Palestijnse Autoriteit houdt niet van vredesmuziek jeugdorkest

IMO Blog, 2009

Het begon zo mooi: een Palestijns jeugdorkest speelde vorige week voor overlevenden van de Holocaust in Israël. De kinderen, tussen 11 en 18 jaar oud, wisten niet wat de Holocaust is en leerden dat de verhalen van gaskamers geen propaganda zijn. De overlevenden leerden dat niet alle Palestijnse kinderen later een martelaar voor de goede zaak willen worden.


Kort daarna werd het orkest, uit het vluchtelingenkamp van Jenin, ontbonden. De Palestijnse autoriteiten - onderdeel van het gematigde leiderschap van president Machmoed Abbas - meenden dat de Holocaust een politieke zaak was en de kinderen niet in een dergelijk politiek dispuut betrokken dienden te worden. De leider van het kamp zei verder:

Adnan al-Hinda, director of the Popular Committee for Services in the Jenin refugee camp, said that the participation of the children in the concert was a "dangerous matter" because it was directed against the cultural and national identity of the Palestinians.

He accused "suspicious elements" of being behind the Holon event, saying they were seeking to "impact the national culture of the young generation and cast doubt about the heroism and resistance of the residents of the camp during the Israeli invasion in April 2002."

Het is uiteraard zéér gevaarlijk als kinderen leren dat de Holocaust heeft plaatsgevonden en dat er mensen van vlees en bloed in Israël wonen, waarmee ze kunnen praten en muziek maken.

De 'nationale cultuur' die volgens Al Hinda en anderen bedreigd wordt met dit jeugdorkest, is die van de bevrijding van het vaderland door gewapende strijd, waartoe kinderen al op jonge leeftijd worden opgeroepen. Palestijnen die het pad van de vrede, verzoening en dialoog bewandelen zijn inderdaad een bedreiging voor deze hardliners. Zij handelen echter meer dan wie ook in het belang van de Palestijnen en hun identiteit. Alleen indien de Palestijnen vrede en dialoog als onderdeel van hun nationale cultuur gaan zien, kan er immers een succesvolle Palestijnse staat naast Israël komen en een einde aan dit al bijna eeuw oude conflict. Als iets onschuldigs als spelen voor overlevenden van de Holocaust al niet kan, wat dan te denken van werkelijke dialoogactiviteiten, waarbij Palestijnen geconfronteerd zullen worden met een zionistische visie, met Joodse rechten en claims, en met hun eigen zwarte bladzijden, zoals moefti Al Husseini en zijn sympathisanten?

We moeten ons dan ook afvragen wat dit zegt over de intenties van de Palestijnse Autoriteit. Natuurlijk, veel vluchtelingen in Jenin zijn arm, zij zijn de Israëlische inval in hun kamp, nadat ettelijke zelfmoordaanslagen vanuit Jenin waren gepleegd, niet vergeten. Maar dat soort excuses zijn te makkelijk. Beide partijen hebben geleden en lijden nog vanwege het conflict, en de Joodse geschiedenis is vol met lijden en onrecht. Als dat een excuus is dan kan er dus nooit vrede komen, en hoeft niemand ooit te proberen de ander als mens van vlees en bloed te zien, een mens dat ook rechten heeft en ook onrecht is aangedaan.

NRC Handelsblad, dat hierover opvallend genoeg berichtte , citeerde een Israëlische Arabier die zich met de Holocaust bezighoudt, die zei dat veel Palestijnen het gevoel hebben dat Israël de Holocaust gebruikt om haar onderdrukking van de Palestijnen te rechtvaardigen. Ook dit excuus is te makkelijk. Sommige Israëli's doen dat, maar voor velen is Israël een plek waar zij tegen dergelijke uitroeiingspogingen beschermd zijn, en waar zij na de Holocaust een nieuw leven hebben kunnen opbouwen, hun identiteit en trots hervinden en waar zij niet meer afhankelijk zijn van de goodwill van niet-Joden om hun als minderheid met respect te behandelen. Tegenover de Joden die de Holocaust misbruiken om alle geweld van Israël goed te praten staan zij die juist vanwege de Holocaust aan zichzelf veel hogere eisen stellen dan aan andere landen en volken, zij die Israël juist continu bekritiseren, vaak in het Engels zodat de rest van de wereld het ook meekrijgt. En terwijl de antizionisten elders van dergelijke verhalen gretig smullen, blijven zij roepen dat Israëli's menen zich alles te kunnen permitteren, dat ze zo nationalistisch zijn en zo onverschillig voor het leed van anderen. Sommigen zijn echter juist opvallend onverschillig voor wat ze hun eigen land met hun eenzijdige kritiek aandoen.

De ontbinding van dit jeugdorkest staat zeker niet op zichzelf. Onlangs werd op de PA televisie een bloedbad uit 1978 op een Israëlische bus herdacht als een heroïsche daad. De TV-zender van de Palestijnse Autoriteit zendt geregeld videoclips uit waarin terroristen worden geëerd als helden en de bevrijding van geheel Palestina wordt gepredikt. Vorig jaar wou de PLO haar Al Quds eremedaille uitreiken aan twee terroristen, waarvan een had geholpen bij een zelfmoordaanslag die onder andere een Nederlands gezin met jonge kinderen het leven kostte. Onder druk van onder meer Livni zag Abbas hiervan af.

Dit soort zaken worden stelselmatig genegeerd in het westen, waar Abbas als een zwakke maar welwillende en op vrede uit zijnde leider wordt neergezet, en de PA als het gematigde leiderschap dat zich al lang bij een tweestatenoplossing heeft neergelegd en geweld tegen Israël afkeurt. Over de vermeende erkenning van Israël zie: "Fatah erkent Israel nog steeds niet, erkenning door PA dient alleen voor internationale steun".

De leidster van het Palestijnse jeugdorkest, Wafa Younis, heeft onze hulp nodig. Ze vermoedt dat achter de ontbinding van het orkest ook een poging zit om haar fondsen over te nemen, wat bij de corrupte PA niet zo'n vreemde gedachte is.

The heartbroken leader of the youth orchestra, Younes said, camp officials closed the ensemble so they could take over its funds.
"They want to destroy this group,.. It's a shame, it's a tragedy. What did these poor, elderly people do wrong? What did these children do wrong?"

Een paar dagen na de ontbinding van het orkest is de Israëlisch-Arabische Younis door de PA de toegang tot Jenin ontzegd vanwege dreigementen. Ze geeft echter de moed niet op:

The 50-year-old music teacher said she was unfazed and would continue her teaching "after the storm dies down". She says that the aim of last week's performance in the city of Holon was not at all political and was designed to "revive the hearts of the elderly". "My calling is to serve the Palestinian cause and to prove to the whole world we are a people of culture and that we love music which is the language of peace," she said.

Ami Isseroff, die zich jarenlang in dialooggroepen voor de vrede heeft ingezet, schrijft hierover:

What can we say to Younes and to her young pupils? Can we say "Summud" - steadfastness? Is help on the way? Will someone raise their voice against this cynical sort of evil and greed? Or will it be excused like so much of the atrocious behavior of Palestinian Authority officials? If nothing is done, it seems the money will be stolen by Fatah officials for propaganda or for their own personal use.

Misschien dat al die zelfbenoemde vredesactivisten die de Volkskrant online zo graag vullen met hun woede over 'Israëlische nazi's' hier ook wat over te zeggen hebben? Misschien kunnen zij die voor vrede zijn en met de Palestijnen sympathiseren, hun verontwaardiging hierover laten horen en eisen dat het orkest door mag gaan en Younis bescherming krijgt? Misschien dat mensen als Al Hinda duidelijk moet worden gemaakt dat wat zij doen vrede en een tweestatenoplossing in de weg staat en dus niet wordt getolereerd? Misschien moet de PA duidelijk worden gemaakt dat dergelijke praktijken - en dit geval staat helaas niet op zichzelf - de steun voor haar van de EU in gevaar brengen?

Al die mensen die altijd zo vol zijn van 'tough love' tegenover Israël, kunnen nu misschien wat 'tough love' tegenover de Palestijnse Autoriteit bepleiten? Toon je betrokkenheid bij de Palestijnen en laat je onvrede horen!

Ratna Pelle