham stiekem opeten.

Ergens is een middenweg, maar die schijnt moeilijk te vinden te zijn. De grootste pech is dat anti-zionisten en antisemieten zo'n "voorval" gauw aangrijpen om het uit z'n verband te trekken. We hebben dat hier al gezien toen een meneer posteerde dat de wet in Israel je verbiedt om met de auto te rijden op Jom Kippoer en dientengevolge zou Israel dus een antidemokratische theocratie zijn. Walgelijk en goedkoop, maar ja, dit soort mensen zijn, zoals ze zelf zeggen "volstrekt neutraal".