Von der Dunk heeft een probleem met het bestaan van Israel

IMO Blog, 2009

Vorige week schreef Thomas von der Dunk voor de derde keer bijna dezelfde column op de Volkskrant website, nadat Yochanan Visser van Israel Facts hem 2 keer van repliek had gediend.

Von der Dunk herhaalde zijn vergelijking tussen Israël en de nazi's van eerdere keren, en voegde nog wat persoonlijke aanvallen aan het adres van Visser toe.
Wij worden 'vergast' op een 'zeldzaam tuttig stukje van Yochanan Visser', Visser zou een 'import-Israëli' zijn, Israël gebruikt 'Gestapo methodes' en minister Lieberman heeft 'Lebensraum-achtige ideeën'.
De obsessie van Von der Dunk met niet alleen Israël, maar ook het nationaal-socialisme begint extreme vormen aan te nemen.

Het gevaarlijke en a-historische van de nazi-vergelijking is dat de misdaden van de nazi’s worden gerelativeerd. Gesuggereerd wordt dat hedendaagse mensen – de Israëli’s zelf nota bene - net zo erg zijn. Sommigen nemen de Joden wellicht - onbewust - kwalijk dat zij ons aan deze last van het verleden blijven herinneren, en wat is dan effectiever dan hen te verwijten dat ze zelf net zo erg zijn?


Von der Dunk stelt Visser de vraag "wat hij zou doen wanneer een ander volk hem van grond en huis, waar zijn familie al generaties woont, zou beroven, om dit vervolgens met reli¬gieus-historische argumenten - 'Het Beloofde Land' - aan migranten uit andere werelddelen te geven?" Om eraan toe te voegen dat hij het volkomen logisch vindt dat de Palestijnen dan de wapens opnemen.
Dit is een idiote weergave van het (ontstaan van het) conflict, die uiteraard alleen maar tot idiote conclusies kan leiden, zoals we hier de afgelopen weken hebben kunnen zien. De Joden die naar Israël kwamen hebben de grond voor het overgrote deel gekocht van Arabieren. Dit waren vaak grootgrondbezitters die de grond hadden verpacht aan lokale boeren. Deze boeren bleven soms op het land werken, maar werden vaak ook afgekocht door de Joden, en dat leidde wel eens tot conflicten. De meeste grond was overigens collectief of staatsbezit en kon niet worden verkocht. Deze grond kreeg Israël na de uitroeping van de onafhankelijkheid voor een groot deel automatisch in bezit.

Er was voor 1948 geen Palestijnse staat die de Joden even kwamen inpikken. Er hadden altijd Joden in het gebied gewoond, en Jeruzalem had eind 19e eeuw al een Joodse meerderheid. Von der Dunk ontkent in bovenstaand citaat in feite het recht op zelfbeschikking van het Joodse volk. Omdat zij overal verspreid waren geraakt hadden zij hun recht op een eigen staat blijkbaar verspeeld, en moeten dus voor altijd als minderheid in andere landen leven, ondanks een lange geschiedenis van discriminatie en vervolging, culminerend in de Holocaust. Nee, Israël is niet gesticht vanwege de Holocaust, maar zij maakte wel op tragische wijze duidelijk waarom de Joden een eigen thuis nodig hebben, een plek waar zij altijd naar toe kunnen en zowel politieke als militaire macht hebben. En nee, de Palestijnen boeten niet voor onze zonden, maar vooral voor hun eigen fouten. Zij verzetten zich vanaf het begin tegen de Joodse immigratie naar Palestina, en lang voor de stichting van Israël vonden een aantal 'opstanden' (pogroms is een beter woord) plaats, waarbij honderden Joden omkwamen en hun huizen en winkels werden vernield. Het is niet meer dan logisch dat de Joodse gemeenschap, mede vanwege Britse nalatigheid, hiertegen een eigen verdedigingsorganisatie oprichtte, de Haganah, die later tot een ondergronds leger zou uitgroeien. In 1947 wezen de Palestijnen en de Arabische staten het VN delingsplan af (na tien jaar geleden een voor hen nog veel gunstiger plan te hebben afgewezen) en begonnen een oorlog tegen de Joden in Palestina. Je kunt meer of minder begrip hebben voor deze Arabische besluiten en daden, het is de Joden niet aan te rekenen dat ze voor hun leven en hun toekomst vochten.

Von der Dunk heeft niet zozeer een probleem met de bezetting van de Westelijke Jordaanoever, of met grensbewakers die de Palestijnen intimideren, maar met het bestaan van Israël als zodanig. Volgens hem is niet alleen Ariel een illegale nederzetting die op geroofd land is gebouwd, maar Tel Aviv evenzeer. Daarmee schaart hij zich aan de kant van de extremisten van Hamas die met raketten en (pogingen tot) zelfmoordaanslagen strijden voor de 'bevrijding' van geheel Palestina van de Middellandse Zee tot de Jordaan. Aan de andere kant staan de kolonisten voor wie Ariel en Maaleh Adumim evenzeer deel uitmaken van Israël als Jaffa en Haifa.

De laatste tijd is het hip geworden in vooral progressieve kringen om, in navolging van de Arabische wereld, Israëls bestaansrecht ter discussie te stellen of zelfs te ontkennen. Met Joodse antizionisten als Ilan Pappe als vijgenblad menen steeds meer mensen de oplossing van het conflict te hebben gevonden: Israël is het probleem, een historische vergissing, en het zionisme, de Joods nationale beweging, is racistisch en kolonialistisch. Door de Joden met hun eigen beulen en het ultieme kwaad te vergelijken probeert men haar vervolgens alle legitimiteit af te nemen.

Ik zou van Von der Dunk wel eens een eerlijk antwoord op de vraag willen hebben, waarom volgens hem de Palestijnen meer recht op zelfbeschikking hebben dan de Joden, en waarom Palestijnen te allen tijde het recht hebben zich met geweld op burgers gericht te mogen 'verdedigen' terwijl de Israëli's dit recht niet hebben, niet in heden en verleden, en iedere (burger)dode hen zwaar aangerekend dient te worden.

Ratna Pelle

PS: evenals het voorgaande artikel aan Trouw was dit artikel eerst als opiniestuk voor de online versie van de Volkskrant aangeboden. Men leek het aanvankelijk te willen plaatsen, maar heeft dat toch niet gedaan: vandaar dat deze reaktie nu pas op mijn blog komt.