Israel In Europa: 'de Wrekers'

IMO Blog, 2008

Vorige week zondag had 'In Europa' een wel heel bijzondere aflevering. Volgens de aankondiging op de website ging hij over de stichting van Israël, en ook m'n broer had me al getipt, dus ik zat voor het begin al klaar met m'n schrift, hopend dat Mak wat fairder zou zijn tegenover Israël dan de meeste documentaires en geschiedenis programma's die ik heb gezien.

Blij was ik toen het toch vooral over de Europese verwerking van de Holocaust ging, de collaboratie, de laffe houding van veel mensen en schandalige zaken als het zogenaamde 'erkentelijkheidmonument', dat de Joodse gemeenschap onder zware druk aan Nederland schonk in dankbaarheid voor wat zij tijdens de oorlog zogenaamd allemaal voor de Joden had gedaan.


Een flink deel van de uitzending werd echter gewijd aan een onbekende groep Joden, die zich wilde wreken voor de Duitse misdaden. Ze hadden het plan om 6 miljoen Duitsers te vermoorden, door de waterleidingen van de vijf grootste Duitse steden te vergiftigen. De leider, Abba Kovner, vertrok naar Palestina om vergif te halen en besprak zijn plannen met Ben-Goerion, maar die zag er niks in omdat het de erkenning van de toekomstige staat kon dwarsbomen. Ze zetten toch door, maar werden verraden en het gif werd in zee gestort, mogelijk door toedoen van de geheime dienst van het toekomstige Israël. Aldus In Europa.

In 2008 kwamen de overlevenden en kinderen van hen voor het eerst bijeen om over het verleden te praten. De filmploeg van In Europa sprak daar met de zoon van een van de leden, Avi Avidoff, die vertelde veel met zijn vader te hebben gediscussieerd maar uiteindelijk de motivatie wel te kunnen begrijpen: het was de intense vernedering, nog het meest omdat je zelf werd gedwongen dingen te doen waar je niet achter stond, die deze woede, die wraakgevoelens, opriep. En, zo voegde hij daar later in de uitzending aan toe, dat herkende hij in het heden in de Israëlische bezetting. Die zou eenzelfde soort vernedering teweeg brengen bij de Palestijnen, maar deze belangrijke les ging aan de meeste Israëli's voorbij, zo klaagde hij. Je vraagt je af wat dit nog met het onderwerp van 'In Europa' te maken had, en waarom van al die uren filmwerk die ze er noodgedwongen uit hebben moeten knippen, dit wel bleef staan. Nee, ik geloof niet dat Mak een antisemiet is, laat dat duidelijk zijn, en ik geloof ook niet dat Avi Avidoff een zelfhatende Jood is. Ik geloof wel dat het niet erg handig is, en ook niet van goede smaak getuigt, in een aflevering over hoe Europa met de Holocaust omgaat de bezetting van de Palestijnse gebieden er weer bij te halen, of dat nou is in de woorden van een Israëli of niet. Er is een fundamenteel verschil tussen een Israëli die zoiets in eigen land aankaart en een serie voor Nederlanders waarin de moeizame omgang met de Holocaust wordt behandeld.

De notie dat wat Israël met de Palestijnen doet des te erger is omdat 'juist de Joden toch zouden moeten weten wat het is om vernederd te worden', wordt steeds meer gemeengoed, mensen vergelijken Israëls gedrag geregeld met de nazi's, de Palestijnen met het verzet in de oorlog, Gaza met het getto van Warschau etc. etc. Erg onsmakelijke vergelijkingen vind ik, en erg ongepast ook uit een land, waar heel wat mensen medeplichtig waren aan de Holocaust, die het op zijn minst hebben laten gebeuren, die na de oorlog ontkenden er iets van te hebben geweten en de Joden hun bezittingen niet terug wilde geven, hoe kunnen die zulke dingen zeggen en dergelijke vergelijkingen maken? Ik heb nog steeds moeite dat te begrijpen. De paar Joden die dit ook zeggen mogen natuurlijk nooit als excuus gelden. Zoals eerder betoogd, is Joods antizionisme ouder dan het zionisme als politieke beweging en heeft zij verschillende wortels. Bovendien komt het toch anders over wanneer een Jood het zegt, uit wat voor motivatie dan ook. Deze Joden worden door de media echter stelselmatig op een sokkel gehesen en steeds aan het woord gelaten. 'In Europa' zou aan die trend niet moeten meedoen, zeker niet in een programma waar onze verwerking van de Holocaust centraal staat.

Wat je ook van Israëls beleid mag denken, het doet in de verste verte niet denken aan de Holocaust, het geweld heeft totaal andere oorzaken, en is van een totaal andere orde en schaal. Het Palestijnse geweld is niet slechts een reactie op vernederingen door Israël, maar zelf ook katalysator in het conflict. Een uitspraak als die van Avidoff, in deze context, is voer voor antizionisten en antisemieten, die in zo'n uitspraak van een Israëli de rechtvaardiging zien zelf zulke vergelijkingen te maken, en kritiek daarop af te doen als pogingen van de 'zionistische lobby' om hen de mond te snoeren. Dergelijke ideeën zijn reeds gemeengoed op allerlei internetfora en discussies, waar Joden er zelfs alweer van worden beschuldigd teveel invloed te hebben op de media en politiek, en ook zouden zij zich teveel hullen in het slachtofferschap vanwege de Holocaust en daardoor geen oog hebben voor andere slachtoffers.

Bovendien dienen dat soort vergelijkingen, uit de mond van Nederlanders of andere Europese landen, vaak tot doel te Holocaust te normaliseren. Als Joden, nu zij eenmaal macht hebben, er zelf ook toe in staat zijn, dan is het dus niet zo heel extreem wat wij hebben gedaan of laten gebeuren, onze passiviteit tijdens de oorlog is te vergelijken met de passiviteit van de Israëli's terwijl de burgers van Gaza langzaam worden verhongerd, zo is de redenering.


Er was nog iets anders wat me tegenstond: het verhaal over de Joodse wrekers was fascinerend, maar waarom werd alleen hun extreemste plan, de vergiftiging van 6 miljoen Duitsers, besproken? Met enig gegoogel leerde ik dat ze een andere geslaagde actie hebben uitgevoerd, namelijk het vergiftigen van enkele duizenden SS officieren, en ook op andere manieren hebben ze nazi's vermoord. Tijdens de oorlog hadden de meeste leden tegen de nazi's gevochten, in getto's zoals dat van Warschau en in de bossen in de huidige Oekraïne en sommigen waren bij de bevrijding van Vilna. Waarom was daar helemaal geen aandacht voor? Waarom ging alle aandacht uit naar hun meest controversiële, maar nooit uitgevoerde, plannen in plaats van naar wat zij daadwerkelijk hadden gedaan? 'In Europa' meldt weliswaar kort dat zij correct voorspelden dat de nazi's nauwelijks gestraft zouden worden, maar wijdt verder geen woord aan de strijd van deze groep tegen de nazi's. Bovendien suggereert 'In Europa' dat als ze niet verraden waren, ze hun plannen zouden hebben uitgevoerd, terwijl zij volgens andere bronnen de plannen zelf hebben afgeblazen omdat ze deze te wreed vonden:

Michael Bar-Zohar, whose book The Avengers was published in 1967, said the bread poisoning was the biggest operation staged by the group.

It also considered an attempt to poison the water supply of five German cities but decided against it, Mr. Bar-Zohar said. Mr. Rotem confirmed some plans were called off because the group feared killing innocent people.
http://www.freerepublic.com/focus/f-news/1546515/posts

Ik kwam verschillende beschrijvingen van de groep en het plan waterleidingen van de grootste Duitse steden te vergiftigen tegen, maar de versie van 'In Europa' is de meest negatieve. Men had op zijn minst ook aandacht aan de strijd tegen de nazi's moeten besteden, en ook duidelijk moeten maken dat verschillende bronnen een andere interpretatie of versie van de zaak geven.

Ook de opmerking, dat Ben-Goerion het massaal doden van Duitse burgers afwees omdat dat erkenning van Israël in gevaar kon brengen, is erg kort door de bocht. Volgens sommigen probeerden deze mensen de steun van de zionisten in Palestina te krijgen, maar zagen die weinig in hun wraakacties en nodigden hen uit zich in te zetten voor de nieuwe staat in plaats van terug te blikken op het verleden, zoals veel Joden uit Europa deden. Een artikel beschrijft dit als volgt:

For many Jews, this desire for vengeance was transformed once they reached Palestine. Instead of calling for the murder of Germans, they could begin to "think of revenge with a plow as we once carried automatic weapons and grenades." In other words, they began to LIVE and focus on life - and THAT was their revenge.
http://age30books.blogspot.com/2008/05/avengers-jewish-war-story.html

Israël bood Joden met wraakgevoelens de gelegenheid om op een constructieve manier te zorgen dat zoiets nooit weer kon gebeuren, en dat de Joden niet nogmaals straffeloos afgeslacht konden worden. Dat heeft er wellicht aan bijgedragen dat er maar weinig Joden waren die het recht in eigen hand namen en wraakacties op nazi's of Duitsers beraamden en uitvoerden. In plaats van te focussen op die kleine groep die dergelijke plannen had, had men ook wel wat aandacht mogen besteden aan het feit dat dit maar voor een heel erg kleine groep gold. Is er ooit een volk door een ander volk zo massaal afgeslacht terwijl dit nauwelijks tot enig tegengeweld of wraak leidde? Ik heb mij er over verbaasd hoe weinig negatieve gevoelens men in Israël nog voor Duitsland en de Duitsers koestert, en dan bedoel ik niet het politieke niveau. Ik werd in Israël vaker voor Duitser aangezien, maar tot mijn verbazing (en dit hoorde ik ook van Duitsers die ik daar ontmoette), werd daar helemaal niet negatief op gereageerd. In Nederland zijn meer anti-Duitse sentimenten dan in Israël. De grote herstelbetalingen zullen wat hebben uitgemaakt maar het blijft opvallend, bewonderenswaardig en vermeldenswaard.

Ratna Pelle

Zie hieronder een artikel over de wrekers.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Globe and Mail
Jewish death squad recalls revenge on Nazis

Associated Press
Friday, December 23, 2005 Posted at 8:25 PM EST


Jerusalem - A group of elderly Jews came forward Friday with accounts of a death squad they formed after the Second World War to take revenge on Nazis, recounting a brazen operation in which they poisoned hundreds of SS officers.

In a broadcast on Israel Channel Two TV, the survivors - some of whom fought in the Warsaw Ghetto uprising - recounted hunting down former SS officers at night. Disguised as British or U.S. officers, they dragged the men out of their homes and killed them, they said.

Members of the group, code-named "the Avengers," said they received a large amount of arsenic from Paris and laced loaves of bread fed to hundreds of SS officers imprisoned in a U.S. camp after the war. Many were reported taken to hospital but it was unclear if any died.

They said they were also planning a broad operation in Dachau and Nuremberg but the Jewish leadership in what would soon become Israel forced them to abandon the plan.

"I didn't see myself as a murderer, not then and not today," Simcha Rotem told Channel Two.

The broadcast focused on a rare reunion of the group earlier this month in a Tel Aviv suburb. With most of the Avengers either dead or in their late 70s and 80s, Mr. Rotem said they gave in to family pressure to recount their experiences to children and grandchildren and other relatives.

Reports of Jewish death squads have surfaced over the years, and several books have been written. Earlier this year, Israel's government refused a request from Poland to extradite a suspected death squad member.

Aaron Breitbart, senior researcher at the Simon Wiesenthal Center in Los Angeles, said the tale of the bread-poisoning plot was plausible.

"This is not a story that somebody is telling out of a hat. There was such a plan."
"We just don't know how close they got," Mr. Breitbart said.

The revelations coincide with the release of Steven Spielberg's film “Munich,” which has drawn attention to another story of Jewish revenge - Israel's campaign to hunt down members of the Palestinian group that attacked Israeli athletes at the 1972 Summer Olympics.

The attackers killed two Israelis and kidnapped nine others at the Olympic village in Munich, West Germany. All the hostages died later during a botched German rescue attempt.

Some Jews and Israelis have complained Munich distorts history and is too sympathetic to the Palestinian terrorists, though the widows of two of the slain athletes have praised the film.

With their actions part of history, the elderly survivors of the Avengers feel they have nothing to lose by speaking publicly about their operations.

One of the few surviving fighters in the Ghetto Uprising, Mr. Rotem, now 81, spent all of the Second World War battling the Nazis. At the end of the war, he went to Bucharest, Romania, where he met Nava (Abba) Kovner, head of a group of Avengers from eastern Poland.

"We walked around for two or three hours and we agreed to things and we began to work. It was very simple," Mr. Rotem said.

Mr. Rotem, who lives in Jerusalem, said he took charge of a plan to poison 28,000 SS officers imprisoned by the Americans at Dachau and Nuremberg in Germany.

"I wanted to finish off the SS officers who were held by the Americans...unfortunately, we did not succeed," he said.

Another plan, carried out in part by Joseph Harmatz, was more successful, they said.
Mr. Harmatz found work at a bakery that supplied bread to U.S.-run prisoner camps. He said he received arsenic in rubber bottles from Paris, which he then used to poison 3,000 loaves of bread.

He said about 2,280 SS men ate the bread but he did not know if any died. News reports at the time said more than 200 people were taken to hospital but mentioned no deaths.

"We fled (the Nazis) and we took revenge," Mr. Harmatz told Channel Two.

"We saw ourselves as obligated not to leave Europe so we could settle accounts with the Germans."

Michael Bar-Zohar, whose book The Avengers was published in 1967, said the bread poisoning was the biggest operation staged by the group.

It also considered an attempt to poison the water supply of five German cities but decided against it, Mr. Bar-Zohar said. Mr. Rotem confirmed some plans were called off because the group feared killing innocent people.

The group's 40 or so members were largely Jews who had not been sent to concentration camps and spent the war fighting Nazis, Mr. Bar-Zohar said.

"Their spirit hadn't been broken by the concentration camps," he said.
The camp survivors “didn't have the will or desire to avenge."