Dries van Agt over Israel en Palestina

IMO Blog, 2009

Ik heb hier vaker over Dries van Agt geschreven, en mijn gal gespuwd over zoveel eenzijdigheid, zoveel onjuistheden, zoveel hoogmoed, zoveel eigendunk, en de slechte invloed die Van Agt heeft op het debat over Israël en de Palestijnen. Hij baseert zich op beroepsleugenaars als Ilan Pappe ("feiten doen er niet toe"), en op zijn website staan artikelen van een van de oprichters van het zeer radikale Electronic Intifada, dat Palestijns geweld goedpraat en een eenstatenoplossing propageert. Ook Van Agt zelf koketteert met dat laatste, zogenaamd omdat Israël een tweestatenoplossing onmogelijk zou hebben gemaakt. Dit past binnen zijn al vaker geuite ideeën, waarin hij niet alleen de bezetting maar heel Israël als het probleem neerzet, pleit voor het 'recht op terugkeer' van alle vluchtelingen en hun nakomelingen en zulke idiote eisen aan Israël stelt (op straffe van sancties zoals tegen Zuid-Afrika indertijd zijn ingesteld), dat het zich totaal niet meer tegen zijn vijanden kan verdedigen. In zijn boek vergelijkt hij Israël met Zuid-Afrika en noemt het een Apartheidsstaat, alsof Israël wetten heeft die verkeer tussen Arabieren en Joden verbieden. Loop er eens rond en je ziet het tegendeel, ook bijvoorbeeld de ziekenhuizen en universiteiten laten het tegendeel zien met vaak prima samenwerking tussen beide bevolkingsgroepen.


Over de vele mantra's die Dries van Agt onophoudelijk verkondigt en waarom die niet kloppen, over zijn betrokkenheid bij duistere clubs en waarom zijn opstelling niet bijdraagt aan vrede en verzoening in het Midden-Oosten, hebben we nu een uitgebreid artikel op Israel-Palestina.Info geplaatst, zie: Dries van Agt over Israël en Palestina

Enkele stukjes daaruit:

In zijn ijver om de Palestijnse zaak te bepleiten, neemt Van Agt het niet te nauw met de waarheid. Met veel pathos en misbaar klaagt hij de 'tenhemelschreiende misdaden' van Israël aan tegen de 'weerloze Palestijnse slachtoffers'. Hij reduceert een complex conflict tot een simpel goed-fout verhaal, waarbij één partij onvoorwaardelijke steun verdient en de andere als een schurkenstaat behandeld dient te worden. Hij valt mensen die oog hebben voor het leed en de fouten van beide kanten fel aan, pleit tegen vredesonderhandelingen en voor een boycot van Israël. In zijn in september 2009 uitgekomen boek pleit hij bovendien voor een binationale staat, waarmee hij het Joodse recht op zelfbeschikking ontkent en deze wil terugdraaien. In feite herhaalt hij een beperkt aantal mantra's eindeloos, net zo lang totdat mensen ze gaan geloven.

De analyses van Van Agt zitten er vaak fundamenteel naast, omdat zijn kennis in feite erg beperkt is en hij totaal geen inzicht heeft in Israëls kant en drijfveren (bijvoorbeeld wat betreft Hamas). Immers, volgens hem doet Israël alles alleen maar uit expansiedrift en racisme tegen de Palestijnen. Volgens hem werkt Israëlisch geweld altijd averechts en hij negeert dat Israël in feite behoorlijk succesvol is in het bestrijden van Palestijns terrorisme en geweld. Hij heeft geen enkel oog voor Israëls kwetsbaarheid en begrijpelijke angsten. Wanneer Hamas zegt dat het Israël wil vernietigen, en ook Fatah zich tegen erkenning van Israël als Joodse staat uitspreekt, en in de media van allerlei vreselijks over Joden wordt beweerd dat aan de nazi's doet denken, dan is het op zijn minst begrijpelijk dat Israël zegt: we nemen deze uitspraken serieus en doen aan zulke organisaties geen vergaande concessies zoals het overdragen van land.

Van Agt beroept zich op de Verenigde Naties en de vele VN resoluties die tegen Israël zijn aangenomen, alsook op mensen als Desmond Tutu, Jimmy Carter, Richard Falk en andere uitgesproken critici van Israël. Hij gaat daarbij bijzonder selectief te werk. De belangrijkste resolutie van de VN, de delingsresolutie uit 1947, wijst hij af als onrechtvaardig. Onterecht beweert hij dat de VN al vanaf 1967 eist dat Israël zich uit de bezette gebieden terugtrekt. Resolutie 242 uit augustus 1967 pleit voor 'terugtrekking uit bezette gebieden' (zonder 'de') en erkenning en veilige grenzen voor alle staten in de regio. Geen onvoorwaardelijke terugtrekking dus. Ook het zogenaamde recht op terugkeer is niet verankerd in internationaal recht zoals hij en andere voorvechters van de Palestijnen beweren. Resolutie 194, die daartoe altijd wordt aangehaald, bepleit inderdaad terugkeer maar spreekt niet van een recht en stelt als voorwaarde dat de vluchtelingen in vrede met hun buren willen leven. Dit was bovendien een resolutie van de Algemene Vergadering en dus niet bindend en afgewezen door de Arabische staten. Het is waar dat de VN, vooral de Algemene Vergadering, vele anti-Israël resoluties heeft aangenomen, met als historisch dieptepunt de "Zionisme=racisme resolutie" uit 1975. Met name vanaf de 70er jaren zijn binnen de VN, onder dominantie van de Arabische en niet-geliëerde staten, tal van anti-Israël instituties opgericht, die jaarlijks tientallen conferenties en andere anti-Israël activiteiten organiseren, zoals de jaarlijkse herdenking van de Nakba, en van de 7 divisies is er 1 geheel gewijd aan de Palestijnen. Israël was als enige staat decennialang uitgesloten van deelname aan de meeste onderdelen van de VN, omdat het werd geweerd als lid van het Aziatische blok, en kan nog steeds niet aan alle bijeenkomsten deelnemen. De meeste veroordelingen van landen door de VN Mensenrechtenraad betreffen Israël, niet Soedan, Zimbabwe, Kongo, Birma, Iran of China, allen notoire mensenrechtenschenders. Alleen voor de bezette Palestijnse gebieden is er een speciale landenrapporteur en alleen dit onderwerp komt iedere vergadering automatisch aan de orde.

Dries van Agt is in 2004 als adviseur toegetreden tot het zogenaamde 'International Forum for Justice and Peace' (IFJP), een radicaal anti-zionistische organisatie die vanuit Nederland is opgezet en waar destijds ook de antisemiet Israel Shamir bijzat.
Deze organisatie schreef onder andere in een 'position paper' uit 2006:

"Het Conflict in het Midden-Oosten" tussen de Palestijnen en Israël bestaat niet. Zionistisch Israël is het probleem."
"Israëls weigering vrede te sluiten is overduidelijk - dat zou het einde van de Zionistische droom betekenen. Hoewel dit beleid niet te handhaven is, tolereert de EU het nochtans hardnekkig en steunt het zelfs actief.
Volgens Amerikaanse criteria is Israël sinds haar oprichting al een monumentale schurkenstaat en een zeer actief lid van de As van het Kwaad."

Van Agt zit ook in het Comité van Aanbeveling van "Stop de Bezetting", de ranzige club van Gretta Duisenberg en Jan Wijenberg. Deze organisatie meent dat zowel "Palestina en Israel voor de Palestijnen" zijn, en op hun website staan teksten waarin de Holocaust wordt gebagatelliseerd en wordt een absurde karikatuur van de geschiedenis van het conflict gegeven.


Van Agt komt helaas niet op voor een rechtvaardige vrede en een tweestatenoplossing, maar vindt eigenlijk dat Israël moet verdwijnen. Daartoe maakt hij het land op alle mogelijke manieren zwart, praat alle antizionisten na, verdraait de geschiedenis en probeert de politiek de beïnvloeden.

Ratna Pelle