Vanwaar die twijfel aan Israel?

IMO Blog, 2008

Onderstaand artikel stond dinsdag 2 december in de Volkskrant in een wat kortere versie, hieronder de volledige versie. Weggelaten was een deel van de tekst onder het subkopje 'resoluties', overigens door mijzelf ingekort voordat ik het artikel instuurde.

Er staan inmiddels meer dan 150 reacties onder mijn artikel op de Volkskrant site, die de obsessie met Israël en haar vermeende wandaden overdadig aantonen. Ook tonen veel mensen daar overtuigend aan hoe dicht antizionisme en antisemitisme bij elkaar liggen.


Vanwaar die twijfel aan Israel?

Ratna Pelle, 02-12-2008 11:43

Ratna Pelle vraagt zich af waarom juist het bestaansrecht van Israël door zo velen, zo vaak en zo gretig ter discussie wordt gesteld.


Correspondent Alex Burghoorn betoogt dat Israël misschien een mooi idee was, maar gedoemd lijkt om stuk te lopen op de weerbarstige realiteit, in casu de uitblijvende vrede met de Arabische buren (het Betoog, 22 november). Hij gebruikt daarbij citaten van romanfiguren en uitspraken van enkele sceptische Israëli’s.

Twijfelen aan Israël is bon ton de laatste jaren. Die twijfel, vaak geprojecteerd op de Israëli’s, lijkt vooral afkomstig van de schrijvers en commentatoren zelf, die Israël nog steeds als een kunstmatige entiteit beschouwen die niet in het Midden-Oosten thuishoort.

Voor Burghoorn blijft het zionisme op Israëls 60-jarig jubileum een niet erg realistisch ideaal. Dat is een vreemd standpunt voor iemand die dagelijks de verwezenlijking van dit ideaal om zich heen ziet, in de vorm van een succesvolle en veerkrachtige staat – thuisbasis van bijna de helft van alle Joden – die voor de meerderheid in de diaspora een belangrijk ijk- en identificatiepunt is geworden.


Romans

Dat schrijvers fantaseren hoe het anders had kunnen lopen of zou kunnen lopen, doet daar niks aan af. Romans zijn fictie. Ook uitspraken van Israëli’s die niet meer in hun land willen blijven, zijn niet zo bijzonder als Burghoorn suggereert: hoeveel Nederlanders hebben na de moord op Fortuyn of Van Gogh wel niet geroepen dat dit hun land niet meer is?

Het zionisme is bovenal een praktisch project, waar miljoenen mensen aan hebben gewerkt en nog werken. De steun van de Britten, de Volkenbond en later de VN, was er nooit gekomen zonder deze praktische inspanningen. Zonder de vele Joden die naar Palestina trokken, de moerassen drooglegden, kibboetsen stichtten, huizen en fabrieken bouwden en de grond ontgonnen, was het zionisme inderdaad een abstract ideaal gebleven, voor als de Messias komt, zoals het al die tijd in de diaspora was.

Israël is geen veilige thuishaven, aldus Burghoorn, en zijn voortbestaan geen natuurwet. Dat laatste is natuurlijk waar, maar geldt voor de hele aardbol. Israël is een redelijk veilig land. Joden zijn de afgelopen 60 jaar beter af dan in de millennia daarvoor. Dat ligt niet alleen aan Israël, maar het bestaan van een eigen staat met een leger, waar Joden niet alleen naartoe kunnen, maar die het ook opneemt voor Joden elders in de wereld, heeft daaraan zeker bijgedragen.

Resoluties

Maar wat voor andere landen vanzelfsprekend is, moet Israël soms met moeite bevechten. Vanwege zijn geïsoleerde ligging in een nogal vijandige regio, is Israël meer dan veel andere landen afhankelijk van westerse steun, zowel diplomatieke steun en handelsrelaties als steun en samenwerking op defensiegebied.

In de VN wordt Israël op verschillende manieren gediscrimineerd. Zo is het pas onlangs lid geworden van een regionaal blok, maar het kan nog steeds niet aan alle bijeenkomsten en VN lichamen volwaardig deelnemen. In de mensenrechtenraad staan alleen Israëlische mensenrechtenschendingen op de agenda van iedere vergadering, en deze raad en de algemene vergadering hebben Israël meer dan welk ander land ook veroordeeld en neergezet als de grootste schurkenstaat. De Arabische Liga heeft Israël vanaf haar ontstaan in 1948 geboycot, een boycot die nu gehoor vindt onder zogenaamde progressieven in Westerse landen. Bovendien is er een batterij aan organisaties in de VN die speciaal voor de Palestijnen zijn opgericht en opkomen voor hun (vermeende) rechten, zoals het 'recht op terugkeer' van de vluchtelingen. Jaarlijks wordt de stichting van Israël - a.k.a. de nakba - herdacht en betreurd.

De westerse landen, met name de VS, nemen het voor Israël op in de VN, verhinderen de ergste resoluties en voorkomen dat het in VN-verband totaal wordt geïsoleerd. Als de westerse steun voor Israël afneemt, kan zijn voortbestaan inderdaad gevaar lopen. Deze steun is overigens minder uitzonderlijk als zij soms wordt voorgesteld: een aantal Arabische landen ontvangt eveneens miljardensteun aan wapens en andere middelen van de VS, en laten we niet vergeten hoe ontzaglijk veel steun West-Europa indertijd van de VS heeft gekregen en nog steeds krijgt.

Volgens Burghoorn weten Israëli’s niet meer waar ze voor vechten, twijfelen ze alom aan hun land, maar kunnen dit niet openlijk uiten. Israëli’s zouden zich verschansen achter muren en hekken die hun bijbelse grondgebied markeren. Dit is onjuist.

Een overgrote meerderheid van de Israëli’s is bereid in het leger te dienen, en het vertrouwen in het leger is onverminderd groot. Er is een kleine groep Joden, binnen en buiten Israël, die twijfelt aan zijn bestaansrecht. Zij zijn vrij in het uiten van die twijfels, zoals iedereen zijn mening vrij kan uiten in Israël. De afscheidingsbarrière laat ongeveer 8 procent van de Westoever aan Israëls kant. Het bijbelse Israël heeft, afhankelijk van de periode, delen van het huidige Libanon, Egypte en Jordanië omvat. Er is geen Israëlisch politicus die naar die grenzen streeft.

Taboe

Relevanter dan de vraag hoe levensvatbaar en veilig Israël is, is de vraag waarom zovelen buiten Israël de laatste tijd aan zijn bestaansrecht tornen, en daarbij menen een taboe te doorbreken. In reactie op Burghoorn uitte Marcel van Dam er zijn verbazing over dat Israëli’s pas zo recent zijn begonnen aan hun land te twijfelen; hij had het logischer gevonden als zij dat van begin af aan hadden gedaan (Forum, 27 november). Hem is blijkbaar ontgaan dat het antizionisme ouder is dan de staat Israël. Het is diep verankerd in orthodox-religieuze stromingen, maar komt ook voor bij socialistisch georiënteerde Joden en zij die via assimilatie dachten het ‘Jodenprobleem’ te kunnen oplossen. Juist het succes en de militaire overwinningen van Israël hebben het vertrouwen en de steun onder Joden enorm doen toenemen.

De vele reacties op Van Dams artikel op vk.nl/opinie tonen de gretigheid waarmee velen Israëls bestaansrecht ter discussie stellen. Sommige reacties komen akelig dicht in de buurt van ordinaire Jodenhaat. Vanwaar die obsessie met Israël, de behoefte het in de beklaagdenbank te zetten, en neer te zetten als illegitieme en kunstmatige staat, die op gestolen grond is gesticht en door etnische zuivering tot stand kwam?

Over geen land worden zo veel onwaarheden verkondigd als over Israël. Veel staten zijn onder dubieuzere omstandigheden ontstaan dan Israël, zijn kunstmatiger, en in conflicten verwikkeld met een dodental dat een veelvoud is van het aantal doden in Israël en de bezette gebieden. Burghoorn zou het modieuze getwijfel aan Israël eens aan een kritisch onderzoek moeten onderwerpen.


Ratna Pelle is medewerker van www.Israel-Palestina.info