De Europes Unie over Jeruzalem

IMO Blog, 2009

De ambassadeurs van de 27 lidstaten kwamen er maandag niet uit. Moesten ze het Zweedse voorstel steunen dat onder andere verklaart dat (hier samengevat in een Britse motie):

"the proposed statement by the Council of the European Union drafted by the Swedish Presidency calling for negotiations on a two-state solution leading to an independent, democratic, contiguous and viable state of Palestine with East Jerusalem as its capital; welcomes the statement's clear reiteration that settlements are illegal under international law, as are the separation barrier on occupied land and the demolition of homes; agrees that all three constitute an obstacle to peace by threatening to make a two-state solution impossible; and asks the Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs to endorse this document at the meeting in Brussels on 7 December 2009."

... En dat bovendien nauwelijks een goed woord over heeft voor de Israëlische bouwstop en andere concessies zoals de verwijdering van honderden checkpoints en roadblocks? Of was het toch beter de tekst wat aan te passen en de scherpste kantjes er voor Israël af te halen, zodat men zichzelf nog voor zou kunnen houden niet 100% voor de Palestijnse propaganda te zijn gevallen? Het was zweten geblazen, en daarom mochten de EU ministers van buitenlandse zaken dinsdag de knoop doorhakken. Gelukkig besloten zij het document toch wat aan te passen, maar het is nog steeds vrij eenzijdig. Men stelt onder andere:


6. Developments on the ground play a crucial part in creating the context for successful negotiations. The Council reiterates that settlements, the separation barrier where built on occupied land, demolition of homes and evictions are illegal under international law, constitute an obstacle to peace and threaten to make a two-state solution impossible. The Council urges the government of Israel to immediately end all settlement activities, in East Jerusalem and the rest of the West Bank and including natural growth, and to dismantle all outposts erected since March 2001.

7. The EU welcomes Israel's steps to ease restrictions of movement in the West Bank which have made a contribution to economic growth. The Council calls for further and sustained improvements of movement and access, noting that many check points and road blocks remain in place. The Council also calls on the Palestinian Authority to build on its efforts to improve law and order.

8. The Council is deeply concerned about the situation in East Jerusalem. In view of recent incidents, it calls on all parties to refrain from provocative actions. The Council recalls that it has never recognised the annexation of East Jerusalem. If there is to be a genuine peace, a way must be found through negotiations to resolve the status of Jerusalem as the future capital of two states. The Council calls for the reopening of Palestinian institutions in Jerusalem in accordance with the Roadmap. It also calls on the Israeli government to cease all discriminatory treatment of Palestinians in East Jerusalem.

Met andere woorden, terwijl van Israël een reeks vergaande concessies worden verwacht en het fel wordt bekritiseerd, stelt men aan de Palestijnen nauwelijks eisen en dus is er nauwelijks kritiek. Niks over de voortdurende opruiing in de media en door aan de Palestijnse Autoriteit verbonden geestelijken, over recent gevonden explosieven en verijdelde aanslagen, over de irreële eis dat miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen kunnen terugkeren naar Israël. Wat ook ontbreekt is een expliciete verwijzing naar het Joodse recht op zelfbeschikking, terwijl wel wordt opgeroepen tot de stichting van een Palestijnse staat.

Daarnaast kun je je afvragen wat het nut van dit document op dit moment is. Er is een impasse in de onderhandelingen omdat de Palestijnen weigeren te onderhandelen zolang Israël niet stopt met bouwen over de Groene Lijn in Jeruzalem. Dit document stelt de Palestijnen wat dat betreft in het gelijk, al roept het de partijen wel op tot onderhandelingen. Israël kan daar nooit mee akkoord gaan. Het zou betekenen dat men in de oude stad en in Joodse en gemengde wijken die daaraan grenzen geen huizen meer mag bouwen, terwijl de Palestijnen dat wel mogen.

De logica daarvan ontgaat me. De hele idee dat Oost-Jeruzalem bezet en Arabisch is en de Joden daar geen rechten hebben is absurd, zoals ik al vaker heb uitgelegd. Juist in de oude stad en aangrenzende wijken ligt de oude Joodse historie van de stad, daar doet Israël opgravingen en vindt men nog geregeld unieke zaken. Een belangrijke reden dat de Palestijnen zo tegen die opgravingen zijn, is dat zij die oude historie ontkennen. Vandaar dat Palestijnen worden aangemoedigd om juist daar te gaan wonen waar Israël wil graven. Die woningen zijn illegaal gebouwd maar men weet dat de internationale gemeenschap toch Israël hard zal aanvallen op de sloop van die woningen, en dat men de steun heeft van tal van door de EU gesponsorde mensenrechtengroeperingen.

Dat alles neemt niet weg dat de Arabieren ook een binding hebben met de oude stad en met Oost-Jeruzalem, dat zij er ook eeuwenlang woonden en er belangrijke islamitische heiligdommen liggen. Maar dat staat eigenlijk nooit ter discussie, althans niet in de normale media en in de internationale publieke opinie (op sommige rechts-zionistische blogs wordt dit wel ontkend).

Israël kan zich uiteraard nooit bij de idee neerleggen dat het in geheel Oost-Jeruzalem geen rechten heeft, en dat weten de Palestijnen ook wel, dus door de eis te stellen dat Israël eerst een complete bouwstop afkondigt in Oost-Jeruzalem voordat men weer wil onderhandelen, maakt men onderhandelingen onmogelijk. President Abbas wil waarschijnlijk eerst de nationale eenheid hersteld hebben voordat hij gaat onderhandelen, en hij weet ook wel dat concessies op dit moment niet zullen worden geaccepteerd door zijn eigen partij en achterban, die op het Fatah congres in Bethlehem deze zomer daarover duidelijke uitspraken deed. En onderhandelen zonder concessies te doen, dat gaat toch wat lastig, al zijn de Palestijnen daar redelijk bedreven in.

Terwijl de Palestijnen geen enkele concessie hebben gedaan het afgelopen jaar, heeft de 'rechtse' 'hardline' regering van de 'havik' Netanjahoe zich voor een Palestijnse staat uitgesproken, een gedeeltelijke bouwstop afgekondigd en honderden checkpoints en roadblocks ontmanteld. Toch eist de EU nu weer voornamelijk Israëlische concessies, en worden de Palestijnen nauwelijks bekritiseerd. Wanneer behandelt men de Palestijnen eens als een volwassen volk, dat verantwoordelijk is voor zijn daden en waaraan je eisen kunt stellen? En wanneer houdt men eens op met het voor zoete koek slikken van de Palestijnse propaganda? Een en ander bevestigt bovendien wat rechts in Israël al jaren roept: dat concessies slechts leiden tot de druk om meer concessies te doen, en in de Arabische wereld als een teken van zwakte worden gezien, niet als een uitnodiging tot het doen van tegenconcessies. En we willen toch niet dat rechts in Israël gelijk krijgt?

Hieronder een deel van een achtergrondartikel van de website Brabosh over Jeruzalem. Hieruit blijkt heel duidelijk, waarom Israël de oude stad niet zal opgeven en er, voordat een compromis wat dit betreft mogelijk is, eerst een mentaliteitsverandering aan Arabische zijde nodig is. Er is geen enkele reden aan te nemen dat de Palestijnen beter met de Joodse heilige plaatsen om zouden gaan dan Jordanië indertijd, dat altijd gold als een gematigd land. Overigens zijn enkele Joodse heilige plaatsen met de Oslo Akkoorden onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit gekomen, en ook dat was geen groot succes. Onderstaand artikel zou verplichte kost moeten zijn voor alle EU diplomaten en politici die zich met Israël en de Palestijnen bemoeien.

Ratna Pelle

- - - - - - - - - - - - - - -

Een goede reden waarom het herenigde Jeruzalem de hoofdstad van Israël is en dat zal blijven...
http://brabosh.com/2009/12/06/waarom-oost-en-west/


'Midden'-synagoge in de Oude Stad - verboden gebied voor Joden - de synagoge werd tussen 1948-1967 door de Arabieren gebruikt als geiten- en schapenstal. Foto is van 29 juni 1967, kort na de hereniging van de stad


Diezelfde 'Midden'-synagoge na de restauratie

Op 5 december 1949 verklaarde Israël West-Jeruzalem als haar hoofdstad. Tot dan was dat Tel Aviv geweest. Op 12 juli 1953 verplaatste het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken haar kantoor van Tel Aviv naar Jeruzalem, ondanks de eerdere protesten van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië, Turkije en Australië die allen weigerden hun ambassade over te brengen naar Jeruzalem. Tegen 1967 zullen nochtans 40 procent van alle diplomatieke missies (maar niet die van de VS, G-B en Rusland) hun locatie hebben in Jeruzalem. Voordien had Jordanië op 17 maart 1950 een burgerlijke administratie opgezet in Oost-Jeruzalem en op 24 april 1950 ratificeerde het Jordaanse parlement de feitelijke annexatie van Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever. Enkel Groot-Brittannië en Pakistan (toen een Brits kolonie) erkenden die annexatie. Op 23 juli 1953 verklaarde koning Hoessein van Jordanië Oost-Jeruzalem als de ‘alternatieve hoofdstad van het Hasjemitische Koninkrijk’ en als integraal en onafscheidelijk deel van Jordanië. Maar de regering werkte elke economische ontwikkeling van het geannexeerde deel in Oost-Jeruzalem tegen en weigerde zelfs om er een Arabische universiteit op te richten. Aldus werd Jeruzalem in 1949 verticaal – van noord naar zuid – in twee gedeeld voor de komende 19 jaren.


Grafstenen van de ontheiligde Joodse begraafplaats op de Olijfberg werden gebruikt als vloerstenen van een toilet in een Jordaanse legerbasis aan de weg naar Jericho, foto juni 1967 kort na de hereniging van Jeruzalem

Het lot van de Joden in Oost-Jeruzalem en in Samaria en Judea was nog kritischer. Het buurland Jordanië annexeerde eenzijdig de Westelijke Jordaanoever en joeg al haar Joodse burgers het land en Oost-Jeruzalem uit richting Israël. Joodse bezittingen in Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever werden door de Jordaniërs geconfisceerd zonder compensatie. Vermits de Oude Stad, de Olijfberg, de Joodse begraafplaats en zovele andere Joodse en Christelijke heiligdommen voor de volgende negentien jaren [tot de Zesdaagse Oorlog van 1967] in de handen van de haatdragende Arabieren waren gebleven, werd het ergste gevreesd en terecht! De resultaten krijgen de Israëli’s pas te zien wanneer in 1967 Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever wordt ingenomen.


Joodse begraafplaats in Oost-Jeruzalem zoals de Joden ze aantroffen in juni 1967

Volgens Artikel VIII punt 2 van het Jordaans-Israëlische wapenstilstandsverdrag van 3 april 1949 werden de Joden ervan verzekerd dat zij het heiligste deel, met name de Klaagmuur, een deel van de westelijke muur van de 2de Tempel, mochten bezoeken: "[..] shall include the following, on which agreement in principle already exists: free movement of traffic on vital roads, including the Bethlehem and Latrun-Jerusalem roads; resumption of the normal functioning of the cultural and humanitarian institutions on Mount Scopus and free access thereto; free access to the Holy Places and cultural institutions and use of the cemetery on the Mount of Olives; resumption of operation of the Latrun pumping station; provision of electricity for the Old City; and resumption of operation of the railroad to Jerusalem". Volgens diezelfde overeenkomst werd de Joden eveneens de toegang gegeven tot de begraafplaatsen op de Olijfberg, in de Kidronvallei en het Graf van Simon de Rechtvaardige. Dat artikel bleef in de praktijk dode letter en de toegang tot al die heiligdommen werd hun door de Arabieren 19 jaar lang geweigerd. Enkel op de Scopusberg werden beperkt Israëliërs toegelaten, maar de Universiteit, de Bibliotheek en het Hospitaal bleven gesloten.


Diezelfde prachtig gerestaureerde Joodse begraafplaats op 29 november 2009 door mezelf gefotografeerd
De Joodse begraafplaatsen werden ontheiligd en zwaar beschadigd, grafstenen werden in stukken geslagen om wegen mee aan te leggen, huizen te bouwen of een urinoir te maken, ongeveer vijftig [!] Joodse synagoges werden leeggeroofd, ontheiligd en zwaar beschadigd en zullen twee decennia zonder zorg, kaal geroofd en worden bloot gesteld aan alle weersomstandigheden, het eens zo prachtige Joodse kwartier in de Oude Stad werd helemaal geruïneerd en moest haast vanaf de grond af helemaal opnieuw worden gereconstrueerd en opgebouwd worden. Van de 27 synagogen die het Joods Kwartier van de Oude stad telde, stonden er op 27 mei 1948 nog vijf recht. Zowel de beroemde Tifferet synagoge en de Hurva synagoge in het Joodse Kwartier, die met hun ronde koepels eeuwenlang het uitzicht van de Oude Stad hadden bepaald, werden in mei 1948 door het Jordaanse leger gedynamiteerd.


De Hurva synagoge werd in mei 1948 door het Jordaanse leger gedynamiteerd

Ook voor de Christelijke heiligdommen toonden de Arabische bezetters niet de minste eerbied en respect. Zo bijvoorbeeld de Hof van Olijven [Olijfberg], waar Jezus Christus regelmatig ging bidden en mediteren, werd door de Jordaniërs dwars doorheen een autoweg aangelegd. De christelijke bevolking van Jordaans Jeruzalem daalde van 25.000 naar 11.000 inwoners, als gevolg van de beperkte maatregelen die werden opgelegd aan christelijke instituties. Tussen 1949 en 1967 werden alle Christelijke en islamitische heiligdommen onder Jordaanse bestuur geopend voor alle Christenen en moslims, behalve voor inwoners van Israël. Aldus waren duizenden Israëlische Arabieren ervan verzekerd dat zij de al-Aqsa Moskee konden bezoeken of een voet zetten op de Haram al-Sharif. In de praktijk werden echter ook de Israëlische Arabieren de toegang tot Oost-Jeruzalem ontzegd, omdat zij door de Jordaniërs als collaborateurs met de ‘Zionistische Entiteit’ werden aanzien door het feit dat ze niet gevlucht waren. In november 1949 verwierpen de Verenigde Naties een voorstel van Israël om de Oude Stad te internationaliseren (6,5 procent van Jeruzalem). Op 5 januari 1951 duidde Jordanië een islamitische arabier aan als Oppertoezichter van de Heilige Plaatsen van de stad.

Tegenwoordig wonen binnen de huidige grenzen van het eengemaakte Jeruzalem 736.700 mensen [2007] waarvan 471.488 Israëlische Joden en 235.744 Palestijnse arabieren. Nog eens 375.000 Palestijnse Arabieren wonen in de onmiddellijke omgeving van Jeruzalem en een 50.000 Israëlische Joden, waarvan een 30.000 in Ma'ale Adumim en 10.000 in Giv'at Ze'ev. Wie zoals ik ter plaatse is geweest in Jeruzalem en gezien heeft hoe het hele Jeruzalem werd gereconstrueerd en weder opgebouwd en uitgebreid werd met nieuwe wijken, opmerkelijk met het grootste respect voor alle religies en hun respectievelijke heiligdommen, weet één ding zeker: wat Jeruzalem betreft is terugkeer naar de grenzen van 4 juni 1967 een uitgesloten zaak, met of zonder de Verenigde Naties en met de zegen al dan niet van het Kwartet. Dit Jeruzalem van vandaag geven de Israëlische Joden nooit meer af.