De Holocaust Mythe en Israel (deel 1)

IMO Blog, 2009

Geregeld wordt beweerd dat de Holocaust het onmogelijk maakt om Israël als een 'normaal' land te zien en te beoordelen. Vanwege de Holocaust beschikt Israël over een morele troefkaart die het onmogelijk maakt de conflicten waarin zij verwikkeld is evenwichtig te beoordelen, aldus Thomas Mertens vorige week in Trouw. Berichten over Israëls disproportionele geweld in Gaza, de illegaliteit van de 'muur' en de voortdurende bouw in de nederzettingen dringen daarom niet echt door in media en politiek.


Dat de Holocaust onze blik op Israël op één of andere manier beïnvloedt en vertroebelt lijkt voor de hand te liggen, maar de conclusie dat juist kritische berichten niet echt doordringen is simpelweg absurd. Hoe komt de beste man daarbij? Leest hij weleens een krant? Kijkt hij weleens naar het journaal? Volgt hij weleens discussies op internet? Begint hij weleens over Israël op een feestje, of, misschien toepasselijker, tijdens een etentje met maatschappelijk geëngageerde vrienden? De laatste keer dat ik dat deed, afgelopen weekend (en dat was omdat ik er binnenkort heen met vakantie ga; ik mijdt het onderwerp liever op feestjes of etentjes) viel binnen 10 seconden het woord 'muur' en besloten we het onderwerp verder maar te laten rusten.

Als er de laatste tijd een onderwerp centraal stond wat betreft Israël en de Palestijnen, dan was het wel de bouw in de nederzettingen. Tientallen artikelen verschenen erover in de kranten, waarin eindeloos dezelfde premissen werden herhaald: 'de nederzettingen zijn illegaal volgens internationaal recht, volgens de Routekaart naar Vrede moet Israël stoppen met de bouw in nederzettingen, maar toch zijn er weer xx huizen goedgekeurd of kavels vrijgegeven in nederzetting Y of in 'bezet' Oost-Jeruzalem, dat de Palestijnen als hoofdstad van hun staat willen hebben'. Dat sommige experts op het gebied van het internationaal recht tot heel andere conclusies komen, dat de Geneefse Conventie die wat dit betreft vaak wordt geciteerd, gaat over het verplaatsen van de bevolking tegen hun zin naar bezet gebied (zoals met de Joden gebeurde tijdens de Tweede Wereldoorlog) en dat in delen van Oost-Jeruzalem voor 1948 Joden woonden en hier de belangrijkste heilige plaatsen voor Joden liggen, dat alles staat er nooit bij. Dat lang niet iedere nederzetting op 'gestolen' Palestijns land is gebouwd maar sommige al voor 1948 door Joden werden bewoond op aangekocht land en door Jordanië in 1948 'etnisch gezuiverd' werden, om een geliefde term van antizionisten te gebruiken, en dat er niet alleen maar religieuze fanaten in de nederzettingen wonen, komen we ook niet te weten uit de berichtgeving door de media. Begrijp me niet verkeerd, ik ben zelf geen fan van de nederzettingen, en beschouw het nederzettingenbeleid als een van Israëls grootste fouten, maar een en ander ligt wel een stuk genuanceerder dan het NOS Journaal, de Volkskrant en NRC ons doen geloven.

Tijdens de Gaza Oorlog van afgelopen winter werden we dagelijks met beelden overspoeld van gewonde Palestijnen, ziekenhuizen die de gewonden niet meer aankonden, Israëlische fosforgranaten die in de lucht ontploften, kapotgeschoten huizenblokken etc. etc. Kortom: dood en destructie, met als dader Israël. Hamas, dat deze oorlog had uitgelokt met grote aantallen raketten in de weken ervoor en dat weigerde het staakt-het-vuren te verlengen, werd doorgaans mild bejegend in de pers en als slachtoffer, niet als dader, neergezet. Men gebruikte vooral Palestijnse bronnen wat betreft aantallen (burger)doden; Israëlische werden ofwel genegeerd ofwel met veel wantrouwen bejegend. Israël werd er alom van beschuldigd disproportioneel geweld te hebben gebruikt tegen een paar primitieve zelfgemaakte raketten. Voor visies en argumenten die dat weerspraken, zoals dat het in het oorlogsrecht niet om aantallen burgerdoden gaat maar om de te verwachte schade en slachtoffers tegenover het te verwachten militaire voordeel dat een legeroperatie tot gevolg zou hebben, was weinig ruimte. Zo stonden in NRC Handelsblad drie artikelen op de opiniepagina van extreme antizionisten, namelijk Gretta Duisenberg en Jan Wijenberg, Rami Khouri (Libanese journalist) en Mohammed Benzakour. Daar stond geen enkel pro-Israël stuk tegenover. Andere kranten waren iets minder extreem, maar ook daar overheerste een kritische toon, en werden talloze beschuldigingen van Palestijnse getuigen kritiekloos weergegeven zonder enig weerwoord van Israëlische zijde.

De laatste tijd lezen we wat minder over de 'muur' (95% is hek), maar een paar jaar geleden werd je doodgegooid met reportages over de muur en de Palestijnen die niet meer bij hun land konden, de omgehakte olijfbomen, de lange wachttijden bij de checkpoints en dat lelijke betonnen gedrocht dwars door Jeruzalem, Bethlehem en andere steden. Sommige bijzonder fotogenieke beelden, zoals bij Bethlehem waar de 'muur' op één plaats een huis bijna geheel omcirkelt, kwamen geregeld terug in de media. Toen ik de betreffende plaats in het echt zag herkende ik hem dan ook direct van TV.

Wat de relatie tussen de Holocaust en onze blik en kritiek op Israël ook moge zijn, zij leidt er duidelijk niet toe dat kritiek en kritische berichten moeilijk doordringen, dat we voorzichtiger zijn naar Israël toe, dat we meer van Israël accepteren, en Israël daarom met zaken wegkomt die andere landen zich niet kunnen permitteren. Dit wordt vaak beweerd, maar het blijft een absurde leugen die sterk contrasteert met de felle internationale veroordelingen, de continue anti-Israël campagne in de VN, de vele rapporten van mensenrechtenorganisaties, de kritische uitlatingen van politici (ja, ook door Maxime Verhagen en anderen die bekend staan om hun sympathie voor Israël) en het enorme vergrootglas dat op werkelijk iedere actie van Israël is gericht. Als een Palestijnse familie uit hun huis wordt gezet, onder andere omdat zij hun huur niet hebben betaald, haalt dat het Acht Uur Journaal. Als Israël een hotel wil bouwen op een plaats in Jeruzalem die de Palestijnen claimen als deel van hun toekomstige hoofdstad, wordt dat in alle kranten gehekeld (hierbij werd niemand zijn huis uitgezet en geen olijfboom omgehakt).

De stroom aan negatieve artikelen en reportages over Israël leidt er vreemd genoeg niet toe dat critici van Israël zeggen: 'geen land wordt inderdaad zoveel en zo heftig bekritiseerd als Israël, dat hebben we met elkaar toch maar even mooi voor elkaar gebokst. De Tibetanen, Koerden, West Saharanen, Tsjetsjenen, Oeigoeren en al die andere onderdrukte volken kunnen nog een puntje zuigen aan hoe de Palestijnen en hun sympathisanten hun leed en hun strijd tot het belangrijkste internationale conflict hebben gemaakt, en het land waarmee ze al 100 jaar in conflict zijn steeds meer tot internationale paria weten te maken.' In plaats daarvan blijven ze klagen over de zogenaamd zo machtige zionistische lobby, de morele troefkaart van de Holocaust, de Amerikaanse steun voor Israël, en andere vermeende voordelen van Israël.

Ratna Pelle


Zie ook deel 2.

Voor het artikel van Mertens in Trouw, zie:
http://www.trouw.nl/opinie/podium/article2871188.ece/Kijk_evenwichtiger_naar_daden_Israel_.html