IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery Contact email

Achtergrondartikelen
IsraŽl-Palestina.Info:

* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina


Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact


Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief


October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006


FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

Israel en het internationale recht (2)

IMO Blog, 2008

(Vervolg verslag symposium over IsraŽl en het internationale recht; voor deel 1 zie hier.)

Resolutie 1701

Een goed voorbeeld van een resolutie die niet IsraŽl maar de VN zelf aan haar laars lapt is resolutie 1701 van de veiligheidsraad, die voorzag in een staakt-het-vuren tussen IsraŽl en Hezbollah, en een troepenmacht in Zuid-Libanon om op handhaving daarvan en ontwapening van Hezbollah toe te zien. Okť, die troepenmacht is er gekomen, maar ze laat Hezbollah verder rustig haar gang gaan. Volgens schattingen van de IsraŽlische veiligheidsdienst heeft Hezbollah nu ongeveer drie keer zoveel raketten als voor de oorlog in 2006, en kunnen die zelfs Dimona helemaal in het zuiden treffen. Hezbollah zelf heeft ook meermaals gezegd nu meer en betere raketten te hebben. Hezbollah heeft ook meer andere wapens zoals antitankraketten en luchtafweergeschut.


Dick Leurdijk, werkzaam bij instituut Clingendael, ging dieper in op resolutie 1701, wat die precies beoogde en wat daarvan terecht is gekomen. Een van de belangrijkste zaken die ermee werd beoogd was het herstel van het gezag van de Libanese overheid over haar gehele grondgebied: er dienden geen andere wapens en gewapende troepen te zijn dan het leger en de internationale VN-troepenmacht in het zuiden. In de resolutie werd daarbij naar eerdere akkoorden verwezen die na de burgeroorlog zijn aangenomen en resoluties 1559 en 1680, die eveneens de aanwezigheid van andere gewapende groepen dan het leger op Libanees grondgebied verbieden. Ook mogen er geen andere buitenlandse strijdkrachten in Libanon aanwezig zijn zonder haar goedkeuring, wat volgens Leurdijk niet zozeer naar IsraŽl verwees als wel naar SyriŽ, dat Libanon decennialang heeft bezet (Ik vraag me af of dat klopt, de resolutie spreekt nergens van SyriŽ en verwijst wel expliciet naar IsraŽl, dat toen nog troepen in Zuid-Libanon had). Deze elementen werden ook als voorwaarden genoemd voor een permanente en lange termijn oplossing tussen Libanon en IsraŽl. Wat Leurdijk niet noemde maar wel in de resolutie wordt genoemd, zijn de ontvoerde IsraŽlische soldaten en Libanese gevangenen in IsraŽl, die beide los van elkaar in de preambule worden genoemd, en zowel wat betreft ontwapening van de milities in Libanon als wat betreft de grens met IsraŽl en de 'betwiste' Sheba Farms, zouden binnen 30 dagen voorstellen moeten worden opgesteld in samenwerking met de relevante partijen.

Zoals gezegd moest een en ander gerealiseerd worden d.m.v. een VN vredesmacht. Er was even gedacht aan NAVO of EU troepen maar daar bleek geen draagvlak voor te zijn, dus spreekt de resolutie van een uitbreiding van de al aanwezige UNIFIL vredesmacht in Zuid-Libanon. Hoewel deze onder hoofdstuk 6 van het handvest valt (dat in een beperkter mandaat voorziet en minder dwingend is dan hoofdstuk 7), heeft zij wel een uitgebreider geweldsmandaat gekregen dan de troepenmacht die er al zat en die slechts mocht waarnemen. Volgens Leurdijk is het nieuwe mandaat robuust en mag men 'all necessary actions' nemen om haar taken te kunnen uitvoeren. Die taken bestaan vooral uit het bijstaan van het Libanese leger in het doen gelden van haar gezag, het voorkomen van gewapende acties of opereren van milities en het beschermen van VN personeel.

In de praktijk komt daar echter nagenoeg niks van terecht, en het is jammer dat Leurdijk daar niet op in ging. Zo zijn er enkele incidenten geweest met Hezbollah vorig jaar, en is ook een keer een VN post aangevallen, maar UNIFIL heeft niet opgetreden. Men heeft zich zelfs weleens weg laten sturen door Hezbollah toen men blijkbaar in gebied kwam waar UNIFIL niet gewenst was. Sindsdien blijft UNIFIL vooral op de grote wegen, zij gaat niet de dorpen in waar Hezbollah actief is en mijdt verdere frictie met haar. Dat is overigens wel overeenkomstig de wens van het Libanese leger, dat helemaal niet uit is op een confrontatie met Hezbollah, laat staan haar ontwapening. Het probleem is dat de politieke situatie in Libanon sinds de aanname van resolutie 1701 is veranderd: Hezbollah heeft substantieel meer macht gekregen en in feite vetomacht over alle beslissingen van de Libanese regering. Dat is een gevolg van het akkoord dat beide partijen vorig jaar in Doha sloten, dat tot een nieuwe president en tot een eenheidsregering heeft geleid, en dat akkoord was weer een reflectie van Hezbollah's machtsvertoon in de maanden ervoor, toen het tot gevechten kwam tussen Hezbollah en het regeringsleger omdat de regering een Hezbollah activist had ontslagen op het vliegveld en Hezbollah haar eigen communicatienetwerk wou afnemen. Ook was er een machtsstrijd gaande over de nieuwe president van Libanon. Het Libanese leger heeft dus niet over Hezbollah gezegevierd maar andersom, en die machtsverhoudingen hebben hun weerslag gekregen in de politieke verhoudingen.

Op 27 augustus 2008 heeft de Veiligheidsraad resolutie 1832 aangenomen, die het mandaat van UNIFIL met weer een jaar verlengt, en die stelt dat de situatie in Libanon nog steeds een bedreiging voor de internationale vrede en veiligheid is, en beide partijen nogmaals oproept om tot een lange termijn oplossing van het conflict te komen. Zij benadrukt de noodzaak tot meer vooruitgang op dit gebied.
Verschillende VN diplomaten, inclusief secretaris-generaal Ban Ki-Moon, hebben Hezbollah bekritiseerd en de voortdurende wapensmokkel via SyriŽ gehekeld, alsmede de IsraŽlische schendingen van het Libanese luchtruim. Ironisch is, dat volgens mij alleen daardoor er redelijk goede informatie is over de activiteiten van Hezbollah, een taak die eigenlijk bij UNIFIL ligt.
In een rapport dat deze week aan de Veiligheidsraad is gepresenteerd, roept Ban Ki-Moon beide partijen nogmaals op meer vooruitgang te boeken om tot een permanente oplossing te komen, en roept hij op de wapensmokkel tegen te gaan.
De oorzaak van het uitblijven van enige vooruitgang, de toegenomen macht van Hezbollah, wordt echter niet uitgesproken, en de VN sprak zelfs haar goedkeuring uit over het Doha akkoord.

De conclusies van Leurdijk zijn voorspelbaar: Libanon moet meer werk maken van de ontwapening van milities, de positie van Hezbollah is de sleutel voor de toekomst van Libanon, en doordat Hezbollah nu in de regering zit kan het zijn eigen ontwapening en dus uitvoering van 1701 tegenhouden. Zij is nu ironisch genoeg deel van de regering die het westen steunt tegen de milities. Volgens Leurdijk heeft Hezbollah in 2006 militair gewonnen, iets wat ik betwijfel, want men heeft toch behoorlijke verliezen geleden. Hezbollah heeft moreel echter zeker gewonnen, en dit handig weten om te zetten in een politieke overwinning in Libanon, waar zij door grote groepen wordt gezien als de enige die het land kan beschermen tegen IsraŽlische agressie. Agressie die er niet was geweest zonder Hezbollah. Zo creŽerde zij zelf het conflict dat ze nodig had om haar bestaansrecht te bewijzen. Hezbollah heeft in feite het vacuŁm opgevuld dat de Syrische troepen achterlieten toen zij in 2005 gedwongen werden te vertrekken. Het zou mij niet verbazen als dat niet geheel toevallig zo is gegaan.

Leurdijk voorspelt dat Hezbollah de gewapende strijd wil voortzetten, en IsraŽl zich nooit door de VN zal laten weerhouden om opnieuw aan te vallen als men dat nodig acht voor de eigen veiligheid. In IsraŽl wordt al openlijk over een derde Libanon Oorlog gesproken, waarbij men zich, vanwege de veranderde situatie, niet slechts tegen Hezbollah maar tegen heel Libanon zal richten (aanvankelijk deed IsraŽl dat in 2006 ook, maar werd door de VS gedwongen de Libanese regering niet in gevaar te brengen en zich te beperken tot doelen van Hezbollah). Ook wat betreft dit laatste heb ik een kanttekening: vanwege het fiasco van 2006 zal men niet snel weer ten oorlog gaan zonder terdege voorbereid te zijn. In hoeverre dat nu het geval is kan ik niet beoordelen, maar de gevolgen van deze gevoelsmatig verloren oorlog zijn nog sterk voelbaar en hebben de weerzin tegen een nieuwe oorlog vergroot. Anderzijds zou dat voor sommigen ook een reden kunnen zijn om IsraŽli afschrikwekkende kracht te herstellen wanneer zich daartoe een gelegenheid voordoet.

Het IDF

De vierde en laatste inleiding, door hoogleraar internationaal strafrecht Geert Jan Knoops, ging over het IsraŽlische leger en internationaal recht, en vooral hoezeer het leger en haar acties zijn ingekaderd in wetten en ook het internationale recht, en zij dus ook verantwoording moet afleggen over haar activiteiten. IsraŽl heeft geen grondwet, maar in de plaats daarvan 11 zogenaamde 'basic laws', dat zijn overkoepelende wetten die de grondwet vervangen en een hogere status hebben dan gewone wetten. Ze worden wel door een gewone en geen tweederde meerderheid aangenomen. Het leger valt onder basic law 5, en soms ook 9, die handelt over menselijke waardigheid en vrijheid. Op grond van schending daarvan is de IDF al veroordeeld door het hooggerechtshof. In bepaalde omstandigheden mag voor een beperkte periode van deze wet worden afgeweken. In basic law 5 staat beschreven dat het leger zich aan het oorlogsrecht, internationaal recht en de mensenrechten moet houden, en het hooggerechtshof is bevoegd ten alle tijden het leger hierop te beoordelen, dus niet alleen wanneer een bepaalde instantie daarom vraagt of wanneer het wordt beschuldigd van zware schendingen hiervan. Iedere burger heeft het recht het leger aan te klagen, en de IDF wordt dan ook geregeld op de vingers getikt.

IsraŽl heeft zich aan verschillende internationale verdragen en conventies gecompromitteerd, zoals die over biologische wapens, krijgsgevangenen, de Geneefse Conventie, de rechten van het kind, en cultureel erfgoed. IsraŽl erkent het Internationaal Strafhof niet (het heeft wel het statuut ondertekend, maar niet bekrachtigd). Tot slot heeft IsraŽl het IVBPR verdrag over burgerlijke en politieke rechten ondertekend, dat onder andere het recht op leven, verbod op foltering en de behandeling van gedetineerden regelt.

Knoops somde een aantal controversiŽle operaties van het leger op, die in het verleden tot veroordelingen hebben geleid
* artillerie gebruik in burgerlijk gebied. Dit doet IsraŽl niet meer sinds daar tijdens een operatie in 2006 veel burgers bij omkwamen.
* preventieve strikes op terroristen waarbij de kans op burgerslachtoffers reŽel is. Het hooggerechtshof heeft daarvan gezegd dat het van de omstandigheden afhangt of een dergelijke operatie legitiem is.
* Harde verhoortechnieken/marteling: in 1999 heeft het hooggerechtshof bepaald dat die verboden zijn, ook als daarmee een aanslag voorkomen kan worden

Wat betreft de Gazastrook heeft het hooggerechtshof in januari 2008 bepaald dat IsraŽl er sinds de terugtrekking geen controle meer uitoefent en dus geen bezettende macht meer is, maar zich wel aan het oorlogsrecht moest houden, burgers niet opzettelijk mocht schaden en moest voorzien in humanitaire behoeften. Het hooggerechtshof achtte het wel geoorloofd om de toevoer van brandstof en electriciteit te beknotten om het terreurregime van Hamas, dat openlijk IsraŽlische burgers en de staat bedreigde, onder druk te zetten. Overigens zijn dit primair politieke beslissingen, waarbij de IDF slechts adviseert en uitvoert.

Knoops conclusies zijn dat het leger een eigen ethisch normen en waarden systeem als grondslag heeft, en daarnaast is ingekaderd in nationaal en internationaal recht. Dit werkt volgens hem door in de operaties van het leger, het is dus niet slechts een mooi theoretisch verhaal.

Met name wat dat laatste betreft had ik wel meer voorbeelden willen horen: wanneer heeft het leger bijvoorbeeld afgezien van bepaalde operaties, en daarmee ook een risico gelopen, omdat de kans op burgerslachtoffers te groot zou zijn? Ik heb dat herhaaldelijk gelezen, ik herinner me in een van de weinige faire reportages op TV over het IsraŽlische leger hoe een piloot vertelde dat hij steeds opnieuw deze afweging maakte, en zelfs na groen licht te hebben gekregen om een doel te treffen, dit geregeld niet deed. In Jenin in 2002 ging men van huis tot huis om de terroristen te vinden, waardoor 15 soldaten omkwamen door explosieven, beschietingen en hinderlagen. Een bombardement was sneller en veiliger geweest, maar had veel burgerslachtoffers gemaakt. Zo zijn er meer voorbeelden, en deze zaken staan in schril contrast met het beeld dat in de media vaak van het IsraŽlische leger wordt gegeven als bloeddorstig en wreed en erop uit om de Palestijnen op alle mogelijke manieren te vernederen en treiteren.

Anderzijds was het ook interessant geweest als Knoops juist ook op de keren dat het misging was ingegaan. Wat gebeurt er als het leger een van de vele wetten en regels overtreedt? En hoe gaat het leger zelf met slecht gedrag van soldaten om? Volgens velen heerst er een cultuur van straffeloosheid, wordt elkaar de hand boven het hoofd gehouden. Volgens de IsraŽlische mensenrechtenorganisatie Yesh Din is het maar in 6% van alle zaken die sinds de tweede intifada door de Military Police Criminal Investigations Department zijn onderzocht ook daadwerkelijk tot een aanklacht gekomen.

Laatst nog vertelde een ex-soldate in een reportage hoe zij werd teruggestuurd door haar leidinggevende omdat het rapport van een incident waarbij Palestijnen in elkaar werden geslagen, te hard was. "Met dit rapport krijg ik de Militaire Politie op mijn dak", zo zei hij, en zij paste het rapport aan. Niet lang geleden hadden soldaten een Palestijn gedwongen vernederende poses aan te nemen en bepaalde zinnen uit te spreken, waarna hij werd uitgelachen. Ze vonden het zo grappig dat ze het hadden gefilmd, waarna het op TV werd uitgezonden en het leger een harde veroordeling van het incident uitsprak. De soldaten zijn gestraft, maar hoe zwaar? En hoe vaak gebeuren dit soort dingen zonder dat de soldaten worden gestraft? Het is natuurlijk niet te vermijden dat dergelijke dingen wel eens voorkomen, dat gebeurt in ieder leger, en juist tijdens een langdurige bezetting ligt een bepaalde wetteloosheid op de loer. Vanwege de strenge inkadering van het IsraŽlische leger in wetten, en haar eigen hoogstaande normen, mag je echter verwachten dat daar ook hard tegen opgetreden wordt.

Vragen

Tot slot werden enkele schriftelijke vragen beantwoord, waarbij De Blois nog even terug kwam op de afscheidingsbarriŤre. Hij zag er niet zo'n probleem in dat die niet overal op de Groene Lijn staat, omdat hij die niet als grens maar als een toevallige wapenstilstandslijn ziet. Hij benadrukte voorts dat het Internationale Gerechtshof IsraŽls kant helemaal niet meewoog, er was geen sprake van een afweging tussen verschillende belangen en waarden zoals gebruikelijk in dit soort zaken. Het IsraŽlische hooggerechtshof deed dit wel, en heeft geŽist dat de route op een aantal plaatsen werd herzien om aan de grieven van de Palestijnen tegemoet te komen. Ook meende De Blois dat de barriŤre is te vergelijken met andere hekken en muren zoals die in de West-Sahara, Jemen en Kashmir. Elk land heeft het recht een muur of hek te bouwen om de eigen bevolking te beschermen en te voorkomen dat anderen het land in kunnen komen, maar niet om de eigen bevolking te verhinderen weg te gaan, waarin het verschil met de Berlijnse Muur besloten ligt.

Een interessante vraag was waarom de deskundigen het over het internationaal recht zo oneens zijn? Het ietwat gemakkelijke antwoord van de heer Leurdijk was dat de waarheid niet bestaat, internationaal recht is een gevolg van politieke processen, het zijn eigenlijk internationale spelregels. Landen erkennen dat ze er zijn, maar zijn het er niet perse altijd mee eens.
Het is een erg relativistische opvatting, alsof er geen universele normen en waarden zijn maar slechts afspraken tussen machtige en minder machtige staten en in feite het recht van de sterkste geldt. Men heeft gepoogd de mensenrechten en het internationaal recht te baseren op universele normen en waarden, en ik geloof zeker in het bestaan van universele waarden en ook verklaringen. Ieder mens heeft behoefte aan voedsel, aan warmte, genegenheid en een dak boven zijn hoofd, aan vrijheid en een leven vrij van geweld en terreur. Dat het internationaal recht in de praktijk wel een politiek wapen is geworden dat tegen andere staten wordt ingezet, is helemaal waar, maar dit betekent niet dat er geen universele waarden bestaan.

Wat betreft een eenduidige en absolute waarheid ligt het ingewikkelder: universele waarden - en veel verdragen - zijn in algemene termen vervat, en zijn dus op verschillende manieren te interpreteren, vooral wanneer de ene waarde ten koste van de andere gaat. De kwestie van de Groene Lijn, bezetting en de Geneefse Conventie is daar een voorbeeld van. Er is inderdaad geen sprake van een bezetting in de klassieke zin, en de laatste legale bezitter van de Westoever was Groot-BrittanniŽ. Anderzijds is er wel degelijk sprake van een militaire bezetting, er leeft daar een ander volk dat tegen zijn zin door IsraŽl wordt bezet en zich daartegen verzet. Het ingewikkelde is dat delen van dit volk zich tegelijkertijd ook tegen het bestaan van IsraŽl als zodanig verzetten, dat ook een bezetting noemen en eigenlijk het hele gebied willen hebben. En IsraŽl op zijn beurt heeft ook een reŽle claim op de Westoever, en heeft hier een historische en religieuze band mee. De term bezetting lijkt dan ook niet alleen een bepaalde feitelijke situatie te beschrijven, maar deze ook te veroordelen: IsraŽl zou de door haar bezette gebieden moeten verlaten, het is niet goed om andermans gebied bezet te houden.

De norm dat geen volk onder vreemde overheersing moet leven, botst echter met de norm dat ieder land recht heeft op veiligheid: zonder de bezetting is de kans op aanslagen en raketaanvallen groot. Wanneer wordt in het algemeen eigenlijk van een bezetting gesproken? Mij valt op dat men wat betreft Tibet niet altijd het woord 'bezetting' in de mond neemt, en de gebieden waar Koerden leven worden zeker niet als door Turkije, Iran, Irak en SyriŽ bezet beschouwd. De haalbaarheid en wenselijkheid van een onafhankelijke staat lijkt hierbij een rol te spelen. Terug naar de waarheid. Iedere rechter en advocaat zal kunnen meepraten over hoezeer wetten verschillend geÔnterpreteerd kunnen worden, en dat is dan binnen een land met het kader van onze grondwet en de gemeenschappelijke normen en waarden die wij (in zekere mate) hebben.

Ratna Pelle


Share |


Reacties: 18 Opmerkingen

op Sunday, 30 November 08, schreef Egbert Talens

Mevrouw Pelle doet verslag van de vier inleidingen die elk op (een deel van) het internationale recht betrekking hadden. Het lijkt een alleszins redelijk verslag, maar omdat ik zelf niet aanwezig kon zijn, kan ik een en ander niet verifiŽren, wat ook geenszins nodig is. Ik ga op slechts enkele punten van haar verslag in.

De opmerking van prof. GrŁnfeld dat het vergelijken van IsraŽl met een apartheidsstaat kwaadaardig is, met als doel IsraŽl te ontmantelen, kreeg een opmerkelijk tintje. Het Zuid-Afrikaanse regime is ontmanteld en de vergelijking maken houdt de bedoeling in ook IsraŽl te ontmantelen; opdat het Joodse karakter van de staat wordt beŽindigd. Ergo: niet het einde van de staat IsraŽl is aan de orde, maar het Joodse karakter ervan. Even daarvoor merkte prof. GrŁnfeld nog op dat het prettig zou zijn als het conflict wordt opgelost. Dit nu lijkt op wat wel een oxymoron wordt genoemd: aan elkaar tegengestelde belangen c.q. feiten betreffende.
(Joodse) mensen die het veel beter weten dan ik zelf, hebben aangaande deze zaken behartenswaardige uitspraken gedaan, die er op neer komen dat een Joodse staat op z'n zachtst gezegd wishful thinking inhoudt, maar dat de kans op een heel andere (fatale) uitkomst vele malen groter is.

Mr. de Blois beziet de Groene Lijn niet als grens, maar als een toevallige wapenstilstandslijn. Toevallig? Dan is het zeker ook toeval dat de afscheidingsbarriŤre - daar waar deze de Groene Lijn nŪet volgt -- op het grondgebied van de Westelijke Jordaanoever wordt aangetroffen en niet op IsraŽlisch grondgebied. Wat vindt Mr. de Blois ervan, als het IsraŽlische Hooggerechtshof bepaalt dat de route van de barriŤre herzien moet worden, maar dat dit vervolgens geen uitvoering krijgt? Heeft die uitspraak dan ťnige praktische waarde? Voor hen -- (de) betroffen Palestijnen -- die met die uitspraak gediend zijn, zeg ik er maar even bij. Want om hťn gaat het hierbij, immers...

Bij Drs. Leurdijk en prof. Knoops 'interrumpeert' mevrouw Pelle de sprekers voortdurend, zozeer meent ze zaken in een meer pro-IsraŽlisch daglicht te moeten stellen. Het gevolg is dat commentaar op de twee inleiders nķ geen zin meer heeft, omdat zij -- hinderlijk -- vůůr haar beurt spreekt. Je zou je kunnen afvragen waarom die vier inleiders plus dagvoorzitter eigenlijk nodig waren, op dit symposion? Zij, mevrouw Ratna Pelle, had het toch allemaal zťlf kunnen aandragen? Zo zelfverzekerd komt ze aanzetten met haar opvatting(en) over deze kwestie die, als je haar verhaal mag geloven, geheel buiten de schuld van de politieke zionisten is ontstaan; omdat die malle Palestijnen hen niet met open armen wilden ontvangen en evenmin zů maar afstand wilden doen van hun politieke rechten, noch van hun aanspraak op hun geboortegrond.

Mevrouw Pelle lijkt de opvatting te koesteren dat Groot-BrittanniŽ de laatste legale bezitter van de Westelijke Jordaanoever is geweest. Dit in samenhang met de visie dat IsraŽl geen bezetter van deze regio genoemd kan worden. Eerder, zo beweert men, is in dit verband sprake van betwiste gebieden, de strook van Gaza meegerekend. In die opmerkelijke constructie komen JordaniŽ en Egypte om de hoek kijken, omdat die landen deze gebieden onder zich brachten, nadat in 1949 de oorlogshandelingen werden beŽindigd. 'Maar waar ze geen aanspraak op konden doen gelden', luidt de IsraŽlische versie, want de status van die gebieden moet nog nader worden vastgelegd. Hoe zo? Met VN-resolutie 181-II werd het voormalige Britse Mandaatgebied Palestina internationaal-rechtelijk verdeeld tussen het Joodse volk (een Joodse Staat) en het Palestijnse volk (een Arabische Staat). Op 14 mei 1948 kon David Ben-Gurion zelfs mede op basis van die resolutie de onafhankelijke staat IsraŽl uitroepen (zie paragraaf 9 van de Verklaring van de Vestiging van de Staat IsraŽl) en er tegelijkertijd bij opmerken dat die resolutie onherroepbaar was (is;e.t.). Met 13,59% bleef de Arabische staat ten achter bij de Joodse, maar vandaag de dag zouden de Palestijnen met 42,88% van Palestina hun handen mogen dicht knijpen. Zo kunnen zaken zich ontwikkelen of in ongerief geraken.

Mevrouw Pelle zegt zeker te geloven in het bestaan van universele waarden en verklaringen. Het sluitstuk van haar verslag vind ik eigenlijk het meest interessante gedeelte. Ontstaan door de vraag waarom de deskundigen het over het internationaal recht zo oneens zijn. Mevrouw Pelle vindt het antwoord dat Leurdijk gaf ietwat gemakkelijk. Hij zegt: 'De waarheid bestaat niet, internationaal recht is een gevolg van politieke processen, en vormt als zodanig (de) internationale spelregels' (mijn interpretatie; e.t.). Bijna ongemerkt belanden wij hiermee in een soort filosofische beschouwing over de wijze waarop mensen, met in hun verlengde staten, met elkaar omgaan, ťn... hoe dit (nůg) beter zou kunnen. Mevrouw Pelle veroorlooft zich nog al wat uitspraken, waar het nodige op valt af te dingen. Ze haalt voorbeelden van elders aan. Maar voorbeelden doen het per definitie slecht bij dit conflict dat sui generis genoemd kan worden: omdat IsraŽl en Palestina de enige twee landen zijn, die door toedoen van de internationale gemeenschap aan hun bestaansrecht werden geholpen. Daar komt voor IsraŽl nog bij dat godsdienstige ideeŽn een rol spelen, vanwege een bijbelse uitspraak over een beloofd land. Mevrouw Pelle: '... IsraŽl op zijn beurt heeft ook een reŽle claim op de Westoever, en heeft hier een historische en religieuze band mee.' Maar wat als die landbelofte op pure fantasie berust? Wat veel aannemelijker is...

Over het of een bestaan van dť waarheid als fenomeen, kan men diverse ideeŽn koesteren. Mijn stelling is dat wij, onvolmaakte mensen die wij zijn, dť waarheid niet kunnen kennen. En zo worden bij pogingen tot het vaststellen van de waarheid, vaak persoonlijke opvattingen meegewogen. Maar deze kunnen evengoed een opzettelijke dan wel onopzettelijke versluierende betekenis hebben. Vandaar het gezegde: de waarheid ligt in het midden. Met als resultante: waar twee kijven, hebben beiden schuld. Wat allerminst zeker is, maar wel een (listig of slim) middel om van het gekrakeel af te komen. Mevrouw Pelle, met betrekking tot Leurdijks opmerking, bepeinst: '... een ... relativistische opvatting, alsof er geen universele normen en waarden zijn maar slechts afspraken tussen machtige en minder machtige staten en in feite het recht van de sterkste geldt.' Ik vraag mij af of zij wel door heeft, hoezeer dit laatste zich nu juist voordoet tussen enerzijds IsraŽl (plus de VS!) en anderzijds de Palestijnen. Zij negeert daarbij dŪe wijze Joodse mensen, die ůf in de aanloop nŠŠr een Joodse staat, en/of nŠ de tot-stand-koming ervan waarschuwden tťgen een dergelijke dwaling, omdat vťle onschuldigen onder bťide partijen het slachtoffer zouden worden van met elkaar botsende kleinmenselijke belangen, zodat onherroepelijk het recht van de sterkste zou gaan prevaleren. Onder de Romeinen was al bekend: summum ius, summa iniura Vrij vertaald: soms is het grootste recht het grootste onrecht...

op Sunday, 30 November 08, schreef Stella van Sijs.

Laten we maar meteen een onwaarheid bij Talens corrigeren: Daar waar het Israelische hooggerechtshof de plaats van het hek heeft afgekeurd is het hek verplaatst. Daar het geheel nog niet klaar is kun je moeilijk over een eindsituatie spreken.
Volgend punt: De Joodse staat Israel is uitgeroepen omdat bij het delingsplan ook de Joodse staat (die Talens nota bene zelf verderop opvoert!) mogelijk werd.
De andere partij, de Arabische Palestijnen, wezen de resolutie af (en alle andere resoluties daarna ook of kwamen op hun beurt de resolutie niet na). Ook de buurlanden Jordanie en Egypte (de hele Arabische wereld trouwens) wezen de resolutie af en toonden dat duidelijk door onmiddelijk 15 mei 1948 een aanvalsoorlog te beginnen. Ze toonden ook aan dat een zelfstandige Palestijnse staat nooit hun bedoeling was geweest door de veroverde gebieden, die tot dan toe Brits mandaat waren, in te lijven en vergaten zodoende gevolg te geven aan het oorspronkelijke doel: een zelfstandige Palestijnse staat op die gebieden te vestigen. Daarom spreekt De Blois ook over betwiste gebieden. Bij de onderhandelingen over een Palestijnse staat zal de oorspronkelijke bedoeling van deze gebieden zwaar wegen, maar ook de rest van de resolutie zal even zwaar mee wegen: Israel binnen veilige grenzen. Het is niet zo, dat je uit een resolutie kunt kiezen wat je van pas komt. Het gaat om het geheel, dat altijd met veel onderhandelen tot stand is gekomen en waarin alles even zwaar telt, want anders stond er in wat prioriteit heeft.

op Monday, 1 December 08, schreef Egbert Talens

De barriŤre bij Modi'in zou aan de wensen van de Palestijnse bezwaarden aangepast worden, was de uitspraak van het hooggerechtshof. Maar kwam het er wel van?
Waarom het 'notabene' in de reactie van Stella van Sijs? Nergens uit mijn benadering van het IsraŽlisch-Palestijnse conflict kan opgemaakt worden, dat de staat IsraŽl voor mij volkenrechtelijk niet bestaat. Op basis van VN-AV-resolutie181-II ga ik uit van twee staten in het voormalige Britse Mandaatgebied Palestina (ten westen van de rivier de Jordaan) (BMP), en volg daarmee democratische regels, ůůk als de gevolgen ervan mij niet voor 100% bevallen. [Dat de tweederde meerderheid vůůr 181-II op een m.i. ondemocratische wijze werd bewerkstelligd, is een andere zaak.]
Wat de Westelijke Jordaanoever betreft: in geheime onderhandelingen tussen de politieke zionisten en koning Abdallah-I van (Trans-)JordaniŽ, kwam een soort niet-aanvalspact tot stand. Als eerstgenoemden het plan om het gehele BMP in te palmen hadden opgegeven, en naast de Joodse Staat ůůk de Arabische Staat (zie 181-II) hadden geaccepteerd -- zoals van alle kanten stijfkoppig wordt volgehouden dat Ben-Gurion c.s. dit had gedaan, maar wat in 1967 werd geloochenstraft -- dan zou misschien een geheel andere situatie zijn ontstaan. Zeker weten, de Arabische landen hadden niets op met een onafhankelijk Palestina omdat zij zelf als kapers op de kust reageerden. Maar evenmin als IsraŽl volledig geŽquipeerd was voor een oorlog, geldt dit voor die Arabische kapers. Met grootspraak en verbaal geweld -- dť middelen voor hen die fysiek tekortschieten -- dachten ze de klus te kunnen klaren. Een volstrekt tekort aan Realpolitik vertonend, liepen ze in de val en het heeft jŠren geduurd voor ze ťindelijk een heel klein beetje 'wijzer' zijn geworden. Waarom 'wijzer'? Omdat op zich weinig mis is met zich baseren op normŠle opvattingen inzake maatschappelijke verhoudingen. Maar als politieke belangen gaan meespelen -- inzake (inter-)maatschappelijke verhoudingen -- dan gaat de factor 'normŠŠl' al snel
verloren, en treden slimme, listige, uitgekookte, geniepige, smerige, achterbakse, en ronduit criminele opvattingen c.q. handelingen ervoor in de plaats. Het 'wijzer' is in dit verband dus van een minder allooi dan met wijzer doorgaans bedoeld wordt.
Als mevrouw van Sijs mij wijs wil maken dat achter de politieke bedoelingen van de zionisten enkel het aanvaarden van de Joodse Staat in 181-II aan de orde was, dan moet ik haar teleurstellen. Zij, en vele anderen mťt haar, mogen dan nog zo afgeven op het tekortschieten van de Palestijnen en de Arabische landen, het zal niet baten. Beetje voor beetje wordt de puzzel of de doolhof die gevormd wordt door het politie-zionistische project Joodse staat c.q. het huidige IsraŽl ontrafelt. Ik heb het al eens eerder geschreven: Šls verdelen van het BMP tussen de Joden en de Palestijnen wťrkelijk het oogmerk was geweest, dan was in juni 1967 dť kans daar, daaraan gevolg te geven c.q. dŪe constructie af te dwingen. Van diverse kanten werd vanuit eigen gelederen dŠŠrop gewezen en aangedrongen. Tevergeefs. Niet omdat in de euforie van dŠt moment en de weken erna geleidelijk het idee begon te ontstaan, dat delen van het BMP die nůg niet IsraŽlisch waren, eigenlijk te mooi waren om op te geven, zoals doorgaans wordt beweerd of met prachtige volzinnen wordt voorgesteld. Nee, het bij IsraŽl trekken van het nog ontbrekende Yesha -- Gaza en de Golan waren van iets minder belang -- stond als plan al jŠrenlang in de steigers. In 1951 wordt in het diepste geheim begonnen aan de voorbereidingen en in 1956 denkt men het plan te kunnen uitvoeren (Suez-crisis). Te vroeg, zoals zal blijken. Maar elf jaar later zal het můeten lukken. Dankbaar gebruik makend van een mťťr dan stomme Gamaal Abd-al Nasser slaan de IsraŽlische strijdkrachten hun slag en klaren de klus in iets meer dan vijf dagen. Allemaal bekend, niet waar? Ja, maar met uitzondering van dat plan waaraan een speciaal echelon zestien jaar had gesleuteld en omdat men dat niet kent, bestaat het gemakshalve niet. De (begrijpelijke, mŠŠr...) voorkeur gaat uit naar het beschuldigen van de tegenstanders, de andere partij zoals ook mevrouw van Sijs schrijft. Dat neemt niet weg dat zich wel een gelegenheid voordeed voor de IsraŽlische regering, in 1949 met Palestijnen tot een vergelijk te komen, waar het de verdeling in 181-II betrof. MŠŠr... Juist, dŪe kant wilde Ben-Gurion c.s. in gťťn geval op. Liever met Abdallah-I aanpappen, om op het juiste moment toe te kunnen slaan. Wie dťze plausibele uitleg niet waar wŪl hebben, ja, die blijft eenvoudig vasthouden aan wat men wishful thinking noemt: geloof hechten aan wat men wenselijk acht... Oftewel: de wereld wil bedrogen zijn... Die wereld kan men ruimschoots vertegenwoordigd vinden op deze Blog...

op Monday, 1 December 08, schreef Stella van Sijs.

Zoals Mike al eerder opmerkte in discussies met Talens ziet ook nu weer de heer Talens kans naar aanleiding van een zinnig stuk over internationaal recht een onzinnige discussie te starten.
Eerst valt hij het Joodse karakter van Israel aan,(het nb van mij sloeg op het feit dat hij in zijn verhaal later zelf spreekt over de VN-resolutie die gaat over de deling in een Joodse staat) en negeert vervolgens mijn opmerking dat de VN-resolutie in 1947 spreekt over de stichting van een Joodse staat. Hij schrijft dan onschuldig dat hij het bestaansrecht van Israel niet betwijfelt. Maar daar ging het dus niet om . Hij leest selectief wat hij wil lezen.
Vervolgens gaat hij voorbij aan het feit dat internationaal recht gaat over aantoonbare feiten, wat partijen denken doet daarbij niet ter zake. Wat Ben Goerion cs dachten in 1947/48 is bij internationaal recht irrelevant, maar de aantoonbare feiten op de grond tellen wel en die feiten waren dat Jordanie en Egypte een aanvalsoorlog waren begonnen en vervolgens weer de VN-resolutie aan hun laars lapten door het gebied in te lijven dat voor een zelfstandige Palestijnse staat bedoeld was. Hierover ging de opmerking van De Blois over betwiste gebieden.
In 1967 besloot de Arabische Liga in Khartoem, nadat zij de oorlog die ze zelf begonnen waren verloren hadden:
geen erkenning van Israel
geen onderhandeling met Israel
geen vrede met Israel.
Ook hier weer aantoonbare feiten.(Ook al was het aansturen op oorlog stom van Nasser.)
Omdat het internationaal recht hier aan de orde is laat ik alle gedachten en plannen van iedereen in deze geschiedenis maar voor wat het waard is en heb ik me beperkt tot de feiten, waarmee het internationaal recht te maken heeft.

op Monday, 1 December 08, schreef Mike Bing

Ik hoop dat de heer Talens ook nog wat anders kan dan het eindeloos citeren van reeds betrokken stellingen. Vol met insinuaties en van eigendunk doordrongen standpunten, maar zonder enig (in)zicht op een oplossing.

"ůůk als de gevolgen ervan mij niet voor 100% bevallen"

"dat de tweederde meerderheid vůůr 181-II op een m.i. ondemocratische wijze werd bewerkstelligd"

"en volstrekt tekort aan Realpolitik vertonend, liepen ze in de val"

"treden slimme, listige, uitgekookte, geniepige, smerige, achterbakse, en ronduit criminele opvattingen c.q. handelingen ervoor in de plaats"

"Nee, het bij IsraŽl trekken van het nog ontbrekende Yesha ... stond als plan al jŠrenlang in de steigers"

"n in 1956 denkt men het plan te kunnen uitvoeren (Suez-crisis)."

"Dankbaar gebruik makend van een mťťr dan stomme Gamaal Abd-al Nasser slaan de IsraŽlische strijdkrachten hun slag"

"...waaraan een speciaal echelon zestien jaar had gesleuteld..."

"at zich wel een gelegenheid voordeed voor de IsraŽlische regering, in 1949 met Palestijnen tot een vergelijk te komen"

We hebben alle bovenstaande kreten tot in den treure van u gehoord, nog ooit echter heb ik u kunnen betrappen op een idee of mening met betrekking tot de oplossing van het conflict in de toekomst. Ik neig ernaar uw gedram over de vermeende delegatie uit 1949 uit te moeten leggen als zou Israel terug moeten naar de grenzen van '48. Zit ik ernaast dan hoor ik dat graag, maar als dat de basis van uw betoog is lijkt me deze discussie en enig andere met u volstrekt zinloos en overbodig.

Het moge duidelijk zijn dat er genoeg tractie is aan de pro-zionistische (en Israelische) kant om tot een "land voor vrede" oplossing te komen. Aan de kant van de heer Talens doet men er werkelijk alles aan deze mogelijke oplossing uit de weg te gaan. Het is mij werkelijk een raadsel waarom.

Er zijn er die Gaza en de West Bank als historisch joods erfgoed beschouwen. Dat kan wel zo zijn maar het moge duidelijk zijn dat dit niet hoeft te impliceren dat daar ook daadwerkelijk joden dienen te wonen. Het zou mij niet verbazen als er een duidelijke meerderheid te vinden was, zowel binnen- als buiten Israel om die gebieden morgenochtend voor het nieuws van 7 uur te ontruimen als duidelijk zou zijn dat dat echt het einde van het conflict zou betekenen. Mocht de heer Talens van mening zijn dat dat zo is, hoor ik het graag.

Zolang de heer Talens echter met halve waarheden, insinuaties, fabricages en geschiedvervalsing blijft gooien zonder ook maar ťťn jota bij te dragen aan een idee over een toekomstige oplossing, diskwalificeert hij zich volledig.

op Monday, 1 December 08, schreef Egbert Talens

Aan mevrouw Sijs en de heer Bing:

Een onzinnige discussie starten? Hoe komt mevrouw erbij! Het enige wat ik deed was tůch nog een reactie te geven op het verslag van mevrouw Pelle. Want niemand voelde zich daartoe kennelijk geroepen.
Gooien met halve waarheden, insinuaties, fabricages en geschiedvervalsing? Hoe haalt mijnheer het in zijn hoofd. En Šls dit al het geval zou zijn, waarom dan nog reageren op dergelijke non-starters?

Het diskwalificeren van uiteenzettingen zůnder aan te tonen op wťlke punten dit het geval Ūs, geldt doorgaans als karaktermoord. Invoelbaar, maar zelden vruchtbaar. Wat ook niet beoogd wordt, dit laatste.
Verbazing uitspreken over een nŪet bestaand fenomeen -- een duidelijke meerderheid binnen en buiten IsraŽl -- klinkt aardig, ook al kan men er verder helemŠŠl niets mee. Ńls-situaties dienen enkel om een voorstel tot een oplossing uit de weg te gaan; niet ťťn jota, maar meerdere suggesties heb ik aangedragen met betrekking tot een rťgeling van dit conflict. Een oplossing is pas aan de orde, als beide staten, IsraŽl ťn Palestina, daadwerkelijk hťbben aangetoond, nŠŠst elkaar te kunnen bestaan, zůnder elkaar op allerlei manieren het (normŠle) leven zuur te maken.

Een filosofie: op de een of andere miraculeuze wijze spreekt een duidelijke meerderheid van de IsraŽlische bevolking (minus het niet-joodse volksdeel) zich uit vůůr het ontruimen van de in 1967 door IsraŽl veroverde Palestijnse gebieden. Democratisch zoķ dan zijn dat de IsraŽlische regering zich daar naar voegt, en tot ontruiming zoķ overgaan. Mijn voorspelling is dat tot dit laatste nŪet zal worden besloten. Omdat behalve een harde IsraŽlische kern tevens een evangelisch-christelijk blok zich ertegen verzet.

Ik kan met geen mogelijkheid vaststellen of deze inschatting mijnerzijds tegemoet komt aan datgene wat de heer Bing graag van mij wil horen. Zijn vraag naar mijn mening klonk nogal verward: Talens is van mening dat het einde van het conflict is aangebroken omdat IsraŽl de (Palestijnse) gebieden voor het nieuws van 7 uur 's morgens heeft ontruimd, zulks naar aanleiding van een veronderstelde duidelijke meerderheid -- zowel binnen als buiten IsraŽl -- die meent dat dit het einde van het conflict betekent. ... Met de term 'omdat' is er sprake van een oorzakelijk verband. Zou er 'Šls' staan, wat de voorstelling van zaken van de heer Bing inhoudt, dŠn is enkel van wishful thinking sprake; door het ontbreken van enig tastbaar gegeven. Daarover mijn mening vragen, is tamelijk schimmig; met permissie... [Of iemand dit nog kan volgen? Onwaarschijnlijk. En verder: door mijn reis naar het Midden-Oosten blijven reacties van mij (voorlopig) uit. ]

op Monday, 1 December 08, schreef Mike Bing

@E.Talens
"Of iemand dit nog kan volgen?" Nee, uw laatste uiteenzetting over "als" en "omdat", "schimmig" en "met permissie" kan ik inderdaad helaas niet volgen. Het gaat me boven de pet zullen we maar zeggen.

Sleutel hier is uw uitspraak "Een oplossing is pas aan de orde, als beide staten, IsraŽl ťn Palestina, daadwerkelijk hťbben aangetoond, nŠŠst elkaar te kunnen bestaan, zůnder elkaar op allerlei manieren het (normŠle) leven zuur te maken."

Dus ťťrst naast elkaar leven, dan oplossen. Nou, dan zijn we het wonderwel eens! Dus gťťn kassams meer, gťťn aanslagen, gťťn terrorisme, gťťn pogingen grensovergangen op te blazen cq aan te vallen, gťťn soldaten meer kidnappen en jarenlang vasthouden, gťťn moordaanslagen op burgers zelfs als deze kolonisten blijken te zijn.

WŤl samenwerking op veiligheidsgebied, opzetten van ťťn democratisch vredegericht Palestijns gezag aan wiens uitspraken en beloften alle Palestijnse fracties zich houden.

Daarna terugtrekking van Israelische troepen, ontruiming van nederzettingen, vaststellen nieuwe grenzen.

Meneer Talens, u heeft de oplossing nu tÚch naderbij gebracht, zij het dat die oplossing meer op de Israelische lijkt dan op de Palestijnse.

op Monday, 1 December 08, schreef Wouter Brassť

In zijn gebruikelijke langdradige en taaie proza, meent Talens zijn heldere licht te moeten laten schijnen over Ratna's verslag van het symposium. Ik hou mijn zaklampje even tegen enkele beweringen in zijn eerste comment:

- De strijd in het Midden-Oosten gaat al 100 jaar om het Joodse recht danwel streven om hier een Joods nationaal thuis te vestigen om hun zelfbeschikking als volk te kunnen verwezenlijken, waarvan de staat IsraŽl het resultaat is. Zonder 'Joods karakter' is IsraŽl niet meer de Joodse staat en komt een einde aan de Joodse zelfbeschikking. Als Talens het Joodse karakter van Israel beŽindigd wil hebben, heeft hij een raar idee van de tweestatenoplossing die hij zegt te accepteren.

- Mr. de Blois 'beziet' niets: de Groene Lijn heet Groene Lijn omdat het een wapenstilstandsgrens is; als het een landsgrens was heette het gewoon de grens.

- De afscheidingsbarriŤre wordt unilateraal door IsraŽl gepland en gebouwd, dus niet toevallig dat hij vrijwel nergens aan de IsraŽlische kant van de Groene Lijn loopt (curieus genoeg wel door Oost-Jeruzalem ondanks dat IsraŽl dat heeft geannexeerd). Op het symposium was helaas geen ruimte voor spontane vragen, maar De Blois zou uiteraard geantwoord hebben dat de regering uitspraken van het Hooggerechtshof in principe na te leven heeft. Talens' smalende commentaar heeft -zoals wel vaker- geen pas.

- Even tussendoor: Talens permitteert zich Ratna te vertellen hoe ze haar verslagen te schrijven heeft. Op een valse manier zit hij zowel Ratna standpunten toe te dichten, als continu de Joden - pardon: de 'politieke zionisten', het 'echelon' - verdacht te maken met duistere motieven en machinaties. Als dit mijn blog was, had ik hem allang eraf geknikkerd.

- Afgezien daarvan: met elk 30 minuten vond ik de 4 inleidingen erg krap bemeten, en had ik liever 2 of 3 inleidingen van elk een uur of zo gezien. Buiten het verhaal van G.J. Knoops was een groot deel van het vertelde zelfs mij al bekend, en Ratna had inderdaad het meeste best zelf kunnen aandragen. Het symposium werd dan ook niet in de eerste plaats voor Ratna en mij gehouden, en al helemaal niet voor de heer Talens die alles toch al beter weet, maar voor mensen die minder thuis zijn in de materie.

op Monday, 1 December 08, schreef Egbert Talens

Geachte heer Bing,

U kon mij (dus) niet volgen. Geen probleem, zo lang u uw eigen uiteenzetting maar kunt volgen.

Op de valreep: wij zijn het wonderwel nŪet eens. Waarom niet? Uit uw uiteenzetting blijkt dat in dit tussen twee partijen heersende conflict, slechts ťťn partij moet afzien van activiteiten jegens de ander. De Palestijnen moeten ťťrst leveren, IsraŽl mag ontvangen. Tja..., doorgaans werkt dit zů niet. Zeker weten, de door u genoemde zaken zullen inderdaad van Palestijnse kant 'geleverd' moeten worden, zal van een rťgeling -- (nog) geen oplossing -- sprake kunnen zijn. Van IsraŽlische kant zal echter ůůk geleverd moeten worden. Niet nŠdat van Palestijnse kant is 'geleverd', maar gelijktijdig met de Palestijnse leveranties. Vůůr wat hůůrt wat. Wel eens gehoord van vertrouwenwekkende maatregelen? Nogmaals, die moeten komen van bťide kanten. En nogmaals tja..., soms moet je wel risico's durven nemen.

Vanaf nu moet ik er het zwijgen toe doen. De hemel zij geprezen, zullen mijn opponenten wel verzuchten. Medestanders zijn er niet. Het is soms ongelijk verdeeld in de wereld...

op Sunday, 7 December 08, schreef Ratna Pelle

Meneer Talens is weer op zijn gebruikelijke manier door aan het drammen over alleen in zijn gedachten bestaande kansen voor vrede die IsraŽl zou hebben gemist in 1949 en in 1967, en daaruit zouden we kunnen afleiden dat IsraŽl altijd al uit was op het inpikken van het hele gebied. Ik heb deze theorie hier meermaals weerlegd, en aangetoond dat het met name de Arabieren waren die toen kansen voor vrede hebben laten liggen. Ook Stella van Sijs wijst daar hierboven nog eens op. Talens schrijft:

"Ik heb het al eens eerder geschreven: Šls verdelen van het BMP tussen de Joden en de Palestijnen wťrkelijk het oogmerk was geweest, dan was in juni 1967 dť kans daar, daaraan gevolg te geven c.q. dŪe constructie af te dwingen. Van diverse kanten werd vanuit eigen gelederen dŠŠrop gewezen en aangedrongen. Tevergeefs. Niet omdat in de euforie van dŠt moment en de weken erna geleidelijk het idee begon te ontstaan, dat delen van het BMP die nůg niet IsraŽlisch waren, eigenlijk te mooi waren om op te geven, zoals doorgaans wordt beweerd of met prachtige volzinnen wordt voorgesteld. Nee, het bij IsraŽl trekken van het nog ontbrekende Yesha -- Gaza en de Golan waren van iets minder belang -- stond als plan al jŠrenlang in de steigers. In 1951 wordt in het diepste geheim begonnen aan de voorbereidingen en in 1956 denkt men het plan te kunnen uitvoeren (Suez-crisis). Te vroeg, zoals zal blijken. Maar elf jaar later zal het můeten lukken. Dankbaar gebruik makend van een mťťr dan stomme Gamaal Abd-al Nasser slaan de IsraŽlische strijdkrachten hun slag en klaren de klus in iets meer dan vijf dagen. Allemaal bekend, niet waar?"

Nee meneer de Betweter met vaak dat volkomen onoprechte nmbm ('naar mijn bescheiden mening'), dat is niet waar. IsraŽl heeft er voor de Zesdaagse Oorlog juist alles aan gedaan om een confrontatie te vermijden, eindeloos vroeg men om internationale bemiddeling en steun in het open krijgen van de waterwegen (de sluiting door Egypte is een grove schending van het internationale recht en casus belli), eindeloos vroeg men garanties van de VS, maar het bleek dat men er alleen voor stond. IsraŽl maakte nergens 'dankbaar gebruik van' maar deed wat nodig was om zichzelf te verdedigen en het gevaar van drie vijandelijke legers aan haar grenzen te keren. IsraŽl heeft na de oorlog de meeste gebieden in ruil voor vrede aangeboden maar was verdeeld over de Westoever. De Arabische staten kwamen met de drie 'nee's' wat de nederzettingenbeweging en de haviken versterkte.

Meneer de Arrogante schrijft:

"Mevrouw Pelle lijkt de opvatting te koesteren dat Groot-BrittanniŽ de laatste legale bezitter van de Westelijke Jordaanoever is geweest. Dit in samenhang met de visie dat IsraŽl geen bezetter van deze regio genoemd kan worden. Eerder, zo beweert men, is in dit verband sprake van betwiste gebieden, de strook van Gaza meegerekend."

Dit is de opvatting van de heer Leurdijk, niet van mij. Ik kom daar later in de blog op terug, omdat het een lastige kwestie is.
Hij meent ook te moeten vermelden dat ik mij nogal wat uitspraken veroorloof, de sprekers hinderlijk interrumpeer en meer van dat soort insinuaties. Sorry meneer Talens, maar het is mijn blog, en is het dan niet meer dan logisch dat ik hier mijn commentaren en opvattingen geef? U bent niet verplicht te lezen wat ik schrijf.

Dit is de laatste keer dat ik uw leugens en insinuaties hier tolereer en me door u laat vertellen hoe ik een verslag moet schrijven. Ik zag uw reacties pas toen er al anderen op hadden gereageerd, maar ik had al eerder duidelijk gemaakt dat ik uw antizionistische laster meer dan zat ben. De commentsectie van deze blog is bovendien bedoeld voor korte commentaren, vragen of reacties op het geschrevene, niet voor uitgebreide en taaie eigen epistels en artikelen. Uw eerste reactie telde zo'n 1000 woorden, het formaat van een flink opiniestuk. Dat mijn reacties soms ook lang zijn is logisch, want om 1000 woorden aan anti-IsraŽl leugens te weerleggen kost nou eenmaal ruimte. Ik zal het probleem voortaan bij de bron aanpakken, dat spaart mij en anderen hier een hoop tijd en energie. U bent dus gewaarschuwd.

Ik ben overigens blij dat u hierboven eerlijk toegeeft een antizionist te zijn: u bent ervoor dat IsraŽl als Joodse staat ontmanteld wordt. Dat daarmee IsraŽl wel mag blijven bestaan - ja, u bent zelfs voor een tweestatenoplossing - is pure misleiding. Wat is IsraŽl als het niet meer de uitdrukking is van het Joodse recht op zelfbeschikking? Geen plek meer waar Joden veilig zijn, altijd heen kunnen, een bron voor hun cultuur, religie en geschiedenis, een land dat het voor de Joden wereldwijd opneemt etc. etc. Een 'IsraŽl' met een Arabische meerderheid zal niet lang meer IsraŽl heten en de Joden zullen het er niet beter hebben dan in andere Arabische staten. Dat is dus de tweestatenoplossing en de 'rechtvaardige vrede' die u voorstaat. Bedankt voor die duidelijkheid en het ga u goed.

op Wednesday, 17 December 08, schreef Egbert Talens

... halve waarheden; insinuaties; fabricages; GESCHIEDVERVALSING (hoofdletters van e.t.); van eigendunk doordrongen standpunten; (starten van een) onzinnige discussie; eindeloos citeren van reeds betrokken stellingen; gebruikelijk langdradig en taai proza; smalend commentaar; drammen; meneer de Betweter; meneer de Arrogante; ...

Ziedaar enkele (dis)kwalificaties aan mijn, Egbert Talens' (e.t.), adres, die overigens wel gemakkelijk zijn uit te spreken -- papier is geduldig -- maar ...
Ja, maar, want hoe moet je die typeringen eigenlijk hard maken in samenhang met een conflict dat nog steeds gaande is? Vandaar dat geschiedvervalsing, door mij met hoofdletters geschreven, nog het meest twijfelachtige verwijt genoemd moet worden. Omdat nog steeds niet vast staat hůe alles zich in deze welhaast eeuwigdurende controverse precies heeft afgespeeld en sluitende beschrijvingen van (de) feitelijke werkelijkheid onmogelijk blijven.

Mijn tegenstanders zullen er weinig woorden (en gedachten) aan vuil maken: voor hen zijn mijn argumenten van nul en generlei waarde. Dit is echter nog geen bewŪjs van hun gelijk, hoezeer zij zichzelf ook mogen verheugen in de bronnen die er voor hen toedoen en waarvan zij vermoedelijk vinden dat die de enige ťchte waarheid bevatten rond de tot-stand-koming van dťze Joodse Staat IsraŽl (in mei 1948). Uiteindelijk zal de geschiedenis het laatste woord hebben.

Geen enkel woord tot mijn verdediging? Voor wat het waard is: niets van hetgeen ik beweer is uit mijn grote duim gezogen; alles is gebaseerd op bronnen en documenten, waarvan een groot deel van IsraŽlische makelij, waar het de Zesdaagse Oorlog van 1967 betreft. Geschiedvervalsing, als daarvan sprake is of zou zijn, komt niet voor mijn rekening. Nogmaals: voor wat het waard is...

op Wednesday, 17 December 08, schreef Stella van Sijs.

Ha meneer Talens, u bent toch de man van nifkadim nohamim? U weet wel die term die u uit een boek oppikte en vervolgens volkomen verkeerd begreep en ermee schermde dat ik er nog nooit van gehoord had?
Daarmee heeft u uw kennis van zaken, uw zogenaamde feiten, uw interpretatie van het gelezene voor mij duidelijk gemaakt: U zwamt maar wat en noemt willekeurige zaken feiten.
U schuwt geen moeilijke termen die u zelf niet begrijpt.
Misschien kloppen uw bronnen nog wel, maar niet wat u eruit oppikt en als feiten aandraagt.

op Thursday, 18 December 08, schreef Egbert Talens

Aan Stella van Sijs: u heeft een rijke fantasie; van een eenvoudige opmerking over aanwezige afwezigen, (de) nifkadim nohamim, maakt u een onsamenhangend verhaal dat weinigen hebben kunnen volgen, vrees ik. Maar aan het eind van uw uithaal maakt u een klassieke fout. U schrijft: 'Misschien kloppen uw bronnen nog wel, maar niet wat u eruit oppikt en als feiten aandraagt.'
Wat is volgens mij de fout die u hier maakt? Dat u zichzelf als de maat der dingen opwerpt. Want met alle respect voor uw mening, deze is niet zonder meer maatgevend voor de zaken waarover de discussie gaat. U mag wel vŪnden dat de door mij opgepikte zaken niet kloppen, maar dit sluit niet tegelijkertijd in dŠt die zaken niet kloppen. Met andere woorden: als u vindt dat door mij genoemde zaken niet in overeenstemming zijn met een elders geformuleerde uitleg, dan is het zaak de laatste tegenover de door mij genoemde opmerking(en) te plaatsen. Om dŠtgene te voorkomen wat u mij aanwrijft: gezwam en willekeurige zaken feiten noemen. Als u had geschreven dat wat ik uit mijn bronnen oppik, volgens u niet klopt, dŠn lag de zaak volkomen anders. [ Vandaar dat in mijn berichten nogal eens de afkorting nmbm voorkomt, dat staat voor: naar mijn bescheiden mening. Mevrouw Pelle stoort zich daaraan, hetgeen overigens haar goed recht is. ] Om helemaal duidelijk proberen te zijn, formuleer ik uw laatste zin zodanig dat deze nmbm wťl door de redactionele beugel kan: 'Misschien kloppen uw bronnen nog wel, maar ik vind dat wat u eruit oppikt niet klopt en vervolgens als feiten aandraagt.'

Nu zullen enkelen en mogelijk vťlen zich wel weer storen aan deze omstandige uitleg over een akkefietje van niks: beaucoup de bruit et peu de besognes... Zoiets. Daarover denk ik anders. Het conflict tussen IsraŽliŽrs en Palestijnen is niet gediend met halfbakken voorstellingen van zaken. Waar enigszins mogelijk dient klare wijn geschonken te worden, opdat er ťindelijk licht klaart aan het eind van de tunnel. Er wordt al zůveel gedelibereerd, bediscussieerd, verhandeld, besproken, enzovoort, dat gevreesd moet worden voor een gebed zonder eind. Elders op dit Blog ontspon zich daarover een verhandeling, dus vertel ik niets nieuws. Maar mogen wij ons neerleggen bij zo een 'ontwikkeling' -- ik bedoel dus dat er in feite gťťn ontwikkeling valt te bespeuren, want ontwikkeling heeft voor mij een positieve betekenis -- die de belangen van zůveel mensen betreft? Nee dus, is mijn bescheiden mening.

Er moet een eind komen aan leugens en bedrog, opdat eindelijk de juiste verhoudingen de kans krijgen die ze verdienen. Opdat mensen eindelijk vrij kunnen adem halen en een begin kunnen maken met hun leven dat niet voortdurend bedreigd wordt door politiek geharrewar en kleingeestig eigenbelang. Daarbij doet het er niet eens toe, vast te stellen wie er nu eigenlijk gelijk heeft. In het algemeen belang dient verder gekeken te worden dan naar het eigen gelijk. Want algemeen belang is ook jůu belang; toch?

Maar als u, mevrouw van Sijs, meer prijs stelt op een feitelijk gegeven uit ťťn van mijn bronnen, dat een ander licht werpt op de situatie rond de Zesdaagse Oorlog dan doorgaans uit IsraŽlische hoek naar voren komt, dan roept u maar.

op Thursday, 18 December 08, schreef Stella van Sijs.

Nu meneer Talens, uw opmerking over nifkadim nohamim: dat zij eenderde deel van de hele Israelische bevolking zouden uitmaken, (nl alle niet_Joden) was bepaald onthullend dom, omdat de term betekent: ontheemden in eigen land en hun nakomelingen. Wat de Palestijnen van 1948 betreft, waarvoor de term gebruikt wordt, gaat dat nu over 1 op de 4 Palestijnen. Verder gaf mijn lijst aan, dat Israel op de 26`plaats staat met dit probleem van nifkadim nohamim en dat de eerst plaatsen worden ingenomen door landen als Colombia, the DRC, Irak, Sudan, Turkye, en Oeganda.
Kijk, u kunt Grossman misschien lezen (maar ook dat betwijfel ik, want dan had u de term juist goed begrepen), maar uw eigen onkunde heeft u parten gespeeld hoe zeer u ook verder doorneuzelt.
Dat u mijn uitleg niet meteen begreep zal ik maar aan uw onvermogen om feiten te begrijpen wijten.

op Thursday, 18 December 08, schreef Egbert Talens

Aan mevrouw Stella van Sijs.

Met permissie, maar U veroorlooft zich nogal wat redactionele vrijheden. Ook legt u mij woorden in de mond, die ik (zů) niet heb uitgesproken, beter gezegd zů niet heb geschreven. Als klap op de vuurpijl komt u aanzetten met de bewering dat ook ander landen hun nifkadim nohamim eropna houden, terwijl deze term toch enkel en alleen in IsraŽl gebezigd wordt. Zelfs als ik probeer te doorgronden dat u met die term ontheemden in eigen land bedoelt -- een formulering die waar het de IsraŽlische betroffenen betreft allesbehalve ter zake is -- dan nog heeft het weinig zin op die toer te gaan. [Stel u rijdt door rood licht. De politie betrapt u en slingert u op de bon. Heeft het dan zin op te merken dat ook anderen door rood licht reden, en dat die ťťrst bekeurd moeten worden, alvorens u aan de beurt komt?] Elke situatie dient op z'n eigen merites beoordeeld te worden. Daarnaast vermeldt u een lijst van landen. U schrijft: 'mijn lijst'; van landen namelijk met daarop een land, the DRC, zonder uit te leggen waar die letters voor staan. En dan durft u mij geneuzel te verwijten...

Het was Moshe Sharett (Shertok) die al in het beginstadium van de staat IsraŽl deze liberaal-humane vondst deed en er de term nifkadim nohamim aan verbond. Daarvoor zůu men bij David Grossman te rade kunnen gaan, maar tijdgenoten van Sharett die hierover hebben geschreven zijn Sami Hadawi en Simha Flapan.

op Friday, 19 December 08, schreef Stella van Sijs.

Laatste reactie op Talens, want je hoopt altijd dat iemand alsnog iets leert:
DRC: democratische republiek van Congo.
Neen door rood licht rijden is geen presedent voor wie dan ook om dat ook te doen, maar Israel apart zetten voor iets wat in andere landen een aanzienlijk grotere rol speelt is absurt. Als u het probleem zo groot vindt, pak het dan aan in de landen waar het het grootst is! Bovendien gebruikte u de term gewoon verkeerd en liet blijken niet te weten wat voor term u gebruikte en haalde er volkomen andere zaken bij dan waarvoor hij bedoeld was.
Dat iets in Israel een Iwrit-term krijgt lijkt mij logisch, maar maakt het nog niet enig in zijn soort. Ook al heeft Sharett de term gebruikt.

op Friday, 19 December 08, schreef Egbert Talens

Aan Stella van Sijs op 19/12-2008.

Nee mevrouw, zo werkt dit niet. Het is maar goed dat het enkel een steekspelletje tussen u en mij is op een Blog waar weinig kennis van wordt genomen. Vandaar dat ik er gemoedelijk onder kan blijven...

U mag dan stellen dat ik de term (nifkadim nohamim) verkeerd gebruikte, maar zoals ik al aangaf is datgene wat ķ vindt nog niet dť maat. Uw uiteenzetting is onvolledig omdat u probeert IsraŽl te vrijwaren van kritiek. Op zich mag dat begrijpelijk of acceptabel zijn, in de feitelijke situatie van de betrokkenen -- de slachtoffers, welteverstaan -- brengt het geen soulaas; integendeel, die blijven met de brokken zitten. Geconfronteerd als ze worden met tal van wetten die maken dat deze categorie, de nifkadim nohamim, voortdurend tegen een muur opbotst, en er niet in kan slagen ook van zijn portie democratische regels profijt te trekken. Daar zit u niet mee, maar uw positie in deze is irrelevant. Misschien woont u wel in Nederland, waarmee iedere vergelijking helemaal wegvalt. Maar als inwoonster van IsraŽl zou u er ook niet mee te maken hebben, omdat u geen aanwezige afwezige bent. U heeft dus makkelijk praten, zoals dat heet...

Waarom is de nifkadim nohamim-positie nŪet gelijk aan situaties elders? Omdat het de van buiten Palestina komende politieke zionisten zijn, die het presteren om het geboorterecht van de niet-joodse inwoners van deze regio op losse schroeven te zetten. En daarmee is de nifkadim nohamim-wetgeving wťl enig in zijn soort. Naast andere wetten: The Military Emergency Regulations 1948; Civil Emergency Laws and Regulations (The Abandoned Areas Ordinance 1949; State of Israel Laws; The Absentee Property Regulations 1948); The Land Acquisition Law (Confirmation of Past Actions and Compensation). U wilt niet weten welke absurde (!) situaties zich hebben voorgedaan in samenhang met al deze legalistische constructies, waarmee Palestijnen van het ene op het andere moment in een legaal vacuŁm belandden. Daarbij kon het gaan om een afstand van circa tien meter. Stelt u zich zoiets eens voor. Een volstrekt arbitraire uitleg van de kant van een IsraŽlische politieman of civiele medewerker, dat jij niet meer naar jouw huis kunt gaan, omdat je je er tien meter van verwijderde, bijvoorbeeld om iets op de markt (souk) te kopen. Joodse IsraŽliŽrs zoals Don Peretz, Derek Tozer, David K. Elston, Dr. Shereshevsky, Moshe Keren en anderen hebben hun veroordeling uitgesproken over wat te omschrijven valt als wholesale robbery with a legal coating.

Wie bij dit alles nog van de Palestijnen verwacht dat ze zich begripvol opstellen jegens de IsraŽlische malversaties, moet wel van lotje getikt zijn.

Voor de landen op ķw lijst draagt Nederland geen directe verantwoording; anders ligt dit bij IsraŽl en Palestina. Vandaar dat mijn aandacht en bemoeienis meer gefocust is op deze twee, dan op die door u genoemde 'zijstraten'.

op Saturday, 20 December 08, schreef Ratna Pelle

Om heel eerlijk te zijn raakte ik de draad een beetje kwijt in deze discussie, maar ik erger me wel weer kapot aan de aanmatigende toon van meneer Talens. Eerder al had u het over leugens en bedrog waar een einde aan moet komen, opdat eindelijk de juiste verhoudingen de kans krijgen die ze verdienen. Daar ben ik helemaal voor.
De 'van buiten komende politieke zionisten' worden weer eens als schuldigen aangewezen, alsof deze Joden zich niet met hart en ziel verbonden kunnen voelen aan het land, en zij er uiteraard geen recht op hadden. Meneer Talens 'vergeet' bij de opsomming van wetten uit 1948 weer eens even dat Israel zojuist met veel moeite een oorlog had gewonnen van 5 Arabische buurlanden en de Arabische bevolking in Palestina, en dat die hem waren begonnen met als doel om de Joden uit Palestina te verdrijven of zelfs uit te moorden. De situatie is later aanzienlijk beter geworden voor de Arabieren in Israel, ondanks dat velen nog steeds openlijk met Israels vijanden zoals Hamas en Hezbollah sympathiseren. Er valt nog veel te verbeteren, maar dat geldt in het kwadraat voor de Palestijnse Autoriteit, Hamas en de Arabische buurlanden.

Beste meneer Talens, ik ben blijkbaar van lotje getikt. Ik verwacht namelijk enige kritische zelfreflectie van de Palestijnen, het besef zelf een flink aandeel in hun ellende te hebben, en de bereidheid eindelijk eens oprecht Joodse zelfbeschikking in (een deel van) het mandaatgebied Palestina te accepteren. U blijft het conflict als een simpele goed-fout tegenstelling zien, waarbij die gemene zionisten het altijd weer gedaan hebben, en de Palestijnen altijd slechts slachtoffer waren en er allemaal niets aan konden doen.

Volgens u wordt van deze blog weinig kennis genomen. Waarom verspilt u er dan zoveel tijd en energie aan? Toch niet om mij of Stella te overtuigen. U hoopt zo toch zeker lezers te bereiken die zo een tegengeluid tegen mijn vreselijke propaganda krijgen? Ik zou zeggen: daar hoef ik niet langer een platform voor te bieden.
Nmbm: begin een eigen blog als u zich genoodzaakt voelt uw heldere licht op andermans kleingeestigheid te laten schijnen. Veel (of om eerlijk te wezen: weinig) succes en het ga u goed.

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief


IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter


Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English



IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.



IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.


BLOGS NL-ISRAEL:
* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

AMI ISSEROFF & CO:
* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

OTHER BLOGS ISRAEL:
* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

WEBSITES ISRAEL:
* CIDI
* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

NIET MEER GEUPDATE:
* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only.