Richard Falk en de strijd tegen Israel

IMO Blog, 2009

Vorige week interviewden verschillende kranten Richard Falk, de speciale rapporteur van de VN Mensenrechtenraad voor de situatie in de bezette gebieden. Aanleiding was een symposium in Nederland waar hij sprak, georganiseerd door United Civilians for Peace naar aanleiding van het feit dat precies vijf jaar geleden het Internationaal Gerechtshof de 'muur' (95% bestaat uit hekken) veroordeelde die Israël gedeeltelijk op bezet gebied bouwt. Overigens zit in die bouw weinig schot meer: de afgelopen 15 maanden is men nauwelijks opgeschoten volgens de Jerusalem Post.


Vreemd genoeg meldde de Volkskrant wel kort dat Falk de blokkade van de Gazastrook een 'holocaust in de maak' had genoemd, en daarom door Israël vorig jaar de toegang was geweigerd, terwijl het Reformatorisch Dagblad geen enkele kritische noot plaatste bij het interview met hem.
Het is niet zijn enige controversiële uitspraak. Zo gelooft hij dat de Amerikaanse regering een en ander te verbergen heeft wat betreft de aanslagen op 11 september 2001, heeft hij in het verleden Khomeini geprezen en vergeleek hij niet alleen Israël, maar ook de invasie van de VS in Irak met de nazi's. Een paar citaten van Wikipedia:

With regard to the 2003 invasion of Iraq, he has written that it is "inescapable that an objective observer would reach the conclusion that this Iraq war is a war of aggression, and as such, that it amounts to a Crime against Peace of the sort for which surviving German leaders were indicted, prosecuted and punished at the Nuremberg trials conducted shortly after the Second World War."[6]

“It is not paranoid under such circumstances to assume that the established elites of the American governmental structure have something to hide and much to explain... The persisting inability to resolve this fundamental controversy about 9/11 subtly taints the legitimacy of the American government. It can only be removed by a willingness, however belated, to reconstruct the truth of that day, and to reveal the story behind its prolonged suppression."

Uiteraard ontkende hij Israël met de nazi's te hebben vergeleken, hij had slechts willen waarschuwen voor de gevolgen van de blokkade van Gaza, en tegen de "genocidale tendensen" van de Israëlische regering. Hij betoogde dat een "pattern of criminality associated with Israeli policies in Gaza has actually been supported by the leading democracies of the 21st century." Hij haalt er ook zijn eigen Joods-zijn bij: "Identifying himself as a Jewish American, Falk stated that his use of the term "holocaust" "represents a rather desperate appeal to the governments of the world and to international public opinion to act urgently to prevent these current [Israeli] genocidal tendencies from culminating in a collective tragedy [for the Palestinians]".

Oké, dan is het duidelijk. Ik dacht even dat hij echt meende dat er gaskamers in Gaza waren en Israël tienduizenden Palestijnen per dag doodt. Nee, het is slechts een wanhoopskreet, zoals de zelfmoordaanslagen en raketten van de Palestijnen eigenlijk ook wanhoopskreten zijn, niet echt bedoeld om Israëli's te doden, laat staan om Israël onleefbaar te maken, maar slechts een 'wake-up call' aan de internationale gemeenschap. Zonder de raketten, en zonder Falk met zijn nazi-vergelijkingen, zouden de Palestijnen immers eenzaam en vergeten in hun openluchtgevangenis wegrotten. Dat de blokkade, wat toch wat anders is dan een gevangenis, pas sinds anderhalf jaar van kracht is, moeten we even vergeten, net als het feit dat Hamas in juni 2007 in een gewelddadige coup de macht had gegrepen, waarbij Fatah aanhangers wanhopig bescherming zochten in, jawel, Israël, en het feit dat Israël in de zomer van 2005 alle nederzettingen had ontruimd en zijn leger teruggetrokken uit de Gazastrook.

Met genocide heeft Israëls blokkade weinig te maken. Genocide is het systematisch uitroeien van een bepaalde bevolkingsgroep, niet het beperken van de levering van gas en andere goederen aan een vijandige entiteit. De bevolking van Gaza neemt nog steeds toe met zo'n 4% per jaar. Bij genocide neemt de bevolking doorgaans af. Ik heb persoonlijk wel mijn vraagtekens bij deze blokkade: het Hamas-regime weet voor zichzelf toch wel aan spullen te komen via de vele tunnels, en het is waar dat onschuldige Palestijnen er onder lijden. Zij zijn zich niet, of in heel beperkte mate, tegen het Hamas regime gaan keren, al is de populariteit van Hamas volgens verschillende peilingen wel afgenomen. De inwoners van Gaza hebben daar overigens ook niet echt de middelen voor: het Hamas-regime heeft totalitaire trekjes, er is geen vrijheid van meningsuiting, politieke tegenstanders worden opgepakt en gemarteld, en de islamitische dwang neemt toe. Zo is onlangs een vrouw opgepakt die zonder hoofddoek om ging zwemmen. De Israëlische blokkade heeft Israël bovendien vooral kritiek en veroordelingen opgeleverd, en Hamas heeft zich met succes als slachtoffer van het almachtige Israël weten te presenteren.

Hoe komt het dat zoveel mensen voor deze behoorlijk doorzichtige propaganda zijn gevallen? Waarom wordt Hamas niet meer aangezien voor wat het is: een genocidale extremistische en totalitaire beweging, die in haar handvest oproept tot het doden van alle Joden voordat het Einde der Tijden aanbreekt? Een van de redenen is dat organisaties als de VN, Amnesty International, Human Rights Watch en zelfs het doorgaans a-politieke Rode Kruis, Israël eenzijdig veroordelen en de blokkade van Gaza als de grootste humanitaire ramp van deze tijd voorstellen. Een ramp waar Hamas bovendien helemaal niets aan kan doen, die volledig ongerelateerd is aan haar daden en ideologie, de raketten, de ontvoering van Shalit of wat dan ook.

Hoe komt het dat iemand als Falk, benoemd door de VN Mensenrechtenraad waarin landen als Iran, Libië, Pakistan, Cuba en andere onfrisse regimes zitten, en die er maar met moeite in slaagt haar bezorgdheid uit te spreken over de genocide in Darfoer, zo serieus wordt genomen? Waarom nodigt United Civilians for Peace, een door de Nederlandse overheid gesubsidieerde organisatie, die zegt vrede en een tweestatenoplossing na te streven, een dergelijke extremist uit? Wat daarvan ook de motivatie is, het laat zien dat deze club een radikale pro-Palestijnse agenda heeft. En waarom melden de kranten niet meer over zijn omstreden ideeën? Omdat ze lui zijn, omdat ze Falk niet als extremist willen wegzetten, omdat ze zijn boodschap daarvoor te waardevol vinden? Wie het weet mag het zeggen.

Richard Falk toonde zich in de interviews in de Volkskrant en het Reformatorisch Dagblad pessimistisch wat betreft het Amerikaanse beleid, dat volgens hem eenzijdig pro-Israël is, en meende dat de VS niet bereid zijn Israël echt onder druk te zetten. Ik vraag mij af waar Falk de laatste maanden was en wat voor kranten hij heeft gelezen.
Falk sprak ook wel een paar ware woorden, en toonde zich ondanks alles toch enigszins hoopvol voor de toekomst. De Amerikaanse bevolking zou 'genuanceerder' naar het conflict kijken en Israël meer als dader dan als slachtoffer zijn gaan zien. Ook zou hij zelf minder vijandigheid ondervinden bij openbare optredens. De Volkskrant schrijft:

Falk noemt het 'de tweede oorlog om Gaza' - de oorlog om de legitimiteit van het militaire conflict.
'En het lijkt erop dat de Palestijnen die tweede oorlog gaan winnen. En de winnaar van díe strijd komt - helaas na enorm menselijk lijden - meestal als uiteindelijke overwinnaar uit de bus. Vietnam is daar een voorbeeld van, en Zuid-Afrika ook.'

In het RD wordt dat als volgt verwoord:

De Palestijnse opmars op het politieke slagveld ervaart Falk ook in eigen land. Steeds meer Amerikaanse Joden hebben volgens hem grote zorgen over het Israëlische beleid en de ultrarechtse coalitie die nu in Israël regeert. De pro-Israëllobby is nog altijd machtig maar ze spreekt niet meer namens de Amerikaanse Joden. Die zijn nu verdeeld, volgens Falk.

Wat vreemd dat een coalitie waarin de Arbeidspartij zit - wederom - ultrarechts wordt genoemd. Hoe zouden wij het vinden als onze regering in het buitenland steevast als ultrarechts wordt neergezet? Vooral van het RD verbaast me zo'n koeiefout.

Mensen als Falk hebben natuurlijk alle reden om optimistisch te zijn: Israëls grootste bondgenoot de VS is in een paar maanden tijd veranderd in een felle criticus, die de Arabische wereld probeert te paaien door Israël flink onder druk te zetten. De EU en de VN waren al buitengewoon kritisch maar wat betreft de EU lijkt dat alleen nog maar erger te worden. Netanjahoe wordt algemeen als een havik gezien en zijn regering als ultrarechts en Abbas als gematigd en vredelievend. Met de realiteit heeft het weinig te maken, want juist Netanjahoe heeft in zijn korte regeertijd al de nodige concessies moeten doen zoals erkenning van het recht van de Palestijnen op een staat, verwijdering van checkpoints, de ontruiming van buitenposten en (waarschijnlijk) een tijdelijke totale bouwstop in de nederzettingen. Abbas daarentegen houdt vast aan onhoudbare posities als het 'recht' van miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen om naar Israël terug te keren, en zijn claim op heel Oost-Jeruzalem, inclusief de Oude Stad, als Palestijnse hoofdstad. Ook blijft hij weigeren Israël als Joodse staat te erkennen en te onderhandelen met Israël zolang het geen totale bouwstop afkondigt. In media onder zijn controle worden zelfmoordterroristen geëerd en heel Israël als bezet Palestina voorgesteld. Verschillende hoge Fatah leden hebben zich onlangs niet bepaald gematigd uitgelaten:

"It doesn't mean that we don't want the 1948 borders [all of Israel]...but our current political program is to say that we want the 1967 borders." [PA TV, Aug. 25 2008].

"Fatah is facing a challenge, because [Fatah] says that we perceive peace as one of the strategies, but we say that all forms of the struggle exist, and we do not rule out the possibility of the armed struggle or any other struggle. The struggle exists in all its forms, on the basis of what we are capable of at a given time, and according to what seems right...

It has been said that we are negotiating for peace, but our goal has never been peace. Peace is a means; the goal is Palestine."

"I want to say for the thousandth time, in my own name and in the name of all of my fellow members of the Fatah movement: We do not demand that the Hamas movement recognize Israel. On the contrary, we demand of the Hamas movement not to recognize Israel, because the Fatah movement does not recognize Israel, even today."

Maar al deze zaken worden genegeerd en alle focus is slechts op een zaak gericht: de Israëlische nederzettingen. Ik ben van mening dat deze niet bevorderlijk zijn voor de vrede, en Israël, buiten Oost-Jeruzalem, zou moeten stoppen met de uitbreiding, maar ik erger me ontzettend aan de enorme disproportionele aandacht voor alles wat met de nederzettingen te maken heeft. Bovendien is de werkelijkheid genuanceerder: niet iedere nederzetting is op Palestijnse grond gebouwd of hindert Palestijnen op hun weg naar hun land. In de nederzettingen wonen niet alleen maar ultraorthodoxe monsters die de hele dag, naast het bestuderen van de Torah, stenen gooien en Palestijnse velden in brand steken. Ik ben tegen de bouw van nieuwe woonwijken, maar wat is er mis met een paar huizen middenin het dorp? Gaat het niet veel te ver dat de hele internationale gemeenschap zich tot in detail bezighoudt met waar precies Israël een oude school of huizenblok vervangt? De internationale gemeenschap moet zich bezighouden met de grote lijnen, de contouren, de voorwaarden. Daaronder valt bijvoorbeeld geen nieuwe landonteigeningen, geen nieuwe nederzettingen, maar ook een einde aan de opruiing in door de PA gecontroleerde media, erkenning door beiden van het recht van de ander op zelfbeschikking en een staat, wat niet compatibel is met de wens miljoenen mensen in de staat van de ander te willen planten. Zaken als de precieze grenzen en welke nederzettingenblokken Israël onder welke voorwaarden kan houden, moeten in onderhandelingen worden uitgemaakt.

Mensen als Richard Falk, en hun acceptatie en erkenning, zijn zowel oorzaak als symptoom van de toegenomen sympathie voor de Palestijnse strijd. Sinds de jaren '70 zijn er in de Verenigde Naties allerlei instituties opgericht speciaal voor de Palestijnen met een eenzijdige anti-Israël agenda. Het gevolg is dat ieder jaar het delingsplan van de VN en Israëls stichting worden betreurd, en door de VN gesteunde organisaties geregeld oproepen tot de vernietiging van Israël. De Algemene Vergadering neemt jaarlijks tientallen resoluties tegen Israël aan, en op iedere zitting van de 'Mensenrechtenraad' komen (als enige) standaard de mensenrechtenschendingen door Israël aan de orde. Zij wijst consequent mensen als Falk aan om deze te onderzoeken, waarbij de uitkomst al bij voorbaat vaststaat.

We zouden dan ook moeten ophouden om organisaties als de VN en Amnesty (daarover later meer) als onpartijdig te beschouwen. Dat zijn zij helaas niet, om uiteenlopende redenen. Israël zelf en organisaties als Honest Reporting of NGO Monitor op hun beurt zijn ook niet neutraal. We moeten ons bij de ongemakkelijke waarheid neerleggen dat er niet veel neutrale instanties zijn en dat de werkelijkheid ingewikkeld en vaak meerduidig is.

Ratna Pelle