Rights Forum: nieuwe club, hetzelfde geluid

IMO Blog, 2009

Sinds donderdag is ons land een nieuwe anti-Israël organisatie rijker geworden. Het is een beetje als bij een nieuw product: je vraagt je, nadat een vlotte marketingdame je een proefverpakking in de handen heeft geduwd, ietwat beduusd af: 'maar zoiets hadden we toch al? De verpakking lijkt verdomd veel op mijn eigen vertrouwde merk'. Wie vervolgens de moeite neemt de producent te achterhalen, zal zien dat het ook nog eens in dezelfde fabriek wordt gemaakt. Vanwaar dan een nieuw product? Simpel: een nieuw product creëert nieuwe vraag en dus meer winst voor de producent. Tenminste, als het goed in de markt wordt gezet en aansluit bij heersende trends.


The Rights Forum is zo'n nieuw product. Ik heb het voor mijn blog even geproefd, en het is precies hetzelfde anti-Israël geluid verpakt in mensenrechten taal dat ik al zo veelvuldig heb gezien. Hetzelfde geluid, dezelfde halve waarheden en hele leugens, dezelfde eenzijdigheid, dezelfde remedie voor het conflict en dezelfde mensen. En dezelfde media aandacht die bekende mensen altijd krijgen als ze oproepen om Israël harder aan te pakken. Het is een initiatief van dezelfde Dries van Agt die eerder boegbeeld was van het 'International Forum for Justice and Peace' (waarvan we al tijden niets meer vernemen), en die eerder een eigen website en een boek lanceerde om met zijn kruistocht tegen Israël in de belangstelling te blijven.

Het verhaal van het Rights Forum is dan ook verdacht simpel: Israël houdt zich niet aan het internationale recht, en moet daar wel toe worden gedwongen. De middelen zijn er: allerhande (diplomatieke) sancties en het verminderen van de samenwerking tussen Israël en de EU. Nederland zou daarin een voortrekkersol moeten spelen. Israël geniet speciale privileges vanwege de Holocaust, er wordt met twee maten gemeten en dat houdt de vrede tegen. Het Palestijnse geweld is een gevolg van de bezetting, kolonisatie en onderdrukking. Bovendien is Israël onrechtmatig tot stand gekomen. Volgens de website van het Rights Forum:
Rond 1920 bestond de bevolking van Palestina voor ongeveer 90% uit Palestijnen. Door de Joodse immigratie was dit percentage in 1947 geslonken tot ongeveer 70%. (RP: dit is misleidend, in die periode zijn beide bevolkingsgroepen toegenomen, maar de Joden het meest.) In datzelfde jaar besloten de Verenigde Naties om Palestina te verdelen in twee staten: een Joodse staat op 55% en een Arabische staat op 42% van Palestina. Een internationale zone rond Jeruzalem zou het resterende gebied beslaan.

Dat klopt, maar in 1922 had Groot-Brittannië al het huidige Jordanië van het mandaatgebied afgesplitst, tegen de zin van de Joden (hun was niks gevraagd). Bovendien zaten op Cyprus en in Europa honderdduizenden berooide Joodse overlevenden van de oorlog te wachten op een nieuw thuis, waarin het delingsplan ook voorzag. In 1950 was de Joodse bevolking van Israël dan ook al bijna verdubbeld van ruim 625.000 naar 1.200.000.

De opdeling van Palestina vond zonder instemming van de Palestijnen plaats.

De commissie die het VN besluit voorbereidde, UNSCOP, heeft een maand in Palestina rondgekeken en met Joden en Arabieren gepraat, maar de Arabieren wezen ieder compromis af. Dit was overigens niet de eerste commissie die kwam kijken en naar een oplossing zocht. De Arabische leiders weigerden stelselmatig medewerking aan dergelijke commissies, de Britse autoriteiten of de Joodse gemeenschap. Maar uiteindelijk moest er wel een besluit worden genomen.

Dat was extra pijnlijk omdat het landbezit in 1947 nog ongelijker verdeeld was dan de bevolkingsaantallen. Bijna al het land in Palestina behoorde aan Palestijnen toe. De Joodse bewoners bezaten slechts 7% van het land.

Dit is een leugen. Het meeste land was (voorheen Ottomaans) staatsland dat in beheer was van de Britse autoriteiten, maar een deel daarvan was in bruikleen of verpacht aan vooral Arabieren. De landwetten en verschillende vormen van landgebruik waren behoorlijk ingewikkeld. Overigens was het merendeel van de grond woestijn en niet in gebruik. Van het bewerkbare land in het mandaatgebied Palestina had de Joodse gemeenschap circa eenderde in bezit in 1947. Ami Isseroff schrijft hierover:

In total, approximately 6 million dunams of land were registered as taxable by Jews and Arabs in 1936, excluding the Beersheba district, according to the Peel commission (Stein, Land Question, page 107). Taxable and registered land area in the Beersheba district was negligible, as noted. If we accept Stein's estimate of Jewish land ownership as two million dunams in 1948, and assume that all of that area was taxable, then the Jews owned roughly a third of the usable land exclusive of the Waqf land in all of Palestine, and probably about half of the usable, taxable land in the area that would be allotted to Israel. This makes sense in view of the fact that the Jewish sector of the Palestinian mandate economy produced twice as much tax revenues as the Arab sector. Given the population differences, it means that each Jew paid about four times as much taxes as each Arab. If the Jews did not own a significant proportion of the land, it would probably have been difficult for them to achieve that level of productivity.

The Rights Forum gaat verder:

Het VN-verdelingsplan was voor de Palestijnen slechts een voorbode van de rechteloosheid die zou volgen.

Dit is heel typisch: wanneer internationaal recht de Palestijnen niet uitkomt, geldt het opeens niet en is het logisch dat de Palestijnen zich er niet aan houden. Het VN delingsplan was, net als de provisie van het mandaat om hier een Joods Nationaal Thuis te creëren, internationaal recht. De Palestijnen en later de Arabische buurlanden traden dit recht met voeten door het VN delingsplan te verwerpen en een (burger) oorlog tegen de Joden in Palestina/Israël te beginnen.

In de Israëlisch-Arabische oorlog van 1948 veroverde het Israëlische leger grote stukken land, bovenop het gebied dat de Joodse staat volgens het verdelingsplan zou beslaan. Uiteindelijk kreeg Israël controle over 78% van Palestina; in dat gebied werd Israël gevestigd.
http://www.rightsforum.org/informatie/

Met laat een klein detail weg: Israël werd onrechtmatig aangevallen door vijf buurlanden en door verschillende Palestijnse milities. In die oorlog, die Israël tegen de verwachting in won, veroverde het extra gebied, bijvoorbeeld om de 100.000 Joden in Jeruzalem van de hongersnood te kunnen redden en haar wegen vrij te maken (Jeruzalem was een enclave omringd door aan de Arabieren toegewezen gebied, die onder internationaal toezicht zou komen, maar de VN stak geen poot uit om de Joden in Jeruzalem te redden toen zij werden belegerd en beschoten door de Arabieren), want die waren maanden niet begaanbaar vanwege de vele overvallen door de Arabieren.

Vervolgens komt men met de mythe op de proppen dat Israël de Arabieren volgens een vooropgezet plan heeft verdreven, en dat zij en hun miljoenen nakomelingen volgens het internationaal recht het recht hebben om terug te keren. Dat zijn beide pertinente leugens. Zie bijvoorbeeld: Benny Morris in Amsterdam over de Palestijnse vluchtelingen en VN resolutie 194 en het 'recht op terugkeer' van de Palestijnen.

Het is jammer, nee, diep triest, dat deze desinformatie en onjuistheden zo zelden worden weersproken in de mainstream media. Kritiek blijft vaak beperkt tot het roepen hoe eenzijdig Dries van Agt is, en dat de Palestijnen ook niet altijd even aardig zijn. Helemaal waar, maar dit soort verhalen, die toch de basis vormen van hoe men het Midden-Oosten conflict beziet, blijven onweersproken. Immers, als de Palestijnen vanaf het begin zo systematisch werden onderdrukt en Israël niet uit zelfverdediging, maar puur uit landhonger handelde, dan is er voor het huidige Israël ook weinig sympathie op te brengen.

De media bieden vaak ook weinig ruimte aan critici van dit gedachtegoed, al stonden in De Volkskrant wel twee kritische artikelen afgelopen vrijdag. Nausicaa Marbe stelt daar terecht:

Je kunt blijven hameren op het onrecht dat de Palestijnen is aangedaan, maar de geschiedenis toont dat hun leiders veel kansen op vrede en een eigen land hebben laten schieten. Hoe vaak hebben Palestijnse leiders de vredesboot niet doelbewust gemist? Je zou haast denken dat deze machthebbers liever vasthouden aan de politieke en financiële voordelen van hun rijk gesubsidieerde status van underdog.

Dit is zoals zij stelt het ware taboe en niet het bekritiseren van Israël.

Het Rights Forum is een ordinaire lobbyclub, die er openlijk voor uitkomt dat zij de publieke opinie en de politiek wil beïnvloeden ten nadele van Israël. Het wordt tijd voor een krachtig tegengeluid tegen dergelijke propagandaclubs en de steeds machtiger wordende anti-Israëllobby. Laten we het taboe op het bekritiseren van het Palestijnse leiderschap (Nee, niet alleen Hamas, maar juist ook president Abbas, die vorig jaar nog een serieus vredesvoorstel van Olmert afwees) eens doorbreken. Zwakker zijn betekent niet dat je ook het recht aan je kant hebt staan.

Ik hoop dat de lancering van deze lobbyclub mensen die er anders over denken, en die middelen en mogelijkheden hebben om wat te doen (iedereen kan tot op zekere hoogte wat doen) de ogen zal openen. Aan ons passief ergeren of moedeloos worden hebben we niets. Om het tij te keren is een actieve inzet vereist. Ik hoop ook heel erg dat een paar bekende mensen die Israël een warm hart toedragen eindelijk eens in actie komen. Vrede is, zoals Van den Broek ook zegt, inderdaad alleen mogelijk met rechtvaardigheid.

Ratna Pelle