Palestijnse aanklacht tegen Ami Ayalon politiek gemotiveerd

IMO Blog, 2008

"Geen Schiphol meer voor Ayalon", zo kopte De Volkskrant op 8 oktober. Een advocaat heeft namelijk namens de Palestijnse mensenrechtenorganisatie PCHR onlangs een aanklacht ingediend tegen Ami Ayalon, omdat hij als hoofd van de Shin Beth medeverantwoordelijk zou zijn geweest voor de marteling van de Gazaan Khalid al-Shami in 1999 en 2000. Deze zegt twintig dagen te zijn verhoord in sessies van twintig tot veertig uur, met twee tot drie uur rust tussendoor; ook is hij met handen en voeten vastgebonden aan een stoel en blootgesteld aan lage temperaturen.

Ami Ayalon (geboren 1945) groeide op in een kibboets, en maakte carrière in de Israëlische marine, waarvan hij in 1992 opperbevelhebber werd. Na de moord op Rabin was hij van 1996 tot 2000 hoofd van de Sin Beth. In 2006 werd hij in de Knesset gekozen en in 2007 verloor hij de verkiezingen voor het leiderschap van de Arbeidspartij van Barak, waarna hij minister zonder portefeuille werd in de coalitieregering.


In 2002 ontpopte Ami Ayalon zich als vredesactivist, toen hij samen met de Palestijn Sari Nusseibeh, rector van de Al-Quds universiteit, een initiatief lanceerde met een aantal basisingrediënten voor een vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Israël zal de Westoever moeten verlaten en de nederzettingen ontruimen, Jeruzalem wordt de gedeelde hoofdstad voor beide volken en de Palestijnen moeten het zogenaamde 'recht op terugkeer' opgeven. Via de website The People's Voice en interviews in de media probeerden zij daar zoveel mogelijk Israëli's en Palestijnen achter te scharen. De achterliggende motivatie van beiden was dat dit de enige redelijke optie was en alleen zo de toekomst voor hun volken veilig konden worden gesteld. 250.000 Israëli's and 160.000 Palestijnen hebben deze principes ondertekend.

De aanklacht tegen Ayalon past in een patroon waarin de PCHR Israëlische ministers en mensen uit de legertop berecht probeert te krijgen. Ook in België, Spanje, Groot-Brittannië, Zwitserland en de VS heeft men aanklachten ingediend en een arrestatiebevel geëist tegen Israëlische ministers en generaals. 'Wij geloven in het recht, niet in de wetten van de jungle.', aldus een woordvoerder van de PCHR, suggererend dat in Israël de wetten van de jungle heersen. De internationale wetgeving op dit gebied is bedoeld voor oorlogsmisdadigers die in eigen land vanwege corruptie en rechteloosheid vrijuit gaan. Israël is een rechtsstaat met een onafhankelijke rechtsspraak waar Arabieren vaker in het gelijk worden gesteld tegenover de staat dan in de omliggende landen. Deze zaak heeft in Israël ook gediend en daar is het PCHR in het ongelijk gesteld.

'De juridische grond waarop PCHR zich baseert is de internationale verplichting om daders van de ernstigste internationale misdrijven zo mogelijk ook in andere landen te berechten', aldus De Volkskrant. Met alle respect, maar de hierboven beschreven marteling - die overigens niet bewezen is - als een oorlogsmisdaad te behandelen is absurd. Op deze manier zou de top van bijna ieder land aangeklaagd kunnen worden, aangezien in ieder land dat met een conflictsituatie of oorlog te maken heeft wel eens misstanden voorkomen. In een aantal landen, waaronder verschillende Arabische dictaturen, worden mensen opgepakt omdat zij tegen de regering demonstreren, kritische stukjes op een weblog schrijven, iets te hard hebben gepraat over de politiek, homosexueel zijn of tot een etnische minderheid behoren. In veel landen stelt de rechtsspraak hoegenaamd niets voor, en belandt je als 'verdachte' in een Kafkaëske situatie waarin men met je kan doen wat men wil omdat er toch geen haan naar kraait en de regering alle macht heeft. In een aantal landen is martelen aan de orde van de dag. Dit alles is in Israël niet het geval. Er zijn vele groeperingen die voor de mensenrechten opkomen, er zijn kritische journalisten en Knessetleden die in volledige vrijheid opereren, er is - nogmaals - een onafhankelijke rechtsspraak en er is continu een vergrootglas op het doen en laten van het land gericht. De PCHR misbruikt de internationale wetgeving om Israël letterlijk in de beklaagdenbank te zetten en internationale aandacht voor de Palestijnse zaak te genereren. Zij vinden daarvoor een gewillig oor in de Westerse media.

Volgens De Volkskrant heeft Israël de aanhouding van Ayalon, die in mei in Nederland was, door 'discreet' overleg met Nederland weten te voorkomen. Pas een dag nadat hij terug was gevlogen verklaarde justitie dat hij niet onschendbaar was, en dus vervolgd zou kunnen worden. Dit overleg zou zijn bevestigd door de Israëlische krant Yedioth Ahronot en door een woordvoerder van het Israëlische ministerie van justitie. De advocaat, Liesbeth Zegveld, en de PCHR spreken hier hun verbazing over uit en de SP en GroenLinks hebben hierover aan minister Verhagen om opheldering gevraagd. Ik op mijn beurt verbaas mij telkens weer over de dubbele maatstaven die tegenover Israël worden gebruikt. Uiteraard zou Ayalons aanhouding voor een diplomatieke rel met Israël hebben gezorgd. De arrestatie van een minister van een bevriende natie is een zwaar middel, en dit wordt dan ook zelden toegepast. Alleen grootschalige mensenrechtenschendingen en het ontbreken van een fatsoenlijke onafhankelijke rechtsspraak in eigen land rechtvaardigen een dergelijke stap.

Alsof Israël een schurkenstaat is, moeten ministers en andere hooggeplaatsten drie keer nadenken voordat zij naar bepaalde landen reizen. In 2005 bleef voormalig chef van het zuidelijke commando van het Israëlische leger Doron Almog in zijn vliegtuig toen hij hoorde dat tegen hem een internationaal arrestatiebevel was uitgevaardigd en vloog terug naar Israël. Ariel Sharon is in België voor het gerecht gedaagd vanwege zijn medeplichtigheid bij de moordpartijen in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla. Dat een Israëlische onderzoekscommissie het leger, en Sharon als minister van defensie, daarvoor indirect medeverantwoordelijk achtte waarna hij is afgetreden, doet blijkbaar niet ter zake.

Geen enkele van de aanklachten van de PCHR tegen Israëlische ministers of mensen uit de legertop hebben tot een veroordeling geleid, noch in Israël noch daarbuiten, maar ze hebben wel een hoop negatieve publiciteit voor Israël opgeleverd, en dragen bij aan het imago van Israël als paria staat, waarvan de regeringsleiders en ministers bloed aan hun handen hebben. Volgens de maatstaven van de PCHR zouden de meeste Palestijnse vertegenwoordigers onmiddellijk moeten worden opgepakt, aangezien - ook door het PCHR - geregeld melding wordt gemaakt van mensenrechtenschendingen, martelingen en wetteloosheid in de Palestijnse gebieden. Toch heeft men daar nooit een aanklacht over ingediend. Vreemd, nietwaar?

Het misbruiken van internationale wetten, internationale instituties en internationaal recht om Israël te demoniseren gebeurt op meerdere manieren. In de mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, waarin een meerderheid van de leden het zelf niet zo nauw neemt met de mensenrechten, wordt Israël verreweg het meest van alle landen veroordeeld, en zijn bijna alle speciale sessies aan (vermeende) Israëlische mensenrechtenschendingen gewijd. Alleen Israëlische mensenrechtenschendingen zijn een vast onderwerp op iedere vergadering van de mensenrechtenraad, en alleen voor Israël is er permanent een speciale mensenrechten rapporteur - voor andere landen is dit slechts tijdelijk en moet het mandaat van de rapporteur jaarlijks worden vernieuwd. Wat betreft een aantal notoire mensenrechtenschenders is dit mandaat niet vernieuwd. De tientallen veroordelingen door de VN algemene vergadering zijn inmiddels een vast ritueel geworden van haar jaarlijkse sessies, en zes van de tien in totaal gehouden noodsessies betroffen Israël. Er is geen enkele noodsessie gewijd aan de genocide in Soedan of in Rwanda en Kongo, waarbij miljoenen mensen zijn vermoord op de meest wrede wijze, op grote schaal vrouwen zijn verkracht en een enorme vluchtelingenstroom naar de buurlanden is veroorzaakt. Er zijn verschillende speciale instituties en organisaties voor de Palestijnen in het leven geroepen, die met een miljoenenbudget wereldwijd anti-Israël activiteiten organiseren. Israël zelf is nog steeds van een aantal VN lichamen uitgesloten, omdat het geen volwaardig lid is van een van de regionale blokken vanwege sterke oppositie van met name de Arabische staten. Op de antiracisme conferentie in 2001 in Durban werd Israël als een racistische apartheidsstaat neergezet, het Joodse recht op zelfbeschikking ontkend en op het NGO gedeelte werden antisemitische cartoons, lectuur en pamfletten verspreid. Zie ook de uitgebreide opsomming van VN antizionisme en antisemitisme door Anne Bayefski.

Het is verbluffend hoe weinig aandacht er is voor deze selectieve verontwaardiging, deze dubbele maatstaven, deze discriminatie en demonisering. Je hoeft geen zionist te zijn om te zien dat er hier iets fundamenteel mis is, en dat het waarschijnlijk niet geheel toevallig is dat het de enige Joodse staat is die deze behandeling ten deel valt.

Ratna Pelle

Zie ook: Ami Ayalon: 'My Vision of Peace'
Ami Ayalon: 'De bevolking wil vrede'