Groot nieuws: Israels PR is niet succesvol

IMO Blog, 2010

Bij Newsweek heeft onlangs iemand het licht gezien. De Israël-lobby is niet almachtig en Israëls PR beleid niet succesvol. Michael Hirsh roept Israël op om meer aan haar PR te doen, omdat steeds meer mensen Israëls legitimiteit ter discussie stellen. Israël is volgens Hirsh te defensief, houdt te weinig persconferenties in het Engels, en neemt journalisten niet mee op missies en daar waar de feiten van Israëls kant te zien zijn. Israël, kort gezegd, heeft geen PR strategie, en geeft dit niet de aandacht en de prioriteit die het verdient. Een paar citaten:


Though he lacks all credibility - even in his own country these days - Western journalists never seem to tire of Mahmoud Ahmadinejad. The feeling is obviously mutual. As the '00s wound down, the Iranian president sat smugly for yet another series of interviews with America’s media big shots. As always, he appeared eager for a fresh round of "debate" over Israel's right to exist, 60-plus years after its founding. Featured on Larry King Live last fall, Ahmadinejad trotted out his favorite argument: even if the Holocaust happened - a fact he won't quite concede - it wasn't any justification for plunking down a Jewish state in the middle of Palestine in 1948. Why that place in particular, asked the former "university professor" (as Ahmadinejad referred to himself), sidestepping 4,000 years of history and the 1917 Balfour Declaration with a smirk. Still smiling, Ahmadinejad answered his own question: "Because the Holocaust happened, they said, and the Jewish people were oppressed, and the Jewish people need an independent government. And where in the world? In Palestine. And we're saying, well, what exactly does this have to do with Palestine?" Larry King's response? "Well, I understand that, intellectually understand that." On to the next subject, right after this break.

To be sure, few intelligent people have ever taken Ahmadinejad seriously. But by endlessly repeating such propaganda on prime time, courtesy of untutored TV anchors, high-profile enemies of Israel like the Iranian leader have been sowing seeds of existential doubt about Israel for far too long. And for far too long, Israel has been permitting this sort of nonsense to go unanswered in an effective way. It's not that Israelis don't respond to the propaganda; it is that Israelis tend to do so defensively and reluctantly, and therefore incompetently.
(....)
"When I asked them about their 'press strategy,' they just sort of looked at me. They didn't have one," says Senor, who served as communications strategist for the U.S. occupation authority in Iraq. "Whether it's tactics or strategy, they're terrible at it. Their attitude is, they're busy in a knife fight and don't have the time." On a recent trip to Israel, I heard exactly the same complaints about the government's lack of PR savvy - even from some Israelis.

Het is een veelgehoorde klacht onder sympathisanten van Israël en ook in Israël zelf, maar Hirsh negeert de olifant in de kamer en geeft ten onrechte weer alleen Israël de schuld. Ja, Israël maakt fouten in zijn PR, en gezien de enorme focus op het land en de negatieve berichtgeving zou je verwachten dat dat prioriteit nummer één is. Na een bepaalde legeroperatie waarbij ook onschuldige burgers zijn omgekomen, of dat althans wordt beweerd, duurt het vaak te lang voordat men met een verklaring komt van wat er precies is gebeurd, en de verklaringen die men geeft bevatten vaak te weinig details om de aantijgingen te kunnen weerleggen. Pas later blijkt vaak hoe het zat en het aantal gedode Palestijnen veel kleiner te zijn, maar dan is de schade al geleden en een nieuwe 'oorlogsmisdaad' geboren (voorbeelden: de vermeende massaslachting in Jenin in 2002 en de Al Dura hoax, maar ook tijdens de tweede Libanon Oorlog en de Gaza Oorlog van vorig jaar reageerde men niet altijd alert genoeg op de Palestijnse propaganda). En ja, sommige Israëlische leiders spreken krakkemikkig Engels en komen niet sterk over voor de camera. En sommige leiders denken ook wel erg kort na voordat ze hun mening geven, zich schijnbaar niet bewust van het feit dat alles wat ze zeggen zo mogelijk tegen ze wordt gebruikt en morgen op de voorpagina van de New York Times kan staan.

Een goede PR heeft echter weinig effect als de media je zwart blijven maken. Wanneer Israël haar PR wel op orde heeft, en journalisten worden benaderd door Engelssprekende voorlichters, die hen namen en adressen geven van slachtoffers van raketaanvallen en van deskundigen om te interviewen, wordt in de media smalend gesproken van Israëls geoliede propaganda-apparaat om haar misdaden goed te praten. NRC Handelsblad had tijdens de Gaza Oorlog vorig jaar verschillende artikelen van die strekking maar geen enkele reportage vanuit Sderot, de fancy press-kits ten spijt.

Israël kan er niet veel aan doen dat de media zo gek zijn op antizionisten en dat ze mensen als Achmadinejad en diverse Hamas leiders en woordvoerders telkens weer een platform geven voor hun ideeën. Het is niet dat Israël op dergelijke uitspraken niet scherp reageert, geen tegengeluid laat horen, of dat er in Israëlische kranten geen goeie stukken vanuit een pro-Israëlisch gezichtspunt verschijnen, het probleem is dat dergelijke uitspraken en artikelen worden genegeerd door de internationale media.

Ook de duizenden raketten op Sderot de afgelopen jaren werden grotendeels genegeerd, net als radikale uitspraken van Hamas leiders of opruiende TV programma's en ceremonies waarin zelfmoordterroristen werden geëerd door de Palestijnse Autoriteit. Bovendien komen Israëlische leiders minder aan het woord en worden Israëlische bronnen met meer afstand en scepsis weergegeven, als ze überhaupt al worden gebruikt. Israëli's worden doorgaans op een kritischer toon geïnterviewd en krijgen moeilijkere vragen, of hun verhaal wordt door midden van beelden direct ondermijnd. Wat betreft Nederland is een en ander uitvoerig gedocumenteerd wat betreft de NOS en NRC Handelsblad, maar dit probleem is zeker niet beperkt tot Nederland. Ami Isseroff beschrijft, in een ietwat cynische reactie op Hirsh, vergelijkbare zaken uit de Engelstalige pers:

We are to believe that bad Israeli "PR" and not unprofessional and unethical journalism is what caused Newsweek, Time and the New York Times to print fabricated stories of Israeli atrocities following the Gaza War, often without asking for Israeli comment, without questioning how the same person could have died three different times in three different ways for example. Bad Israeli PR skills were also responsible for the cartoon of Ariel Sharon eating babies and for the magazine covers that showed Jewish stars in the American flag. Bad Israeli PR skills are responsible, according to Hirsh, for all the straight news stories where Israeli officials and the Israeli government are singled out with the epithets "ultranationalist" and "right wing." These are not used, for example, in describing the progressive and democratic government of Saudi Arabia, and certainly never used to describe that liberal democrat, Mahmoud Ahmadinejad, or that paragon of tolerance, Hassan Nasrallah, General Secretary of the Hezbullah. They are not right leaning nor are they ultranationalist.

(...)

Neither Hirsh nor his colleagues knew anything about Hamas rocket attacks on Sderot, which must be a closed military area, since nobody goes there to interview anyone and find out about the lasting trauma caused by those attacks. These attacks, the rockets that fell day after day, must've been a closely kept military secret. Without an English language press conference, such as Mr Hirsh demands, it was impossible to know about them, or to know about the Hamas charter that outlines its plan to destroy the Jewish people. Why didn't PM Olmert explain why he doesn't like the nice Hamas in a press conference, in English? It is not obvious to Americans that if hundreds of rockets rain down on your cities, launched by a group that insists it is going to destroy you, you need to do something about it. It must be explained. In English please.

Ami wijst op nog een bijdrage die Newsweek heeft geleverd aan een faire en onpartijdige berichtgeving over Israël. Men heeft een intern stuk van een Amerikaanse pro-Israël groep, The Israel Project, gepubliceerd, en met name een passage over het verdedigen van het nederzettingenbeleid eruit gelicht. Dat was natuurlijk weer een geweldig bewijs van hoe de Israël-lobby alles recht praat wat krom is, en werd dan ook dankbaar gebruikt door antizionisten op internet. Alsof de andere kant niet ook dergelijke stukken fabriceert, en haar activisten ook niet onderwijst in het goedpraten van terrorisme, antisemitisme, extreme uitspraken van Palestijnse leiders, de afwijzing van het ene vredesvoorstel na het andere, etc. etc. Waarom vond Newsweek het document van The Israel Project zo belangwekkend? Het is een organisatie die geheel los staat van de Israëlische regering, en het is een van de vele Amerikaanse organisaties met een visie op het Israëlisch-Palestijns conflict en die steun zoekt voor die visie. Bij mijn weten is zij niet bijzonder machtig of invloedrijk.

Het is geweldig dat iemand Israëls PR probleem onderkent, maar als Hirsh zich echt zoveel zorgen zou maken over de delegitimatie van Israël, zou hij misschien eens een mooie reportage over de verheerlijking van het martelarenschap op Palestijnse scholen en TV programma's kunnen maken, over Arabisch antisemitisme en Holocaustontkenning, over hoe de Palestijnse Autoriteit de bevolking niet op vrede en een compromis voorbereidt, maar uitdraagt dat het hele land van de Arabieren is en gestolen door de Joden, die er geen enkele binding mee hebben en allemaal kolonisten uit Europa zijn.

Hirsh zou niet weer vooral Israël de schuld moeten geven van haar slechte imago en ontkenning van haar legitimiteit, maar kritisch moeten kijken naar de rol van de media daarin. Journalisten nemen graag iedereen de maat, maar blijven zelf buiten schot. Dat Israëli's daar nogal cynisch van worden, is niet vreemd:

The media have stomped on Israel with hobnailed boots. They gave us two black eyes, broke our nose, kicked out our teeth and broke our jaw. Now they have sent a self-satisfied and self righteous Hirsh to stand over us and lecture, "Look at your face! You're a mess! Why don't you take care of your appearance? Don't you have any self respect?"

Zo ziet de houding van de media tegenover Israël, en Hirsh' ongetwijfeld goed bedoelde adviezen, er vandaaruit uit.

Ratna Pelle