Strijd tegen Israel gevochten met Nederlandse subsidie (1)

IMO Blog, 2009

Ik heb al vaker gewezen op het feit dat de Nederlandse regering geld geeft aan organisaties die een eenzijdige anti-Israël agenda hebben, en soms zelfs Israël helemaal niet erkennen en voor boycots a la Zuid-Afrika pleiten.

Dit gebeurt binnen Nederland, waar zwaar gesubsidieerde ontwikkelingsorganisaties jaarlijks bijna een half miljoen Euro aan United Civilians for Peace geven, een organisatie die zegt voor vrede op te komen, maar in feite alleen voor Palestijnse claims en (vermeende) rechten opkomt, en pleit voor meer druk op Israël, ook middels sancties en boycots. UCP heeft op haar beurt in het verleden geld gedoneerd aan Stop de Bezetting, dat op haar website tot voor kort had staan: "Israel en Palestina voor de Palestijnen", dat de Holocaust minimaliseert en valse foto's van de Gaza Oorlog op haar website heeft gezet.


Terwijl in de media het beeld wordt gecreëerd van een machtige pro-Israëllobby, zijn juist Israëls critici bijzonder goed georganiseerd en zitten zij goed in de slappe was, zoals een paginagrote advertentie in NRC Handelsblad vorige week weer eens duidelijk maakte.

Nederland en veel andere EU landen steunen ook een aantal Israëlische en Palestijnse NGO's die actie voeren tegen de bezetting maar vaak ook tegen Israël zelf en haar bestaansrecht. Nederland zegt zelf dat "promoting popular support among Palestinians for a peaceful settlement of the conflict with Israel" een belangrijke doelstelling van haar beleid is. Dit staat haaks op wat in de "Palestinian NGO Code of Conduct" staat, opgesteld door het NGO Development Center (NDC), dat weer wordt gesubsidieerd door o.a. Nederland. Deze beschrijft de "ethical and work behavioral patterns within the framework of the functioning of NGOs", en ondertekening geeft toegang tot technische en financiële ondersteuning. Het NDC is voor een aantal NGO's een belangrijke inkomstenbron.

Deze Code of Conduct stelt onder andere:

The signatory NGOs also undertake to be in line with the national agenda without any normalization activities with the occupier, neither at the political-security nor the cultural or developmental levels. No endeavor would be carried out if it undermines the inalienable Palestinian rights of establishing statehood and the return of the refugees to their original homes, according to the Security Council Resolution 194.

Normalisatie is nou precies waar Nederland en de EU zich voor zeggen in te zetten: een vreedzame oplossing van het conflict, wederzijdse erkenning van elkaars (nationale) rechten, en samenwerking tussen beide bevolkingsgroepen en regeringen, zowel om vooroordelen en vijandbeelden af te bouwen als om praktische problemen op te lossen. Het zogenaamde 'recht op terugkeer' dat in feite helemaal geen recht is, druist in tegen het recht op zelfbeschikking van het Joodse volk, dat de VN heeft erkend in het delingsplan van 1947 en toen het Israël tot de VN toeliet. Het Palestijnse vluchtelingenprobleem moet binnen een toekomstige Palestijnse staat worden opgelost, die immers het thuisland voor de Palestijnen zal zijn zoals Israël dat is voor de Joden. Daarnaast zou een aantal van hen ook in de landen waar zij nu wonen, en waar de meesten ook geboren zijn, permanent gehuisvest kunnen worden.

Nederland, Zweden, Denemarken en Zwitserland hebben in 2008 zes miljoen Euro aan het NDC gegeven, dat zij verder verdeelde onder 25 (voornamelijk) Palestijnse NGO's. Volgens NGO Monitor:

Twenty-five Palestinian and Israeli NGOs were chosen under the Human Rights and Good Governance Program (HR/GG), which claims to support NGOs "which promote, support, protect, and monitor the observance of human rights and good governance in the oPt". The funds were divided in varying increments, ranging from $50,000 (SHAMS Center for Human Rights and Democracy Participation) to $500,000 (HaMoked, Al Mezan and Al Haq). The selection process was conducted by NDC and approved by a steering committee from the four donor countries.

Verschillende geselecteerde NGO's bepleiten boycots van Israel (de zogenaamde BDS campagne: Boycotts Divestment and Sanctions), en gebruiken extreme anti-Israël retoriek in hun publicaties, zoals Holocaust vergelijkingen, beschuldigingen van etnische zuivering, de Apartheidsvergelijking etc. Sommige pleiten ook direct tegen het bestaan van Israël als Joodse staat en voor een eenstatenoplossing. Onder andere Badil, ICAHD en Al Mezan zijn radikaal anti-Israël.

Het doel van de Nederlandse regering en andere EU lidstaten is om goed bestuur en mensenrechten te bevorderen. Ook het bevorderen van een klimaat van vrede en samenwerking met Israël is belangrijk om het doel van een tweestatenoplossing dichterbij te brengen. De Deense projectomschrijving legt de nadruk op vrouwenrechten:

Although Denmark’s project description claims that "priority will also be extended to local organizations working to promote gender equality and rights of women," only 6 of the 25 grantees focus on these issues. Additionally, most of these groups link their work on women’s rights with anti-Israel activism, suggesting that the political positions on the Arab-Israeli conflict, not gender equality, guided NDC’s grant-making.

Uit de lijst van geselecteerde NGO's en hun doelstellingen en campagnes, blijkt dat de strijd tegen Israël en de bezetting (dit is soms een ander woord voor Israël) het allesoverheersende thema is. Antinormalisatie en het recht op terugkeer van de vluchtelingen zijn daarbij belangrijke onderdelen. Bovendien is dit door het NDC min of meer verplicht gesteld in haar Code of Conduct.

Het is moeilijk te begrijpen waarom Nederland en andere EU landen geen protest hebben aangetekend tegen bovenstaande Code of Conduct en de gepromote antinormalisatie en boycotcampagnes. Het is moeilijk te begrijpen dat niemand zich afvroeg of een en ander nog wel binnen de doelstellingen valt van het EU beleid, en dat het niemand opviel dat de woorden 'vrede', 'co-existentie', 'dialoog', 'samenwerking' en 'wederzijdse erkenning' wel erg opvallend afwezig zijn in de beschrijvingen van de meeste NGO's. Sterker nog, als er al NGO's zijn die dergelijke zaken voorstaan hebben zij het waarschijnlijk erg moeilijk, omdat zij als onpatriottisch worden beschouwd en de 'Palestijnse strijd voor onafhankelijkheid' niet centraal genoeg stellen, ook een voorwaarde in de Code of Conduct.

(Wordt vervolgd.)

Ratna Pelle