Palestijnse PR beter dan die van Israel

IMO Blog, 2010

Aluf Benn schreef onlangs een interessant artikel in Haaretz over Israëls imago probleem en Israëls nogal matige omgang daarmee.

"Your situation isn't good," said a high-ranking European diplomat recently. "No one believes Bibi [Prime Minister Benjamin Netanyahu] and we don't want any connection with [Foreign Minister Avigdor] Lieberman.
Only a dramatic and surprising diplomatic move, like [former prime minister] Ariel Sharon's disengagement, will change the impression."

A few hours later, Time magazine published an interview with U.S. President Barack Obama, in which he expressed disappointment with Israel's unwillingness to make "bold gestures" toward the Palestinians.


In a speech at a conference not long ago, an Israeli diplomat serving in a European capital touted Israel's hoary PR line, distinguishing between "the only democracy in the Middle East" and its autocratic Arab neighbors.
"We share common values," the Israeli told the Europeans. To his surprise, a member of the audience stood up and replied to him: "What common values? We have nothing in common with you."
In diplomatic conversations, Europeans are critical of Israel because of the Gaza blockade, the construction in the Jewish settlements, the home demolitions in East Jerusalem, the pervasive loathing of the right-wing government and even the social gaps and the way Israel is moving away from the European welfare-state model.

The Netanyahu-Lieberman government is nearly always described as "hard-line" in the foreign media. This is not entirely fair: The government of Ehud Olmert and Tzipi Livni went to war in Lebanon and Gaza and built thousands of apartments for Jews in East Jerusalem and the West Bank settlement blocs - many more than did Netanyahu, who has refrained from employing military force and has declared a 10-month freeze on settlement construction. But they liked the Kadima government because Olmert and Livni made the right noises about their desire for peace and a final status agreement, whereas they don't believe Netanyahu when he talks about "two states for two peoples." The fact that Olmert and Livni achieved nothing in the negotiations makes no difference. It's the intentions that count.

Benns beschrijving van Israëls imago probleem is correct, maar de onderliggende idee is dat dit aan de huidige Israëlische regering ligt, of beter gezegd dat het slechte imago specifiek iets van deze regering is. Hij heeft gelijk dat de regering-Netanjahoe dikwijls door de pers als 'hardline' wordt omschreven, en Olmert en Livni werden gezien als flexibeler en meer compromisbereid, en ook dat als je naar de feiten kijkt daar wel wat op valt af te dingen. Maar ook ten tijde van Olmert en Livni werd het uitblijven van succes in het vredesproces vooral Israël aangewreven, en ook toen werd Israël de blokkade van Gaza verweten en dit als een collectieve bestraffing van 1,5 miljoen burgers voorgesteld.

Het vredesvoorstel dat Olmert Abbas deed (en door hem werd afgewezen), waarin de Palestijnen middels een landruil bijna 100% van de Westoever zouden krijgen en een corridor naar de Gazastrook, heeft onze kranten en journaal destijds niet gehaald. Het Arabische vredesvoorstel uit 2002 wordt daarentegen geregeld aangehaald door zowel eigen correspondenten als inzenders van opiniestukken, als bewijs van het feit dat de Arabische wereld bereid is vrede te sluiten maar Israël dat afwijst.

Benn waarschuwt terecht voor het gevaar van diplomatieke isolatie dat op de loer ligt, maar geeft zelf in het geheel geen antwoord op de vraag wat Israël moet doen. De grenzen met Gaza openen, terwijl Hamas zich tot de tanden toe bewapent? Minder Palestijnse huizen afbreken? Daar lijkt me niks mis mee, behalve wanneer die huizen bewust worden gebouwd daar waar Israël onderzoek wil doen naar archeologische vondsten en waar bouwen daarom verboden is. In hoeverre dit het geval is kan ik overigens niet beoordelen, maar het is mogelijk niet geheel toevallig dat de rellen en de strijd zich nu onder andere afspelen in Silwan, een wijk die aanligt tegen de plaats waar de oude Stad van David lag en gedeeltelijk erbovenop is gebouwd. Overigens bouwt Jeruzalem zowel voor Joden als Arabieren duizenden nieuwe woningen, maar dat wordt door de media steevast genegeerd, net als dat Silwan, net als Sheikh Jarrah, voor 1948 een (gedeeltelijk) Joodse wijk was. Ook genegeerd wordt dat op de verkoop van een huis of grond aan Joden in de Palestijnse Autoriteit de doodstraf staat. Overigens verhuizen Arabische inwoners van Oost-Jeruzalem in toenemende mate naar Joodse wijken zoals French Hill en Pisqat Zeev. Israëls slechte imago komt dus niet alleen door haar beleid, maar evenzeer doordat feiten die in haar voordeel spreken steevast worden weggelaten door de media waardoor een eenzijdig en ook onjuist beeld wordt gegeven van de situatie.

Israëls gedrag is verre van perfect, en je kunt de wijsheid van verschillende maatregelen zeker aanvechten. Israël zou meer geld moeten steken in (vooral maar niet alleen Arabische) achterstandswijken, maakt wel erg veel uitzonderlingen voor de bouwstop, en treedt vaak nog erg mild op tegenover de eigen extremisten zoals rabbijn Yitzhak Shapira. Wat mij echter telkens weer zo verbaast, is dat Europese diplomaten, net als die van de VN en journalisten en mensenrechtenactivisten en wie al niet meer, zich zo voor ieder detail van Israëls beleid interesseren en er ook zo stellig een mening over hebben, vaak zonder het hele verhaal en de feiten te kennen. Welke buitenlandse diplomaten bemoeien zich nou met het woningbouwbeleid van Amsterdam, Parijs of Londen? Zelfs wanneer er duidelijk sprake is van spanningen en problemen, wanneer er rellen zijn en demonstraties en moorden, houden buitenlanders zich er doorgaans buiten of laten zich voorzichtig en in bedekte termen uit. Oké, het Midden-Oosten conflict is wat anders dan een paar rellen in een Marokkanenwijk, maar toch. Fouten die ieder westers land maakt, en problemen waar ieder land dat in conflict is met guerrilla-achtige bewegingen zich voor geplaatst ziet, worden uitvergroot en geïsoleerd neergezet zonder enige context. Er wordt daarbij geen rekening gehouden met 'verzachtende omstandigheden' zoals dat Israël heel klein en geografisch kwetsbaar is, inderdaad, ondanks dat het het sterkste leger van de regio heeft. De dreiging die van Hamas en Hezbollah, maar ook hun patronen Syrië en Iran uitgaat, is niet te vergelijken met de dreiging van terrorisme die wij of de VS ervaren of zelfs de Sovjet dreiging uit de Koude Oorlog. West-Berlijn in die tijd komt dichter in de buurt.

Hoe komt het dat een Israëlische ambassadeur op een conferentie te horen krijgt dat men helemaal geen gemeenschappelijke waarden heeft met Israël? Ligt dat aan de 1.200 doden tijdens de Gaza Oorlog of toch aan iets anders? Er zijn vele malen meer burgers omgekomen in Irak en Afghanistan, gedeeltelijk door toedoen van de NAVO. Landen die met vijandige buurlanden of guerrilla's op eigen bodem te maken hebben zoals Turkije, Sri Lanka, Rusland, en een rits aan Afrikaanse landen die oorlogen uitvechten die nauwelijks het nieuws halen, hebben stuk voor stuk meer doden op hun geweten, vaak een veelvoud.

Benn verwijt de Israëlische regering geen goede antwoorden te hebben op de kritiek van Europese diplomaten, maar wanneer wel goede antwoorden worden gegeven worden die genegeerd. Zo is er veel en ook gedegen kritiek gegeven op het Goldstone rapport, niet alleen of zozeer door de Israëlische regering, maar door bloggers, juristen, journalisten en dergelijke. Ik heb hier vaak op de lijst van Elder of Ziyon gewezen van 350 Palestijnse 'burgers' die op de dodenlijsten van Palestijnse gewapende groeperingen bleken te staan. EoZ heeft vele andere onjuistheden, tegenstrijdigheden en fouten ontdekt. Door meer mensen is gewezen op het feit dat de commissie-Goldstone Palestijnse getuigen en bronnen op hun woord geloofde, terwijl men de Israëlische negeerde en wantrouwde. Deze kritiek wordt simpelweg genegeerd door de 'mainstream' media, de TV en de radio. Zij is alleen op pro-Israël blogs en websites te vinden.

Ter vergelijking: er is de laatste tijd veel kritiek op het klimaatrapport van het IPCC, het klimaatpanel van de VN. Ook zij zou haar bronnen niet goed checken, en bijvoorbeeld de onjuiste claim hebben overgenomen dat de gletsjers van de Himalaya binnen 25 jaar gesmolten zullen zijn. Deze kritiek haalt de media en de TV wel, en de IPCC zelf zit hierdoor duidelijk met een probleem. Waarom dringt de kritiek op het Goldstone rapport niet en deze kritiek wel door? Waarom hoeft de commissie Goldstone zich niet te rechtvaardigen en wordt hen niet verweten vooringenomen te zijn geweest, waardoor men niet meer objectief de feiten kon onderzoeken en aan een tunnelvisie leed? Ligt dat aan het feit dat Israël een merendeels rechtse regering heeft of is er iets anders aan de hand?

The Palestinian Authority is conducting a campaign to isolate Israel, based on the Goldstone report and the hatred for the Netanyahu government. Political scientists Shaul Mishal and Doron Mazza are calling it "the white intifada," which is aimed at enlisting international support for a unilateral declaration of independence in the West Bank, Gaza and Jerusalem. In a document they distributed last week, they warn of Israeli complaisance and present a disturbing scenario: The Palestinians declare independence, and Israel refuses to recognize it and is faced with a boycott. Regardless of whether it yields or reacts with force, Israel cannot win, and will also lose control of the process. Therefore the two scholars recommend a preemptive diplomatic move.

De Palestijnen hebben dit zorgvuldig voorbereid. Er zijn aanwijzingen dat de PLO al in de jaren '70 bewust heeft besloten een campagne te voeren gericht op een links georiënteerd Westers publiek, om het over de boeg van de mensenrechten en de VN te gooien, en Israël voor te stellen als de laatste koloniale staat die een racistische c.q. Apartheidspolitiek voert. Duizenden organisaties die ogenschijnlijk niks met de Palestijnse kwestie te maken hebben zoals vakbonden, vrouwengroepen, kerkelijke groepen etc. nemen opeens een standpunt in hierover, bepleiten een boycot van Israël, organiseren conferenties of solidariteitsbijeenkomsten voor de Palestijnen, roepen de regering op zich harder op te stellen tegenover Israël etc. Hoe toevallig is dat? De Palestine Solidarity Movement, een radikale pro-Palestijnse organisatie, heeft jaren geleden haar leden opgeroepen om zich te presenteren zoals Ned Flanders van de Simpsons en te infiltreren in lokale groepen. Het zou interessant zijn als een en ander eens nader werd uitgezocht, en dit zou een nieuw en verhelderend licht kunnen werpen op hoe Israël van een moedig landje dat de woestijn tot bloei bracht is veranderd in een semi-pariastaat die geboycot moet worden. Het gaat er hierbij, nogmaals, niet om dat Israël geen fouten zou hebben, maar dat haar bestaansrecht ter discussie wordt gesteld en zij als een racistische Apartheidsstaat wordt neergezet terwijl veel andere landen, ook Westerse, ergere of vergelijkbare dingen doen en hun imago daar veel minder onder lijdt.

Wat ik bijzonder clever vind van de Palestijnen is dat zij een imago weten te creëren, ondanks geweld, chaos, corruptie en onbuigzaamheid, van onschuldige slachtoffers die zelf geen deel uitmaken van het conflict maar wie het allemaal slechts overkomt. En wat ik nog knapper vind is dat Israël wordt gezien als het hebben van zo'n succesvolle PR en zo'n machtige lobby wereldwijd, terwijl juist de Palestijnen op dit gebied zo succesvol zijn. Sommige zaken zijn slechts succesvol zolang zij buiten het zicht gebeuren. Dat geldt zeker voor een goed PR beleid. Met de spotlights op alles wat Israël wat dat betreft doet is succes voor haar op dat gebied alleen om die reden al uitgesloten. Maar ondertussen denkt iedereen dat de machtige Israël-lobby de regering in de tang heeft en zorgt dat de media genoeg aandacht besteden aan Israëls kant, ondanks vele bewijzen van het tegendeel. Petje af.

Ratna Pelle