Palestina, de moefti en de nazi's

IMO Blog, 2009

Onderstaand artikel is al een paar jaar oud, en moet ik toen ook hebben gezien, maar schokte mij weer alsof ik het voor het eerst las. Het gaat over de samenwerking tussen de Arabieren in Palestina en de nazi's, en de steun van deze laatste voor de strijd van de eerste, met name tijdens de grote Arabische opstand van 1936-39. Zoals bekend was moefti Haj Amin Al Husseini een nazi collaborateur, maar het ging veel verder dan de sympathie en steun van een man, toevallig een Palestijn, aan de nazi's. De nazi's hebben jarenlang propaganda gevoerd in Palestina en bovendien, dat is het voornaamste nieuws uit het artikel, de Palestijnen wapens geleverd en opgehitst tot geweld tegen de Joodse gemeenschap in Palestina. Er staat onder andere:



"The Palestinian Arabs show on all levels a great sympathy for the new Germany and its Fuhrer, a sympathy whose value is particularly high as it is based on a purely ideological foundation," a Nazi official in Palestine wrote in a letter to Berlin in 1937.

A British Foreign Office report from 1939 reports of "news of a consignment of arms from Germany, sent via Turkey and addressed to Ibn Saud (king of Saudi Arabia), but really intended for the Palestine insurgents." Britain's chief military officer in Mandatory Palestine also noted reports "regarding import of German arms at intervals for some years now."

British documents from the same period, and German records photographed by an American spy and sent to the British government, said that a number of Nazi agents were sent to Mandatory Palestine, in order to forge alliances with Palestinian leaders, and urge them to reject a partition of the land between the Jewish and Arab populations.

A second Nazi agent, Dr. Franz Reichart, was reported to be actively working with Palestinian Arabs by the British Criminal Investigation Division "to help coordinate Arab and German propaganda." Reichart was also head of the German Telegraphic Agency in Jerusalem.

German records show that the Nazis viewed the establishment of a Jewish state with great concern. A 1937 report from German General Consulate in Palestine said: "The formation of a Jewish state… is not in Germany's interest because a (Jewish) Palestinian state would create additional national power bases for international Jewry such as for example the Vatican State for political Catholicism or Moscow for the Communists. Therefore, there is a German interest in strengthening the Arabs as a counter weight against such possible power growth of the Jews."

De nazi's dachten, aldus de vrijgegeven documenten, dat een Arabisch Palestina hun welgezind zou zijn. Die gedachte is niet zo vreemd, gezien het feit dat, zoals een van de Duitsers in Palestina meldde, de Arabieren een grote sympathie voor de nazi's en 'het nieuwe Duitsland' en hun leider toonden. Vandaar dat de nazi's de Arabieren in Palestina vertelden "that the Palestine question would be settled to the satisfaction of the Arabs within a few weeks," adding that "it would be fatal to their (Palestinians') cause if at this juncture they showed any signs of weakness or exhaustion."

Deze feiten worden door apologeten van de Palestijnen steevast genegeerd of met een geeuw afgedaan als een oud zionistisch sprookje. Anja Meulenbelt legde een tijdje terug uit, in reactie op een stuk van mij in de krant, dat het verhaal van de moefti en zijn collaboratie met de nazi's telkens door de zionisten wordt gebruikt en uitvergroot, terwijl het eigenlijk maar weinig voorstelt. Ilan Pappe heeft het er niet over, dus ja, dan moet het wel een zionistisch verzinsel zijn, toch? De moefti was maar een klein beetje voor de nazi's en ook niet zo lang, en het was ook wel een beetje begrijpelijk dat hij het niet zo op de Joden had, en hij was bovendien ook helemaal niet belangrijk. Oh ja, en de Arabieren werden minstens net zo zeer als de Joden gehaat door de nazi's, want het zijn ook semieten en Hitler had het daar zoals bekend niet zo op. Ik weet niet meer of Meulenbelt dat ook schreef, maar vaak komt men dan nog met een verhaal over vermeende Joodse collaboratie met de nazi's. De nazi's zouden de Joden graag naar een eigen staat hebben verbannen, en hadden daartoe een geheime deal met de zionisten gesloten, die evenmin als de Duitsers wat om een Joods leven gaven en alleen hun eigen macht wilden uitbreiden. Er is inderdaad een deal geweest, waardoor de zionisten zo'n 60.000 Joden uit Duitsland konden redden, al moesten zij wel al hun eigendommen aan de nazi's afstaan. Ik heb die deal eerder met de daden van Schindler en anderen vergeleken, die het lukte om Joden uit de klauwen van de nazi's te redden.

En wat denken de media? Als ze elkaar onderling voor nazi uitmaken dan zal de waarheid wel in het midden liggen, en vervolgens wordt het verleden van de moefti en de Duitse steun aan de Palestijnen volledig genegeerd.

De Duitse steun voor de Arabieren in Palestina had tot gevolg dat de Britten hun plan uit 1937 voor een deling van het land introkken, en ook afzagen van een plan om 20.000 Joodse vluchtelingen uit Duitsland, de helft kinderen, naar Palestina over te brengen. Men polste de houding van de omliggende Arabische staten, bang als men was hun sympathie te verliezen, en toen die zich er tegen uitspraken, liet Groot-Brittannië de vluchtelingen aan hun lot over. De Joodse immigratie naar Palestina, een van de voorwaarden van het mandaat, werd na de grote Arabische opstand nagenoeg stopgezet (zie: White Paper of 1939), waardoor velen nergens meer terecht konden en als ratten in de val zaten. 'Toen eenmaal bekend werd wat er met de Joden was gebeurd had men daar vast spijt van', zou je misschien denken, maar ook na de oorlog lieten de Britten nog steeds nauwelijks Joodse vluchtelingen toe en waren de Arabieren hier nog even fel tegen. Bovendien vonden verschillende nazi's een goed onderkomen in Arabische staten, en spraken mensen als bijvoorbeeld de latere Egyptische president Sadat hun steun uit voor de nazi's. De bezetting en allerlei werkelijk of vermeend Israëlisch onrecht kan niet aan deze sympathie en Jodenhaat ten grondslag liggen.

Maar wat doet dit ertoe? Waarom de Palestijnen hier weer zo zwart maken? Wat maakt dat nou uit voor de kansen op vrede? Wat een oude koeien!
Het doet ertoe om verschillende redenen. Ten eerste ben ik gewoon in de geschiedenis geïnteresseerd, en in de periode die voorafging aan de stichting van Israël. Bovendien wordt vaak beweerd dat de Palestijnen moeten boeten voor de Holocaust. Palestina zou aan de Joden zijn gegeven, ten koste van de inheemse Arabieren, die vervolgens door Zionistische milities werden verdreven en hun land ingepikt, waarmee het ene onrecht voor het volgende werd ingeruild. En daarom zou Europa nu juist de Arabieren moeten steunen, is de redenering. Maar de Arabieren waren dus niet zulke onschuldige en passieve slachtoffers als wordt gesuggereerd: ze voerden meermaals pogroms tegen de Joden in Palestina uit, ontvingen steun van de nazi's en hun voornaamste leider was een overtuigd medestander van Hitler en diens 'oplossing voor het Joodse vraagstuk'.

Discussies over Israël en het conflict ontaarden steeds vaker in lange tirades over Israëls misdaden tegen de Palestijnen, waarbij de zogenaamde etnische zuiveringen in 1948 een prominente plaats innemen. Geschiedvervalsers als Ilan Pappe ("feiten doen er niet toe"), worden als bewijs hiervoor aangehaald. Israëls morele bestaansrecht wordt ontkend, gebaseerd op het onjuiste verhaal over haar stichting, waarbij de Palestijnen als onschuldige boeren en de Joden als wrede zich superieur voelende kolonisators worden voorgesteld. Alles wat niet in dat narratief past, zoals bovenstaande, wordt genegeerd.

Ook kun je je afvragen in hoeverre dit alleen oude koeien zijn. Onlangs noemde een leider van Hamas de Holocaust een zionistische leugen en onderwijs hierover een oorlogsmisdaad.
Hamas verkondigt dergelijke visies vaker, maar het algemene westerse narratief is dat Hamas tegen Israël is, volgens sommigen slechts tegen de bezetting, en niet antisemitisch. Vandaar dat je dergelijke uitspraken ook zelden in de media aantreft, terwijl voorstellen voor een tijdelijk bestand wel altijd breed worden uitgemeten.

De ideeën en activiteiten van de moefti, die niet alleen Arabieren ophitste tegen de Joden in Palestina, maar in Joegoslavië een eigen SS divisie van moslims leidde, die duizenden Joden en partizanen heeft vermoord, en een deal waarbij Joodse kinderen zouden worden geruild tegen gevangen genomen nazi's tegenhield, zijn door de Palestijnen nooit veroordeeld. Integendeel, de moefti geldt nog steeds als een groot leider. 'En Begin dan? Die was als leider van de Irgoen verantwoordelijk voor diverse terreuracties, maar is in Israël voor velen ook een held', aldus een bekende tegenwerping. Ik vind persoonlijk wat de Irgoen deed, hoe walgelijk ook, toch van een iets ander kaliber dan de activiteiten van de moefti. Bovendien is er in Israël, zoals bekend, felle kritiek op niet alleen de Irgoen en Begin, maar wordt de gehele geschiedenis zeer kritisch tegen het licht gehouden, met felle debatten tussen de zogenaamde nieuwe historici en hun tegenstanders.

De moefti was niet alleen slecht voor de Joden, hij was ook meedogenloos tegenover gematigdere Palestijnen, en in de grote opstand van 1936-39 heeft zijn clan meer Palestijnen dan Joden vermoord, met name van rivaliserende clans. Hierdoor raakten de Palestijnen goeie leiders kwijt, wat hun in 1947-48 parten speelde in de oorlog tegen de Joodse gemeenschap en later Israel. Deze strijd tussen clans is, vooral in Gaza, nog steeds aan de orde van de dag en is een van de obstakels tot vrede. Maar ook dit krijgt nauwelijks aandacht in de media, die vooral aandacht aan Palestijns leed besteden wanneer het door Israël is veroorzaakt.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - - -

Nazis 'shipped arms to Palestinians'

British National Archives unveil presence of Nazi S.S. agents in Mandatory Palestine, working closely with Palestinian leaders

Yaakov Lappin - Ynet News
Published: 05.07.06, 16:41


Historical documents in Britain's National Archives in London show that Nazi Germany attempted to ship arms to Palestinian forces in the 1930s.

A British Foreign Office report from 1939 reports of "news of a consignment of arms from Germany, sent via Turkey and addressed to Ibn Saud (king of Saudi Arabia), but really intended for the Palestine insurgents." Britain's chief military officer in Mandatory Palestine also noted reports "regarding import of German arms at intervals for some years now."

British documents from the same period, and German records photographed by an American spy and sent to the British government, said that a number of Nazi agents were sent to Mandatory Palestine, in order to forge alliances with Palestinian leaders, and urge them to reject a partition of the land between the Jewish and Arab populations.

One Nazi agent, Adam Vollhardt, arrived in Palestine in July 1938, and was reported to have gained strong influence with Arab leaders, meeting with Palestinian leaders throughout 1938. Vollhardt held several meetings with leading Arab politicians and told them "that the Palestine question would be settled to the satisfaction of the Arabs within a few weeks," adding that "it would be fatal to their (Palestinians') cause if at this juncture they showed any signs of weakness or exhaustion."

"Germany was interested in the settlement of the (Palestine) question on the basis of the Arabs obtaining their full demands," Vollhardt was reported to say to Palestinian leaders, according to a report by the British War Office. Vollhardt also assured Arab leaders that "the Germans could continue to support the Palestinian Arab cause by means of propaganda."

German documents photographed and sent to Whitehall by an American spy revealed that in 1937, German officials had calculated that "Palestine under Arab rule would… become one of the few countries where we could count on a strong sympathy for the new Germany."

'Arabs admire our Fuhrer'
"The Palestinian Arabs show on all levels a great sympathy for the new Germany and its Fuhrer, a sympathy whose value is particularly high as it is based on a purely ideological foundation," a Nazi official in Palestine wrote in a letter to Berlin in 1937. He added: "Most important for the sympathies which Arabs now feel towards Germany is their admiration for our Fuhrer, especially during the unrests, I often had an opportunity to see how far these sympathies extend. When faced with a dangerous behaviour of an Arab mass, when one said that one was German, this was already generally a free pass."

A second Nazi agent, Dr. Franz Reichart, was reported to be actively working with Palestinian Arabs by the British Criminal Investigation Division "to help coordinate Arab and German propaganda." Reichart was also head of the German Telegraphic Agency in Jerusalem.

German records show that the Nazis viewed the establishment of a Jewish state with great concern. A 1937 report from German General Consulate in Palestine said: "The formation of a Jewish state… is not in Germany's interest because a (Jewish) Palestinian state would create additional national power bases for international Jewry such as for example the Vatican State for political Catholicism or Moscow for the Communists. Therefore, there is a German interest in strengthening the Arabs as a counter weight against such possible power growth of the Jews."

Jewish refugees abandoned
The records also show that the news of increased Nazi-Arab cooperation panicked the British government, and caused it to cancel a plan in 1938 to bring to Palestine 20,000 German Jewish refugees, half of them children, facing danger from the Nazis.

Documents show that after deciding that the move would upset Arab opinion, Britain decided to abandon the Jewish refugees to their fate.

"His Majesty's Government asked His Majesty's Representatives in Cairo, Baghdad and Jeddah whether so far as they could judge, feelings in Egypt, Iraq, and Saudi Arabia against the admission of, say 5,000 Jewish children for adoption… would be so strong as to lead to a refusal to send representatives to the London discussions. All three replies were strongly against the proposal, which was not proceeded with," a Foreign Office report said.

"If war were to break out, no trouble that the Jews could occasion us, in Palestine or elsewhere, could weigh for a moment against the importance of winning Muslim opinion to our side," Britain's Minister for Coordination of Defence, Lord Chatfield, told the British cabinet in 1939, shortly before Britain reversed its decision to partition its mandate, promising instead all of the land to the Palestinian Arabs.