De Palestijnse president Abbas over vrede en verzoening

IMO Blog, 2008

PA president Mahmoud Abbas zei tijdens een herdenkingsbijeenkomst voor zijn vier jaar geleden overleden voorganger Yasser Arafat:

"The path of the shahids (martyrs)," like Jihad al-Wazir of Fatah, George Habash the founder of the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) and Hamas spiritual leader Sheikh Ahmad Yassin, whom Abbas described as "a martyr of the Palestinian people," is a path "aimed at upholding the Palestinian nationalist and sovereign resolutions," Abbas said.

The goals of our people are "self-determination, (Right of) Return and freedom," Abbas indicated.

"We rejected Israeli proposals that stipulated making concessions including on Jerusalem and the refugees," he said.
"We either get all six points - Jerusalem, settlements, borders, refugees, water and security - or nothing at all," Abbas said.


Dit zijn onverzoenlijke, zelfs agressieve woorden. De 'martelaren' die Abbas prijst zijn mensen die aanslagen hebben gepland en voorbereid, daar mensen voor hebben gerecruteerd, die heel 'historisch Palestina' willen 'bevrijden', en daartoe altijd een boodschap van geweld en haat tegen Israël hebben uitgedragen. Dit zijn niet de woorden van iemand die streeft naar vrede, en beseft dat beide volken daarvoor concessies moeten doen, dat beide moeten leren de ander niet alleen als vijand maar ook als mens te zien, als een volk met legitieme wensen en grieven. Het is overigens niet de eerste keer dat president Abbas, die altijd wordt voorgesteld als 'de meest gematigde Palestijnse leider', als een president die compromisbereid is, en daarom wordt geholpen met miljardensteun van de VS, Europa en de VN, zich onverzoenlijk en zelfs agressief uitlaat. Abbas feliciteerde de familie van de terrorist en kindermoordenaar Samir Kuntar, die bij een gevangenenruil met Hezbollah van de zomer vrijkwam, met zijn vrijlating. Abbas' Fatah partij en de officiële TV zender van de Palestijnse Autoriteit bejubelden Kuntar als een held die 'Joden en soldaten heeft gedood'.

"And on the return of the heroes of freedom, the heroes and the Martyrs, headed by the great Samir Kuntar and the Martyr fighter Dalal Mughrabi, who led the most glorified Sacrifice action in the history of the Palestinian-Israeli struggle. [Editors' note: Her bus hijacking was the worst terror attack in Israel's history. Thirty seven Israeli vacationers, including 12 children, were murdered.]

Toen de nummer twee van Hezbollah, Imad Mughnieh, omkwam bij een bomaanslag in Damascus, werd ook hij uitgebreid geprezen in door de PA gecontroleerde media:

"The treacherous Zionist enemy will never permit us to lessen our revenge towards him, or to stray from our confrontation against him, until he is wiped off this land, which is saturated with the blood of the Shahids (Islamic Martyrs). And what is the fall of the Knight of Lebanese Resistance, Hajj Imad Mugniyeh, if not one of the signs of the nation's Jihad - persistent and definitely unstoppable till the Zionist Project [Israel] will be defeated.

Het is geen uitzondering dat dergelijke taal in Palestijnse media, ook door de PA gecontroleerde media, wordt gebezigd. Abbas zelf heeft vaker over de rechtmatigheid van het 'gewapende verzet' gesproken, en aangegeven slechts om tactische redenen op dit moment voor onderhandelingen te kiezen. Zelfs zelfmoordaanslagen tegen Israëlische burgers heeft hij altijd vooral om tactische redenen afgekeurd en veroordeeld: 'het schaadt de Palestijnse zaak, en geeft Israël een excuus voor meer geweld tegen de Palestijnen', evenals de raketten die Hamas en Islamitische Jihad vanuit Gaza afvuren.

"At this present juncture, I am opposed to the armed struggle because we can't succeed in it, but maybe in the future things will be different," he said.
The PA president also expressed pride both in himself and his organization, Fatah, for trailblazing the path of resistance.

"I had the honor of firing the first shot in 1965 and of being the one who taught resistance to many in the region and around the world; what it's like; when it is effective and when it isn't effective; its uses, and what serious, authentic and influential resistance is," Abbas said.

"It is common knowledge when and how resistance is detrimental and when it is well timed," he added. "We (Fatah) had the honor of leading the resistance and we taught resistance to everyone, including Hizbullah, who trained in our military camps."

Een beetje pragmatisme en ook nationalisme moet kunnen, maar dit zijn niet bepaald vertrouwenwekkende woorden tegenover de Israëlische partner in de vredesonderhandelingen. Moet Israël op grond van dergelijke uitspraken concluderen dat men meer gebied moet overdragen, meer gevangenen vrijlaten, meer checkpoints opheffen, en dat de gewapende groepen daar geen misbruik van zullen maken? Moet dit het vertrouwen geven dat de Palestijnse Autoriteit de gewapende groepen doeltreffend zal aanpakken in gebieden waar Israël de macht overdraagt?

Abbas heeft Israëlische operaties meermaals met de Holocaust vergeleken, zoals afgelopen voorjaar, toen daarbij in een paar dagen honderd Palestijnen omkwamen in de Gazastrook.

RAMALLAH, March 1, 2008 (WAFA - PLO news agency) - President Mahmud Abbas denounced on Saturday a deadly Israeli assault on the Gaza Strip that has killed at least 32 people as "more than a holocaust."

"It's very regrettable that what is happening is more than a holocaust. We tell the world to see with its own eyes and judge for itself what is happening and who is carrying out international terrorism," President told reporters in Ramallah.

Abbas' Holocaust ontkenning is niet nieuw. In zijn doctoraal dissertatie (Moskou 1982) trok hij het aantal doden en het bestaan van gaskamers in twijfel, en stelde de Zionisten medeverantwoordelijk voor de Holocaust.

Ik heb mij er vaker over verbaasd dat er zo weinig aandacht is voor dergelijke uitspraken, en vooral ook voor de opruiing in Palestijnse media. Zeker, rechtse Knessetleden en sommige rabbijnen laten zich ook niet altijd even aardig uit over Arabieren, hoewel zij eigenlijk vooral tekeer gaan tegen links binnen Israël. Daar staan echter veel artikelen van 'duiven' tegenover, en met name in Haaretz worden de bezetting en de kolonisten meer gehekeld dan de Palestijnen. Er vindt in Israëlische kranten een levendige discussie plaats, waarin mensen het net zo hartstochtelijk voor Israëls bestaansrecht en recht op veiligheid opnemen als voor Palestijnse rechten. Van de anti-bezettingsartikelen wordt overigens dankbaar gebruik gemaakt door Westerse antizionisten, onder het motto: 'als zelfs een Israëlische krant het schrijft, moet het wel kloppen', terwijl men Israëlische bronnen natuurlijk niet gelooft wanneer feiten ten gunste van Israël worden gegeven.

Terwijl Abbas zijn woorden voor de herdenking van Arafat uitsprak, sprak premier Olmert tijdens de herdenking van Rabin heel andere taal (zie onder). Ook president Peres had verzoenende woorden voor de Palestijnen tijdens de interreligieuze bijeenkomst van de VN. Terwijl de Palestijnen Arafat als hun grootste held en 'martelaar' beschouwen, herdenkt Israël jaarlijks de moord op Yitzchak Rabin, een man die voor grote delen van de bevolking een soort moreel ijkpunt is, die heeft laten zien dat vrede en patriottisme heel goed samen gaan, die juist vanwege zijn liefde voor het land naar vrede streefde.


President Shimon Peres zei op de VN interreligieuze bijeenkomst:
 
The Jewish and Arab national revivals occurred at almost the same time and in almost the same place.  They occurred rapidly and in a land that was small.

However, after the First World War, a window of opportunity was opened when Emir Feisal and President Weizmann aspired to create a new environment. They met 89 years ago, in November of 1919 to announce an understanding between the two peoples from the same crib, who could have lived under the shadow of the same trees - the old olives and tall date.
(...)
Instead, we confronted one another, abandoning faith for greed and forging swords instead of peace.  They tore apart the land and increased hostility, resulting in a region of barriers and walls that rose higher, destroying any bridges that may have been built.

Hundreds of thousands of men and women from all sides lost their lives. Many were incurably injured; others lost their homes and became refugees.

Fortunes were wasted on the purchase, maintenance and replacement of new weapons that inevitably became obsolete - resources were spent on sustaining hostility instead of advancing life.

The can be no consolation for the bereaved families or orphaned children other than the end of violence and bloodshed.

There is an Arab proverb that states that there are three events that cannot be reversed: an arrow released from its bow; a word which has escaped one's mouth; and a bullet that splits the heart.

We cannot change the past.  HOWEVER, we can shape our future.

Premier Ehud Olmert zei bij de Rabin herdenking:

The Government, any government, must tell the truth, and this truth, unfortunately, will obligate us to rip away many portions of the homeland - in Judea, Samaria, Jerusalem and the Golan Heights.  This decision, when it is made, will not be an indictment against the settlers, the vast majority of whom are not violent, but rather an integral part of a dedicated, loyal public, one which loves the land and builds it up.

"If we want to keep Israel Jewish and democratic, we need to give up parts of the homeland we have dreamed about for generations and [mentioned] in our prayers, even Arab neighborhoods of Jerusalem, and to return to a 1967 Israel with certain amendments," he said.

"The decision must be made now. The moment of truth has arrived. There is no escaping it, but [the opportunity] can be missed. If, God forbid, we dither, we will lose the support for the idea of two states. There is no need to expand on the alternative…Rabin will win," he continued.

"The moment of truth has arrived," he repeated. "We can push if off for many years in which blood will be spilled. But we must look at it honestly, proudly and responsibly. The bullets that killed Rabin could not stop the historic path that he led. Even after his death, Rabin will be victorious."


Het verschil is overdonderend. Waarom zien we van deze toespraken zo weinig terug in de media? Waarom blijven journalisten, columnisten, verslaggevers en politici beweren dat Israël geen vrede wil en Abbas zo'n gematigde president is?

'Het gaat niet om woorden, maar om daden', hoor ik u denken. Niet helemaal. De woorden van nationale leiders zijn bijzonder belangrijk. Zij inspireren hun volk, geven richting, kunnen opruien of offers vragen, kunnen geruststellen of bang maken. Woorden zijn niet vooral een manier om daden te verhullen, te verkopen, of goed te praten, maar hebben een directe invloed op het handelen van anderen. Wanneer Abbas zou spreken over de pijnlijke noodzaak tot concessies, zoals Olmert doet, dan zou dat andere Palestijnen de moed geven vergelijkbare ideeën te uiten, ideeën die je nu al gauw tot verrader bestempelen. Wanneer Abbas zijn wens tot vrede en rechtvaardigheid voor beide volken zou uitspreken, wanneer hij zou erkennen dat de Palestijnen niet alleen slachtoffer maar ook dader zijn, dat er van beide kanten wreedheden hebben plaatsgevonden, dan zou dat Palestijnen de moed geven zich ook kritisch uit te laten over het geweld van de gewapende groepen, en tegen deze groepen te demonstreren zoals in Israël meermaals voor vrede en tegen de bezetting is gedemonstreerd. Uiteindelijk zou op deze manier ook meer begrip voor elkaars positie en grieven kunnen ontstaan, wat vervolgens kan leiden tot verzoening. Het is een lange weg, een moeizame weg, maar het alternatief is eeuwige strijd.

Ratna Pelle