IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

IMO Blog, 2009

Na me vijf jaar intensief in het Israëlisch-Palestijnse conflict te hebben verdiept, zijn er meerdere dingen die ik niet begrijp. Zoals de vraag hoe het kan dat twee volken maar blijven vechten om hetzelfde land terwijl het in het belang van beide zou zijn om vrede te sluiten, elkaars grieven en aspiraties te erkennen en het land te delen. Waarom de vele internationale bemoeienis maar een zeer matig zo niet averechts effect heeft gehad terwijl beide zeer afhankelijk zijn van het buitenland. En waarom het zo moeilijk is voor de Arabische wereld om de woorden 'Joodse staat' over de lippen te krijgen, en te erkennen dat het Joodse volk ook nationale rechten heeft en een band met het land Israël/Palestina. Op andere momenten kan ik me het hoofd breken over de vraag waarom het zo moeilijk is een paar buitenposten van misschien een paar honderd inwoners te ontruimen, buitenposten die volgens de Israëlische wet illegaal zijn en waar een grote meerderheid in Israël echt geen traan om zou laten. Of hoe het komt dat er zoiets bestaat als Joodse neonazi's (meestal van Russische afkomst).

Steeds vaker verbaas ik mij echter over de vele manieren waarop allerhande Israëli's, soldaten en politici, journalisten en schrijvers, kunstenaars en vredesactivisten, legerleiders en kolonisten, allerlei zaken zeggen, verklaren, roepen, onthullen, verzinnen en naar buiten brengen die hun land ernstige schade toebrengen. Het gaat niet om een enkele wat onhandige opmerking van een extremistische politicus of een demonstratie van radikale actievoerders, maar om een constante stroom van negatieve berichten in Israëlische kranten, verkeerd vertaalde of geïnterpreteerde opmerkingen van mainstream politici, en ontboezemingen van oud politici en (oud) soldaten of officieren.

Deze opmerkingen, ontboezemingen en berichten worden onmiddellijk opgepikt door The Guardian, Independent, New York Times, CNN en alle mogelijke andere kranten en TV stations en zijn gefundenes fressen voor de vele antizionisten op deze aardbol. Een wat fel uitgevallen dreigement van de minister van defensie gericht tegen Iran of Hezbollah wordt als een oorlogsverklaring neergezet. De foutieve vertaling van het Hebreeuwse woord 'shoah' (ramp) zorgde ervoor dat iedereen te horen kreeg dat de onderminister van defensie de Palestijnen met een holocaust dreigde, waarop Israël bashers natuurlijk direct inhaakten met de mededeling dat wat Israël in de Gazastrook deed (dit was voor de Gaza Oorlog van januari), inderdaad perfect met de Holocaust te vergelijken was, en volgens president Abbas was het zelfs nog erger. Hij kan het weten, want hij heeft ooit een dissertatie geschreven over de Holocaust waarin hij zijn twijfels uitte over de omvang ervan.

Citaten van politici worden door de media uit hun verband gerukt en gaan een eigen leven leiden. Berucht zijn de vele halfjuiste en geheel verzonnen citaten op antizionistische websites van zionistische leiders over hoe zij alle Palestijnen zullen vernietigen of verdrijven, hoe ze Amerika in hun zak hebben, het hele Midden-Oosten willen bezitten, iedere niet-Jood ten diepste verachtten en Palestijnse baby's eten als ontbijt. Je komt dergelijke citaten geregeld tegen in discussies met antiziosemieten en zelfs een enkele min of meer fatsoenlijke criticus van Israël.

Wat ik mij serieus afvraag, waar ik mij het hoofd over breek en niet bij kan, is waarom zoveel Israëli's aan dit circus meewerken. Ook de journalisten bij de Haaretz, fel tegen de bezetting gekant, zijn niet tegen het voortbestaan van hun land, en zouden niet blij zijn met een internationale boycot van Israël, met totale isolatie tot gevolg. Je hoeft Israël niet als schurkenstaat neer te zetten om effectief tegen de bezetting te kunnen strijden. Als je als soldaat ontevreden of boos bent over de bevelen die je hebt gekregen, vertel je dit toch niet aan een krant maar stap je naar je meerdere, naar een commissie binnen het leger desnoods of naar de officiële onderzoeker van mensenrechtenschendingen. Je kunt ook naar een politieke partij stappen. Het leger op zijn beurt moet signalen van soldaten serieus nemen, en geruchten of aantijgingen over mensenrechtenschendingen onderzoeken, en het niet zover laten komen dat ontevreden soldaten naar de krant stappen.

Een gedeeltelijk antwoord op de vraag waarom Israëli's zover gaan in het schaden van hun land, is dat men zeer openhartig is, zeer recht voor zijn raap, en tegelijkertijd totaal ongevoelig voor hoe iets naar buiten overkomt, het imago dat men heeft. Veel Israëli's merken desgevraagd enigszins cynisch op dat men van de rest van de wereld toch geen recht hoeft te verwachten, dus kan men net zo goed gewoon zijn eigen gang gaan en de visie van buitenstaanders negeren. Het idee van een eigen staat was immers toch dat men niet meer van de gojim afhankelijk is, dus laat ze maar lullen. De wereld houdt nou eenmaal niet van Joden die terugslaan. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, en de regering houdt wel degelijk rekening met de mening van bijvoorbeeld de VS en in mindere mate de EU en Egypte, maar dit sentiment speelt mogelijk wel een rol in het feit dat Israëli's over het algemeen weinig aandacht hebben besteed aan public relations: men verwacht er domweg niet al teveel van. Vroeger kon men wat gemakkelijker op steun rekenen vanwege het verleden en de positie van David tegenover de Goliath van de Arabische wereld, maar tegenwoordig is het eerder omgekeerd, en speelt de Holocaust niet zo'n grote rol meer.

Sommige Israëlische politici zien het probleem inmiddels wel, vooral nadat ze in het buitenland werden geconfronteerd met boze demonstranten of negatieve opmerkingen van collega-politici, en er worden dan ook zeker pogingen gedaan er wat aan te doen. Zo is een paar jaar geleden de 'Brand Israel' campagne gestart, waarin men het 'merk Israël' opnieuw in de markt wou zetten. Israël moest voortaan geassocieerd worden met mooie stranden, luxe hotels, blonde mokkels en 24 uur per dag uitgaan. De tweede intifada met al haar zelfmoordaanslagen moest voor eeuwig worden weggebrand. De campagne flopte, maar antizionisten zagen er vreemd genoeg een bewijs in van de geraffineerde en geoliede hasbara machine van Israël.

En dat brengt me op wat me misschien nog wel het meeste verbaast: geen land is zo zelfkritisch als Israël, zit zo vaak in de beklaagdenbank, wordt zo veelvuldig van oorlogsmisdaden beschuldigd, over geen land worden zoveel leugens verkondigd, tot boycot ertegen opgeroepen, valse citaten verspreid, en tegelijkertijd wordt juist Israël neergezet als land met een zo succesvolle PR dat het al zijn tegenstanders effectief de mond weet te snoeren. Zij zou wereldwijd mensen opleiden via hasbara cursussen, overal geheime agenten rekruteren en overal zorgdragen voor de (verbale) uitschakeling van critici van Israël. Het is moeilijk dergelijke ideeën en de mensen die ze verspreiden serieus te nemen, maar ze krijgen geregeld de ruimte om dit soort baarlijke nonsens in de media uit te dragen, ook in een kwaliteitskrant als de NRC, waar bijvoorbeeld Jan Wijenberg zijn paranoia heeft mogen botvieren en Mearsheimer en Walts boek over de Israëllobby lovend werd besproken. Mensen die het voor Israël opnemen veranderen in geraffineerde lobbyisten, het CIDI in een organisatie die een buitenlandse mogendheid dient en er knokploegen op na houdt en de Israëlische ambassade in een inlichtingendienst die iedereen in de gaten houdt die hen niet zint.

Het is een vreemde tegenstrijdigheid: daar waar je juist jammerlijk faalt wordt je door je tegenstanders bij wijze van spreken de hemel in geprezen. Je grote zwakke plek wordt als je grote kracht neergezet. Met de (bedoelde) consequentie dat juist je tegenstander als de underdog wordt gezien, wiens verhaal te weinig ruimte zou krijgen door jouw dominantie en slinkse trucs, als degene ook die uit idealisme voor vrede en rechtvaardigheid zou opkomen terwijl jij deel zou uitmaken van een professionele lobby.

Sommige Israëli's die voor vrede, rechtvaardigheid en het bestaansrecht en de veiligheid van hun land zijn, beginnen zich zorgen te maken, en proberen anderen daar ook van te overtuigen, in de hoop dat het ook eens wil doordringen bij de Israëlische regering, het leger, journalisten en allerhande publieke Israëli's. Zo schrijft Ami Isseroff:

But every Israeli and every Zionist and every Israel advocate must recognize that we are, and have been engaged in a media war for several years, that we are losing that war, and that the decline in Israel's image is not a side issue to be handled only by some talking heads. The decline in Israel's image is a strategic threat, perhaps as serious as, or more serious than, the Iranian nuclear threat, the Hamas and the Hezbollah. Those who do not yet understand that this issue is a strategic threat should consider for example, that a single mistake by the IDF or even the rumor of a mistake spread by the enemy, like the UNRWA school shelling that never was, can stop a war much more effectively than an armored division. Or consider that the effect of the constant barrage of demonization, left unanswered and uncorrected, may be to bring to power the supporters of Jimmy Carter, Lyndon Larouche and Professors Walt and Mearsheimer in the USA, and their even more vicious counterparts in Europe.

The threat is not limited to "war crimes" allegations and distortions of human rights, nor is it confined to the UN or to political media. We are faced with everything from attempts to write the Jews out of history, to expressions of outrage about harmless Israeli tourism advertisements. And if you say anything about it, you are a neocon hardline Jew Zionist member of the Israel lobby. The propaganda appears in travel guides and travel magazines, literary reviews and just about everywhere you can imagine. Israel-Bashing has become embedded in world culture, just as anti-Semitism was once a cultural staple.
( Israeli war crimes allegations: Doing our patriotic duty )

Dit heeft niks meer met kritiek op Israël te maken, maar neemt meer en meer de vormen van een grote campagne tegen Israëls bestaansrecht aan, met de hulp van de vele openhartige en zelfkritische Israëli's en hun pers en de mythe van de oppermachtige Zionistische lobby.

Ratna Pelle

Reacties: 14 Opmerkingen

op Friday, 27 March 09, schreef Isser

Buitengewoon goed stuk.

op Saturday, 28 March 09, schreef Peter Siebelt

Mijn grote complimenten.

op Sunday, 29 March 09, schreef Barbara Wertwijn-Keilson

Klassewerk. Ik vind je observaties heel erg belangrijk. ISRAEL

op Sunday, 29 March 09, schreef Barbara Wertwijn-Keilson

Klassewerk. Goeie observaties. Bedankt.

op Sunday, 29 March 09, schreef Anne Geeraets

Voor mij is de midden-oosten problematiek erg ingewikkeld. En weet niet alle details van heden en geschiedenis. Maar ik denk dat de enige oplossing is om de Palestijnen een eigen staat en land toe te kennen naast Israël. De nieuwe rechtse regering heeft daar jammer genoeg geen interesse in.

op Sunday, 29 March 09, schreef Anne Geeraets

En Hamas erkent de staat Israël niet.
Politici eisen hun macht op en de burgerbevolking van beide zijden lijdt er onder.

op Monday, 30 March 09, schreef Arend

Israël is een seculiere democratie; met vrije media; vrijheid van meningsuiting; onafhankelijke rechtsspraak; etc. Kortom, Israël is typisch een "Westers" land.

En het is feitelijk heel Westers om "weg met ons" te roepen.
Het totale gebrek aan zelfkritiek in sommige culturen is jammer, het extreem doorslaan van die zelfkritiek in onze cultuur is eigenlijk ook wel jammer.

op Tuesday, 31 March 09, schreef Tzipora

Nou moet je eens gaan kijken bij de Volkskrant, Ratna. Thomas von der Dunk heeft Israël gisteren vergeleken met 'het nazidom in een notendop'. De reacties van sommige bloggers liegen er ook niet om, zij noemen 'de Joden' zelfs geldwolven die verdelgt moeten worden etc.

op Tuesday, 31 March 09, schreef Mike Bing

Ik heb zojuist gereageerd met de volgende tekst. Ratna, ik weet dat je normaliter het quoteren van hele lappen tekst niet aangenaam vindt en ik heb er géén bezwaar tegen als je dit even redigeert, maar de reacties op VDD's stukje zijn zo walgelijk maar ook talrijk dat ik vrees dat de lezers van dit blog de reactie niet meer terugvinden tussen de stuitende, smeulende jodenhaat.

"

Mike Bing schreef op 31-03-2009 10:56

Von der Dunk herinnerd mij eraan waarom ik de VK heb opgezegd. Wat een walgelijk stukje vuilnis, gestoeld op geruchten en bewezen onwaarheden.

"De luchtaanvallen eisten tussen de 1200 en 5700 burgerslachtoffers. Later werd toegegeven dat minstens 1500 slachtoffers inderdaad burgers waren.

De keuze van te bombarderen doelen was controversieel. De vernietiging van bruggen en industriecomplexen vernietigde ook de economie van hele steden.

Het televisiestation werd op 23 april platgegooid, waarbij 14 mensen omkwamen onder het argument dat de televisie onderdeel vormde van de propagandamachine. De managers van het TV station werden vooraf gewaarschuwd maar bevalen hun staf om in het gebouw te blijven ondanks het luchtalarm.

Begin mei werd een vluchtelingenkonvooi vanuit de lucht aangevallen, waarbij 50 burgers de dood vonden. De fout werd 5 dagen later toegegeven .

Op 7 mei werd een buitenlandse ambassade geraakt en kwamen 3 diplomaten om. De strijdkrachten claimden dat er op ze gevuurd werd vanuit de ambassade. Later volgede er excuus, waarbij gesteld werd dat het ongeluk was veroorzaakt door een verouderde kaart.

In een ander incident werd een civiele gevangenis gebombardeerd waarbij 85 gevangenen en bewaarders in de bommenregen omkwamen.

De campagne werd van meet af aan veroordeeld door de VN.
"

Gaza? Nee! Israel? Ook niet. Bovenstaand betrof NAVO vliegtuigen en troepen, waaronder Nederlandse, in Bosnie, niet zo lang geleden. Was Nederland toen een facistisch land met nazipraktijken waartegen TVDD ageerde? NRC had een stuk van zijn hand waarin onze Thomas stelde dat "als de NAVO het werk wil afmaken, moet Milosevic worden "uitgeschakeld als machtsfactor."

Kom op Thomas en alle andere hijgerige types hier: denk even diep na - 4000 Israelische troepen, tot de tanden bewapend en gesteund vanuit de lucht maken in 5 weken oorlog op een dichtbevolkt stukje land als de Gaza strook 1300 doden. Denken jullie nou echt dat dat overeenkomt met de vaststelling dat ze als wilden tekeer gegaan zijn en op links en rechts willekeurig mensen neerschoten? Jullie kunnen toch tellen? Het had dan toch het tienvoudige kunnen wezen?

Oorlog is vreselijk, elke oorlog ongeacht waartegen of waarvóór, dat tonen de bovenstaande feiten wel aan. Waarom roept juist deze oorlog dergelijke heftige reacties op? Waar waren al deze dappere VK bloggers toen er vluchtelingenkampen in Libanon werden platgewalst door het leger? Waarom kan ik niet veel terugvinden over ingezonden brieven die Nederland tot walgelijke agressiestaat verklaarden door de rol van "onze jongens"? Waar zijn jullie vandaag als onze F16's weer eens tientallen burgerslachtoffers maken in Afganistan(per ongeluk, dàt weer wel ja)? Niet 20 jaar geleden maar nu?

Feiten worden genegeerd, de logica wordt opzij gezet juist omdàt dit Israel betreft. Een zielig, hypocriet zooitje waaronder meneer Von Der Dunk zelf neemt de gelegenheid waar om kwijlend en schuimbekkend hun beklag te doen over het vreselijke gedrag van de Israelische soldaten onderwijl de eigen jongens nog even een hart onder de riem stekend: "roei ze maar uit dat Taliban-tuig".

Te triest voor woorden en eigenlijk ook te triest om een stukje krant aan te besteden waar en Von Der Dunk met woorden als "herrenvolk" zijn rookgordijn mag optrekken. Naargeestig blaadje eigenlijk, die Volkskrant."

op Tuesday, 31 March 09, schreef Tzipora

Mike, pas vooral goed op wat je zegt op het forum daar, voor je het weet heb je iedereen tegen je en dan krijg jij een ban.

op Tuesday, 31 March 09, schreef Mike Bing

@Tzipora
Zolang ik mij nog kan beroepen op feiten hoef ik nog niet op te passen. In vergelijking met sommige zowel pro- als anti-Israel reageerders daar valt het met mij nogal mee.

Van de anti-zionistische kliek verwacht ik niet veel maar sommige pro-Israel mensen maken er ook een potje van met reacties die op het racistische af zijn. Ik wens niet met dergelijke individuen over één kam geschoren te worden.

Ratna geeft hier meestal de "voice of reason" redelijk weer en ik sluit mij daar graag bij aan. Twee landen voor twee volken, die stem moet consistenter naar voren komen, óók of júist vanuit onze pro-Israel hoek.

De groep die op de VK via anti-zionisme maar al te graag beland in antisemitisme verdient een tegenstem, maar wel een stem van de rede.

Als de VK dan toch besluit mij te bannen: zo zij het. Ik geloof daar niet zo in, eerlijk gezegd.

op Tuesday, 31 March 09, schreef Remco

Inderdaad weer een walgelijk stukje van Von der Dunk jr. Gelukkig wordt deze publiciteitsgeile engerd in academische kring niet echt serieus genomen. Hij heeft een deeltijdbaantje bij Europese Studies van de UvA of zo. Is waarschijnlijk gefrustreerd omdat zijn pa en zijn broer wel een mooie academische carrière hadden resp. hebben, en maakt daarom een hoop rumoer.

op Tuesday, 31 March 09, schreef daniel

"Wat ik mij serieus afvraag, waar ik mij het hoofd over breek en niet bij kan, is waarom zoveel Israëli's aan dit circus meewerken"

Dag Ratna. Ik denk aan twee dingen, ten eerste dat je veel (media) aandacht krijgt wanneer je als Israeli of Jood kritiek op Israel hebt. Zo zag ik laatst Gideon Levy, een journalist van Haaretz, op Netwerk ofzo uitleggen dat de Israelische bevolking verkeerd zit als ze in overgrote meerderheid denkt dat de oorlog in Gaza gerechtvaardigd was. Het is natuurlijk ontzettend fijn om door buitenlandse journalisten om je mening te worden gevraagd. Zijn functie als Israelische journalist is echter niet om zijn eigen mening te geven, maar om uit te leggen waarom het publiek wat hij dient denkt zoals het denkt.

Daarbij komt, wij in het westen hebben geleerd dat twijfel goed is. Althans, zolang we aan onszelf twijfelen is dat goed. Nu ben ik niet zo'n fan van Hitler, maar hij wist wel iets af van propaganda. En een ding wat ik van hem gelezen heb is dat je een standpunt nooit moet nuanceren. Je moet nooit ruimte laten voor zelfs de mogelijkheid dat de andere partij ook maar een heel klein beetje gelijk zou kunnen hebben. Want dan kom je minder krachtig over. Dan doe je afbreuk aan je eigen argument.

De ellende is dat jij en ik, en ik denk ook de meeste Israeli's en Joden, ervan overtuigd zijn dat de andere kant gelooft in zijn eigen gelijk. Misschien kunnen de meeste mensen het niet onder woorden brengen, maar ik denk dat iedereen die westers is opgevoed ervan uitgaat dat mensen een rationele reden hebben om te doen wat ze doen. Dus zijn we van nature nieuwsgierig naar de beweegredenen van een ander. Waarom doet ie iets, en had ik misschien iets anders kunnen doen zodat dit niet was gebeurd? Dat soort zaken.

Welnu, ik geloof niet dat de anti-Zionisten zich ooit indenken in de beweegredenen van Israel, of van Joden. Ze zien ons als het absolute kwaad, en voor een andere versie van de werkelijkheid is geen ruimte.

Het verhaal van de andere kant is dus veel eenvoudiger en bovendien veel aantrekkelijker. Het laat geen ruimte voor een andere kijk op de werkelijkheid. Het liefste zouden wij een andere kijk ook willen negeren, en een poosje is dat gelukt, maar we zijn met te weinig om dat permanent te bewerkstelligen.

Wij vertellen ons verhaal in de context van het Israelisch-Palestijns conflict. Ziet men Israel, dan denkt men bezetting, Nakba, targetted executions. Maar wie Arabieren ziet, denkt niet automatisch aan Israel (logisch). Maar aan kaffia's, Islam, wellicht aanslagen of Sharia, of anders Ramadan en Koran.

Ohja, dan is er ook nog angst. Er zijn maar 1,3 miljoen Joden op deze planeet, er is één joodse staat en die heeft slechts één bondgenoot. Weliswaar een supermacht, maar de ellende is dat we geen alternatief hebben. Dus de situatie is nogal onzeker. Dat is voor de andere kant niet het geval.

Met 1,3 miljard Moslims, een grote en groeiende Moslim gemeenschap in Europa, en 56 Islamitische staten hoef je geen genie te zijn om te raden wie dit op de lange termijn gaat winnen.

Mede daarom is het niet onbelangrijk om er voor te zorgen dat je als puntje bij paaltje komt aan de juiste -winnende- kant staat.

op Tuesday, 31 March 09, schreef Barbara Wertwijn-Keilson

Op de website Frontaal Naakt van Peter Breedveld is van zijn hand weer eens een kwalijk insinuerend stukje verschenen met de titel Joden moeten ons doden. Ik weet dat er diverse mensen zijn die heel terecht nooit meer op die site hun zegje doen. Dat neemt gelukkig voor anderen de mogelijkheid niet weg om op die schadelijke en oneerlijke column te reageren.

De Hasbara Paradox