Anja Meulenbelt en de vrede van Hamas

IMO Blog, 2010

Hamas wil vrede, maar Israël heeft daar geen belang bij, aldus Anja Meulenbelt op Joop.NL:

In 2008 heeft Meshal verklaard dat Hamas bereid is om zich neer te leggen bij een door Fatah geleide overeenkomst, waarbij naast Israël een Palestijnse staat wordt toegestaan, op voorwaarde dat de meerderheid van het Palestijnse volk daar met een referendum mee instemt.

Ze geeft geen citaat of link voor deze bewering, en in een van de reacties wordt verwezen naar een interview van Reuters met Meshal, dat echter uit begin 2007 stamt. Speculaties en ambigue uitspraken over de erkenning van Israël door Hamas gaan terug tot haar verkiezingsoverwinning van 2006, waarna Hamas probeerde samen met Fatah tot een Palestijnse eenheidsregering te komen. Tevens zag ze zich geconfronteerd met een internationale boycot van haar regering totdat ze aan eisen zou voldoen als het afzweren van geweld en erkenning van Israël. Daarom probeerde Hamas allerlei formules om haar isolement te doorbreken en als gesprekspartner* geaccepteerd te worden, alles behalve Israël erkennen en het geweld afzweren.
(* Let wel: gesprekspartner voor Fatah en voor de internationale gemeenschap, met Israël wil men zelf helemaal niet praten!)


In januari 2007 zei Meshal in genoemd interview met Reuters dat het bestaan van Israël een feitelijkheid was, maar dat van de Palestijnen niet gevraagd kon worden haar te erkennen. Hij eiste een Palestijnse staat binnen de wapenstilstandsgrenzen van 1949, waarbij Israël geheel (Oost?) Jeruzalem, inclusief de Klaagmuur en oude stad, moet opgeven, en bovendien dat de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen uit 1948 naar Israël moeten kunnen (terug)keren. Dit alles zonder voorwaarden aan de Palestijnen en zelfs zonder onderhandelingen:

"Hamas cannot accept the logic of bargains with Israel. Israel has to respect Palestinian rights. We are demanding a Palestinian state on the 1967 border including Jerusalem and the right of return. Israel has to say yes I agree and withdraw."

Klinkt alleszins redelijk inderdaad. NB: hij heeft het hier zelfs over 'Jeruzalem' en niet Oost Jeruzalem. Dat lijkt een vergissing, maar is dat wellicht niet. Ook Fatah ontkent geregeld Joodse aanspraken op geheel Jeruzalem, ook West.
Wat er dan daarna gebeurt blijft overigens behoorlijk vaag in het betreffende interview:

Q. Could Hamas recognize Israel in the future and alter its charter which calls for Israel's destruction?
A: Why should we occupy ourselves with a distant future when we have urgent needs to achieve in the near future? The distant future will have its own circumstances and positions could be determined then.

Over een einde aan het geweld (consequent 'verzet' genoemd door Meulenbelt) heeft Meshal het hier niet, maar Hamas heeft meermaals een tienjarig bestand ('hudna') aangeboden in ruil voor bovenstaande eisen. Na dat bestand kan dan worden bezien hoe verder te gaan, afhankelijk van de situatie van dat moment.

In april 2008 verklaarde Meshal ontwijkend dat Hamas een 'politiek plan' volgde als antwoord op de vraag of zij nog uit was op de vernietiging van Israël. Na gesprekken met Jimmy Carter later die maand zei Meshal zich bij een vredesakkoord tussen Abbas en Israël te zullen neerleggen, mits dat bekrachtigd zou worden in een referendum onder alle Palestijnen, inclusief de vluchtelingen. Dit zal zijn waarop Meulenbelt doelde. De drie toch vrij heldere internationale eisen aan Hamas werden, ook volgens Carter, afgewezen door de islamisten: "He acknowledged that Hamas still refused to recognise explicitly Israel's right to exist, or to renounce violence, or to recognise previous peace agreements."

Als Hamas tevreden zou zijn met een staat op de Westoever en Gazastrook, waarom is het dan niet bereid dan ook Israël te erkennen en er vrede mee te sluiten? Waarom slechts een bestand en geen vredesverdrag? Waarom niet het Hamas handvest veranderen? Zowel leiders van Hamas als Fatah hebben het vaker gehad over de 'bevrijding van geheel Palestina' in fasen. Eerst een staat op een gedeelte van het land, en daarna, wanneer men sterker is en de omstandigheden gunstiger zijn, de rest van het land bevrijden. De ideeën die Hamas leiders verwoorden wanneer zij tegen Westerse journalisten of politici spreken en zich van hun meest 'gematigde' kant willen laten zien, passen precies in dit plaatje. De eisen die men aan Israël stelt zijn daarbij volkomen irreëel: een totale onvoorwaardelijke terugtrekking betekent instemming van Israël met een Hamasstan op de Westoever, met raketten op de Knesset en Ben-Goerion Airport, met een onleefbaar Jeruzalem (wat men daar eventueel van mag houden) en weldra een onleefbaar land. Het betekent dat Iran de vrije hand heeft op een paar kilometer afstand van vitale en strategische plaatsen in Israël. Daarbij eist Hamas minimaal heel Oost Jeruzalem, dus Joden kunnen niet meer naar de Klaagmuur en andere heilige plaatsen in de oude stad, en West Jeruzalem is van drie kanten omsingeld door een door Iran gesteunde vijandige staat. En dan hebben we het nog niet over de invasie van miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen die een einde zullen maken aan de Joodse meerderheid in Israël. Dit is wat Meulenbelt een redelijk vredesvoorstel vindt, een genereus aanbod zelfs:

Het punt is nu dat ook Hamas bereid is mee te gaan in die concessie die Arafat eens deed, maar niet zonder garanties; en dat Israël er alles aan doet om deze toezegging, dit genereuze aanbod, weg te moffelen en te doen alsof Hamas niets anders is dan een bende terroristen die je alleen met geweld kunt bestrijden. En dit is het punt, zegt Siegman, je kunt niet van Hamas verwachten dat ze het verzet tegen de bezettende macht van Israël opgeven, zolang Israël ongehinderd doorgaat met meer Palestijns land te koloniseren. Hamas is niet van plan om in een situatie terecht te komen dat de bezettende mogendheid het recht heeft om te beoordelen of de Palestijnen wel voldoende afzien van verzet, zonder dat er ook maar op een enkele manier is vastgelegd wat de Palestijnen terugkrijgen wanneer ze het verzet staken. Heeft Israël aangegeven hoe de Palestijnen aan hun rechten komen op een geweldloze manier? Ligt er een concreet vredesplan van Israël? Zelfs een toezegging dat de belegering van Gaza wordt gestaakt als Hamas geen verzet meer pleegt, is niet te krijgen.

Dat laatste zou makkelijk te verkrijgen zijn als Hamas Gilad Shalit vrij zou laten. Het is werkelijk ziekmakend dat Meulenbelt continu van verzet spreekt waar het aanslagen en aanvallen op burgers betreft, en haar obligate zinnetje op het einde van haar blog dat burgerdoden natuurlijk te betreuren zijn (direct gevolgd door: 'maar hoe moeten ze zich anders verdedigen') doet daar niks aan af. Meulenbelt valt met deze blog definitief door de mand als een extremiste die voluit achter Hamas staat, inclusief het 'gewapende verzet' en alles dat Hamas daaronder verstaat. Ik heb een lid van de Al Qassam Brigades ook weleens horen verklaren in een reportage dat hij liever geen burgers doodt, maar ja, hij kan nou eenmaal niet anders, hij moet toch iets doen om zijn volk te redden. Het is, voor de duidelijkheid, klinkklare nonsens. Zelfs tijdens de Duitse bezetting had het verzet nog manieren om zich te verzetten zonder onschuldige Duitsers te vermoorden. Ook het gewelddadige verzet van het ANC richtte zich niet op de blanke bevolking maar op het onderdrukkingsapparaat en -instituties. De Palestijnen voeren nu al bijna honderd jaar een gewapende strijd tegen Joodse burgers in Palestina/Israël. Men pleegt ook wel aanslagen op soldaten of probeert hen te bestrijden, maar hier heeft nooit enige nadruk op gelegen, noch is het geweld begonnen in reactie op de bezetting zoals Meulenbelt, Van Agt en andere apologeten van de Palestijnen altijd beweren.

Met 'aan hun rechten komen' bedoelen Meulenbelt en de door haar aangehaalde Siegman dat Israël de Palestijnen alles moet geven wat ze willen, en ook het Joodse recht op zelfbeschikking opgeven. Israël moet de Palestijnen bovendien vertellen hoe ze dat op een geweldloze manier kunnen doen! Overigens gaat Israël momenteel niet door met 'het koloniseren van Palestijns land' want er is een bouwstop waarover de kolonisten steen en been klagen, en zelfs daarvoor werd er niet meer buiten de gemeentegrenzen van de nederzettingen gebouwd, dus buiten wat al Israëlisch is. Ook in Oost Jeruzalem wordt nauwelijks nog gebouwd. Wanneer de Palestijnen hun 'verzet staken' zal de steun in Israël voor concessies en dus het opgeven van nederzettingen toenemen. De meeste Israëli's hoeven niet om ideologische of religieuze redenen op de Westoever te blijven, maar zien vooral niet hoe Israël er weg kan gaan zonder dat dit tot een toename van geweld zal leiden.

En tot slot: Israël heeft meerdere vredesvoorstellen gedaan waarin minimaal 95% van de Westoever werd aangeboden met een (gedeeltelijke) compensatie voor de rest. Zie bijvoorbeeld: De intifada en het vredesproces, The Myth of the Israeli Bantustan offer at Taba and other myths en Het vredesaanbod van Olmert en het nee van Abbas. Voorstellen die op zijn minst verder onderzocht hadden kunnen worden, en de basis hadden kunnen vormen voor verdere onderhandelingen, maar zij werden allemaal afgewezen door de Palestijnen, door zowel Hamas als het nog gematigdere Fatah.

Nog één keer Anja Meulenbelt:

Siegman pleit al jarenlang voor het serieus nemen van Hamas als gesprekspartner, en waarschuwt dat de weigering van Israël om dat te doen, neerkomt op een pertinente weigering om werkelijk vrede te willen sluiten, wat ook al tot uiting komt in het voorzetten van de nederzettingenbouw. En dit voegt hij[Siegman] er nog aan toe: voor de gehele westerse wereld geldt dat we de ontwikkelingen van de politieke islam niet kunnen negeren – zoals ook de meeste islamitische regeringen moeten erkennen dat de politieke islam een verschijnsel is dat niet kan worden bestreden of genegeerd. Voor Israël geldt, zegt Siegman, dat het zich eindelijk eens moet realiseren onderdeel uit te maken van het Midden-Oosten, en dat het niet door kan gaan met het eindeloos oorlog voeren tegen de politieke islam maar ermee in het reine zal moeten komen.

Ik moest dit een paar keer lezen voor tot me doordrong wat er staat. De 'politieke islam' voert al vanaf de komst van de eerste zionisten oorlog tegen het zionisme en de Joden in Palestina (zowel de zionistische als de oude religieuze gemeenschappen), en heeft pertinent geweigerd om een Joodse staat in welke grenzen dan ook te accepteren. Het is het kernprobleem van het Israëlisch-Palestijns/Arabische conflict. Diverse delingsplannen, ook met een mini-Israël dat niet veel meer dan Tel Aviv en stukje kuststrook omvatte (het Peel Plan uit 1937/1938), werden afgewezen door het Arabisch-Palestijnse leiderschap, zoals men nu nog niet zozeer over de grenzen bakkeleit, maar weigert het recht van de Joden op zelfbeschikking te erkennen, en weigert hen als een volk te zien met nationale rechten en aspiraties. Meulenbelt doet daar zelf van harte aan mee, en meent dat een Joodse staat racistisch zou zijn omdat Joden er meer rechten zouden hebben. Dat geldt tot op zekere hoogte voor bijna alle natiestaten: een bevolkingsgroep is er dominant, en minderheden zijn daardoor kwetsbaar, ook al zijn ze voor de wet gelijk. In Israël is de Arabische minderheid beter af dan minderheden in alle andere landen in het Midden-Oosten, en wellicht ook dan sommige minderheden in sommige Westerse landen (zoals de Roma in verschillende Europese landen), maar er valt zeker genoeg te verbeteren. Het probleem daarbij is niet Israëls Joodse karakter, maar het feit dat dit nergens in de Arabische wereld wordt geaccepteerd en er daarom al bijna honderd jaar een conflict is tussen Joden en Arabieren.

De politieke islam kan natuurlijk prima worden bestreden, zoals Meulenbelt ook haar onwelgevallige ideeën en stromingen in Nederland (en elders) bestrijdt. Het is een ietwat vage term, maar doorgaans worden met de politieke islam de fundamentalistische stromingen bedoeld die sterk anti-Westers zijn en het Westen (en alle Goddelozen) met geweld willen bestrijden. De politieke islam is niet alleen een bedreiging voor Israël, maar ook voor de Arabische staten en een ieder die daar meer democratie, meer mensenrechten, meer moderniteit en vrijheid wil. Ik blijf mij erover verbazen dat Meulenbelt, het prototype van een Westerse vrijgevochten vrouw die plachte links-seculiere waarden uit te dragen, tegenwoordig dit soort stromingen steunt. Als ze tegen Israël zijn is het goed, lijkt het adagium. Niet alleen liefde, maar ook haat maakt blijkbaar blind.

Overigens is het probleem in het Midden-Oosten niet alleen de politieke islam en extremistische organisaties als de Hamas, maar weigeren ook seculier(dere) organisaties en mensen Joodse nationale rechten te erkennen. En speciaal voor reageerder Ben: ja, ik veroordeel ook de Joodse extremisten en religieuze fanaten, en ook zij hebben hun aandeel in het conflict en het voortduren ervan.

Hieronder tot slot een paar recentere uitspraken van de grote vredesduif Meshaal.

Ratna Pelle, met dank aan Wouter Brassé

- - - - - - - - - -

Bron: The Middle East Media Research Institute (MEMRI)
August 2, 2010
Video Clip No. 2568

Hamas Leader Khaled Mash'al Criticizes Arab Endorsement of Palestinian-Israeli Negotiations and Reiterates: "We Will Adhere to Jihad, to the Resistance, and to the Gun"

Following are excerpts from a public address delivered by Hamas leader Khaled Mash'al, which aired on Al-Jazeera TV on August 2, 2010:

Khaled Mash'al: "Independent decision-making is defended by the gun. It is formed in the battlefield, and it reflects the will of the people. As for the negotiations, they will make you subservient to the American decisions, and to Israeli pressure and threats.

"By Allah, I felt honor and pride, and the spirit of Jihad was awakened in me once again, while in this camp. As simple as it is, its values are lofty. Indeed, this is the path. From here, we set out, and we cannot reach the end from anywhere else.

"Many leaders, forces, and organizations have lost their way. They began on the right path, taking right steps, but they have lost their way, and have begun to wander aimlessly on the path of settlement and negotiations.

"My brother Abu Jihad, and my brothers the commanders of the factions and the Shabiba, and all the representatives from dear Syria, from Lebanon, the land of resistance, and from Palestine of holy Jerusalem...
I say to them: This is the path. We will never be ashamed, even if they try to scare us with allegations of terrorism. If our jihad is terrorism, let them say what they like. We will adhere to Jihad, to the resistance, and to the gun, as the path to liberation and to the return, Allah wiling.

[...]

"There is no legitimacy to Palestinian-Israeli negotiations, whether direct or indirect. Those negotiations derive their coerced legitimacy from the Americans and the Israeli pressure. As for the Arab endorsement [of direct negotiations] it is worthless. The Arab endorsement does not bestow legitimacy upon these negotiations, because this endorsement was imposed upon the Arabs, but that does not stem from their free will.

[...]

"Today, from this celebration, we reiterate the option of the resistance and the gun. This is the path to our honor and glory. This is what will reshuffle the cards and restore the initiative to our own hands. This is what will draw us out of this putrid quagmire, in which we have lost our spirit and our free will, and in which we have become a voiceless echo - an echo of external dictates."

[...]