Twentse zomergedachten

IMO Blog, 2009

Op fietsvakantie door de Achterhoek en Twente vielen me talloze blog-ideeën in, vele off-topic op deze plaats, van het type columns dat in de komkommertijd de kranten vult, maar dan natuurlijk toch wat inhoudelijker en diepzinniger :-/).

Zo viel me op dat vaak dingen onbeheerd langs de kant van de weg werden verkocht, en je geld dan in een potje moet stoppen. Heel leuk was een zelf-service terras in het bos met (redelijk) vers gezette thee en koffie, vruchtensap en zelfgebakken koek, waarvoor je het geld dus ook in een bakje moest stoppen. In een zakje zaten insectenbeetzalf en dergelijke, en er stonden ook fietsreparatiespullen bij. Blijkbaar wordt een en ander niet vaak gestolen, anders zou zo iemand toch de lol vergaan. Dichter bij huis zag ik onlangs twee keer een soort onbemenst rommelmarktkraampje aan de straat, met prijzen erbij geschreven en een potje om het geld in te doen. Bij eentje lag een brief of mensen echt wel wilden betalen, want het geld was voor een goed doel. De oude prullaria daar waren nog relatief duur.


De moraal van dit verhaal: het valt wellicht toch wel mee met al die klachten en dat gesomber over het ik-tijdperk, ons egoïsme en hufterigheid. Mensen zijn nog te vertrouwen, zijn nog eerlijk en vinden het leuk om (soms tegen een kleine vergoeding) iets voor een ander te doen of iets aan te bieden. De meeste mensen zijn ook bijzonder vriendelijk en behulpzaam als je bijvoorbeeld de weg vraagt of een camping zoekt, en zelfs een zatte tiener op het dorpsplein van Rijssen wees ons vriendelijk de weg, met naar eigen zeggen wel 13 (of waren het er 14? Hij wist het niet meer precies) flesjes bier op. Niet alleen op het platteland, ook hier in Nijmegen vind ik de mensen meestal vriendelijk, al brengt de stad altijd wat stress met zich mee. Het is een cliché dat we (ik in ieder geval) soms te weinig beseffen: verreweg de meeste mensen zijn meestal heel vriendelijk en ook redelijk eerlijk en behulpzaam.

Vanwaar dan toch al die klachten over vervaagde normen en waarden en botheid? Een reden is dat je die ene keer dat iemand onbeschoft tegen je is veel langer onthoudt, waarschijnlijk ook aan de buurvrouw of je broer hebt verteld, terwijl wanneer mensen gewoon vriendelijk zijn we dat normaal vinden, wat het natuurlijk ook hoort te zijn. Verder merk ik zelf dat stress botheid ontzettend in de hand werkt. In drie minuten proberen over te stappen met twee fietsen vol bagage terwijl de conducteur dan doodleuk zegt dat je aan de andere kant van de trein moet zijn 'en schiet nou maar op want anders mis je hem nog' maakt je neiging vriendelijk te zijn wel wat minder, net als een medewerkster aan het loket die zegt dat tussen Arnhem en Nijmegen bussen rijden en ze niet weet of de fiets daarin vervoerd kan. 'Dus?' 'Je moet het daar maar even vragen, ik kan verder niks voor u doen'. Ze vond dat ze nog aardig was dat ze me überhaupt waarschuwde. 'Ik had ook niks kunnen zeggen'. Nog een beetje verbouwereerd dat de NS blijkbaar niet gewoon garandeert dat je thuis kunt komen, maakte ik even later stennis toen ze bij de Wurger King weigerden m'n waterflesje even bij te vullen (Ik had een kop koffie besteld). 'We verkopen ook Spa blauw, mevrouw'. Daar kom ik dus nooit meer terug. Oh ja, de medewerkster aan het NS-loket vond dat ik in m'n tent wel even op internet had kunnen kijken of er die dag geen werkzaamheden waren! Dag, lekker gevoel van wat is iedereen toch vriendelijk. Tip: stap na een leuke vakantie in Twente niet in Enschede op de trein. Vreselijk station waar na zessen alleen een Wurger King open is.
Overigens zijn we vanaf Arnhem maar gaan fietsen, om ons een nieuwe ergernis te besparen en de vakantie in stijl af te sluiten.

Maar nu ter zake, want hiervoor komt u natuurlijk niet op mijn blog. U hoopt vast dat ik een doorwrochte analyse ga geven van het Fatah congres, het laatste interview met Van Agt in de Volkskrant of de serie artikelen van Benali becommentarieer. Of anders dat ik me weer eens flink kwaad maak om de vele antisemitische commentaren onder voornoemde artikelen. Wel, om eerlijk te zijn heb ik die laatste nauwelijks gelezen (Er was, de wonderen zijn de wereld niet uit, een artikel van Benali waar maar 39 reacties onder staan. 39! Dat nodigde uit tot verder lezen). Dat doe ik al een tijdje niet meer, en het is wel zo rustig. Ook heb ik de websites van diverse kranten niet meer steeds openstaan, en voornoemde artikelen bekeek ik pas om deze blog te kunnen schrijven. Niet op ieder eenzijdig, onjuist of suggestief artikel hoef ik weer te reageren. Het is een rustige gedachte, ingegeven door zowel de vakantie als het feit dat ik erg druk ben geweest met een paar andere dingen, waarover later meer. Op het Fatah congres kom ik ook nog terug (als iemand dit nu nog een gematigde beweging die streeft naar vrede durft te noemen, is'tie behoorlijk blind), en ik zal ook wel niet onder Van Agt uitkomen de komende tijd, want binnenkort komt zijn boek uit en daarom is hij dus onlangs al in de Volkskrant geïnterviewd (voor VK begrippen behoorlijk kritisch). Zijn boek bevat natuurlijk geen nieuws, ik verwacht niet dat hij opeens ook maar enig besef heeft gekregen van de complexiteit van het conflict en de vele tegenstrijdige claims, dat hij inziet dat ook de Palestijnen en Arabische staten hun deel eraan hebben bijgedragen. Hij is een bekeerling en een missionaris. Die kennen doorgaans geen nuance en geen twijfel.

Ratna Pelle