IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery Contact email

Achtergrondartikelen
IsraŽl-Palestina.Info:

* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina


Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact


Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief


October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006


FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

Geschiedenisvervalsing door Machmoud Abbas

IMO Blog, 2011

Gisteren verscheen een opiniestuk van Machmoud Abbas in de New York Times. Het illustreert goed waarom er voorlopig geen vrede zal komen. Daarbij moet bedacht worden, dat hij voor de NYT een andere toon aanslaat dan voor eigen publiek. Hij is er immers op uit de Amerikanen, die van oudsher veel begrip hebben voor Israels kant, te overtuigen.


Abbas schrijft:

SIXTY-THREE years ago, a 13-year-old Palestinian boy was forced to leave his home in the Galilean city of Safed and flee with his family to Syria. He took up shelter in a canvas tent provided to all the arriving refugees. Though he and his family wished for decades to return to their home and homeland, they were denied that most basic of human rights. That childís story, like that of so many other Palestinians, is mine.

In Safed, zoals in veel andere steden in Israel, werd de Joodse gemeenschap belaagd door de (veel grotere) Arabische, en dreigde zij te worden gedood en verdreven door Arabische strijders. Toen de Britten er vertrokken in april 1948, droegen zij hun belangrijkste posities in Safed over aan de Arabieren, waarna die onmiddellijk de Joodse wijk aanvielen (Benny Morris, 1948, p.157). De Arabische commandant in Safed, de SyriŽr al-Hassan Kam al-Maz, berichtte de regionale commandant van de ALA: "Morale is [still] very strong, the young are enthousiastic, we will slaughter them" (Morris, p.158).
Na heftige gevechten won de Haganah en sloegen de Arabieren op de vlucht. Zoals in veel plaatsen in 1948, gebeurde met de Arabieren wat zij van plan waren te doen met de Joden (of eigenlijk nog niet eens), en zoals in veel plaatsen maakten beide kanten bij de gevechten geen onderscheid tussen de burgerbevolking en strijders. Dat kon ook bijna niet, want strijders en burgers zaten door elkaar, en het slagveld was de stad waar de burgers van beide kanten woonden.
De ouders van Abbas waren waarschijnlijk onschuldige slachtoffers van deze door de Arabieren begonnen oorlog, of misschien huisden zij wel strijders van de ALA of uit JordaniŽ, die de Arabieren kwamen helpen. Maar zelfs als dat zo was, weten we niet of zij daartoe gedwongen werden of dit uit vrije wil deden.

Dit is inderdaad het verhaal van vele Palestijnen, die voor het geweld op de vlucht sloegen of werden verdreven, en die inderdaad hun geboortegrond daarna niet meer te zien kregen. Het is ook het verhaal van de miljoenen Sudetenduitsers en andere Vertriebenen, die na de Tweede Wereldoorlog hun geboortegrond moesten verlaten en er nooit meer mochten terugkeren. Sommigen van hen hadden Hitlers annexatie van het land aan het begin van de oorlog toegejuicht, zoals de meeste Arabieren in Safed en andere plaatsen waarschijnlijk achter de oorlog tegen de Joden van Palestina stonden. Zij waren tegen een Joodse staat, tegen Joodse immigratie, tegen landaankopen en bebouwing van het land door Joden, en velen hadden meegedaan aan eerdere pogroms tegen de Joden, zoals in 1929, toen ook in Safed anti-Joods geweld losbarstte. Het verhaal van de Palestijnen is, zoals dat van de Vertriebenen, tragisch, maar er is geen sprake van een 'basaal mensenrecht' om terug te keren naar land dat je in een zelf begonnen oorlog hebt verloren.

This month, however, as we commemorate another year of our expulsion - which we call the nakba, or catastrophe - the Palestinian people have cause for hope: this September, at the United Nations General Assembly, we will request international recognition of the State of Palestine on the 1967 border and that our state be admitted as a full member of the United Nations.

De Nakba is, zoals ik eerder uitlegde, geen natuurramp maar een gevolg van menselijk handelen, van keuzes die zijn gemaakt, van beslissingen door belangrijke Palestijnse leiders. De Groene Lijn is geen grens maar een wapenstilstandslijn. Het is moeilijk om een staat te erkennen als er geen grenzen zijn, want wat wordt er dan precies erkend? De Palestijnse autonome gebieden zoals vastgelegd in de Oslo Akkoorden zou een mogelijkheid zijn, met de mogelijkheid dat dit in onderhandelingen verder wordt uitgebreid. Maar dat vragen de Palestijnen niet. Ze vragen om erkenning van de gehele Westoever inclusief de oude stad van Jeruzalem en de Klaagmuur. Omdat dit gebied nog bezet is, is er dan tegelijkertijd een soevereine staat die als zodanig erkend wordt en relaties met andere staten kan aangaan, en een bezetter die op dit moment op delen van de Westoever aan de macht is. Dat is een recept voor problemen. De laatste jaren was er een redelijk goede samenwerking tussen Israel en de PA, met een verdeling van verantwoordelijkheden, bevoegdheden en uitwisseling van informatie. Dat alles komt onder zware druk te staan met een dergelijke erkenning, waarbij de banden hoogstwaarschijnlijk zullen worden verbroken. Abbas schrijft daarover:

Many are questioning what value there is to such recognition while the Israeli occupation continues. Others have accused us of imperiling the peace process. We believe, however, that there is tremendous value for all Palestinians - those living in the homeland, in exile and under occupation.
It is important to note that the last time the question of Palestinian statehood took center stage at the General Assembly, the question posed to the international community was whether our homeland should be partitioned into two states. In November 1947, the General Assembly made its recommendation and answered in the affirmative. Shortly thereafter, Zionist forces expelled Palestinian Arabs to ensure a decisive Jewish majority in the future state of Israel, and Arab armies intervened. War and further expulsions ensued. Indeed, it was the descendants of these expelled Palestinians who were shot and wounded by Israeli forces on Sunday as they tried to symbolically exercise their right to return to their familiesí homes.


Na 63 jaar is Machmoud Abbas, geen domme jongen, nog steeds niet in staat om te erkennen dat de beslissing van het Palestijnse leiderschap en de Arabische staten om de VN delingsresolutie te verwerpen en de Joodse gemeenschap in Palestina aan te vallen, heeft geleid tot de zogenaamde Nakba. 'Zionist forces' vielen niet zomaar op een blauwe maandag vreedzame Arabische boeren in Palestina aan. Direct na aanname van de VN resolutie werden Joden in heel Palestina aangevallen, er werden aanslagen gepleegd, konvooien aangevallen. Jeruzalem werd van de buitenwereld afgesloten, en er gingen stemmen op om het delingsplan te heroverwegen omdat een Joodse staat zich niet zou kunnen handhaven in Palestina. Ook de Amerikanen twijfelden. Toen, in het voorjaar van '48, besloot de Haganah in het tegenoffensief te gaan en werd plan D, dat was bedoeld voor na de Britse terugtrekking, vervroegd uitgevoerd. De Arabische staten hadden vanaf het begin gedreigd met 'interventie' als er een Joodse staat zou komen, en dat was geenszins een reactie op plan D. Het was eerder omgekeerd: de zionisten wisten dat wanneer de Britten vertrokken de Arabische staten zouden binnen vallen, en de Palestijnen voor die tijd verslagen moesten zijn wilden zij nog een kans maken.

Abbas noemt het mandaatgebied Palestina overigens 'our homeland' alsof er toen al een Palestijnse staat bestond en zij het alleenrecht op dit gebied hadden.

Minutes after the State of Israel was established on May 14, 1948, the United States granted it recognition. Our Palestinian state, however, remains a promise unfulfilled.

Omdat de Palestijnen VN resolutie 181 verwierpen, beste Abbas. Jullie waren tegen deling, tegen twee staten. Bovendien was het JordaniŽ dat een groot deel van het gebied dat bedoeld was voor de Palestijnen veroverde. Koning Abdullah zag een staat onder mufti Al Husseini niet zitten, en wilde bovendien wel wat gebiedsuitbreiding, net als SyriŽ en Egypte overigens.

Palestineís admission to the United Nations would pave the way for the internationalization of the conflict as a legal matter, not only a political one. It would also pave the way for us to pursue claims against Israel at the United Nations, human rights treaty bodies and the International Court of Justice.

Dat is dus precies waarom Israel tegen is, en terecht. Zonder onderhandelingen over veilige en erkende grenzen voor Israel, krijgen de Palestijnen erkenning als soevereine staat in het gebied. Anders dan bij een vredesverdrag het geval zou zijn, hoeven de Palestijnen geen enkele garantie te bieden, afstand te doen van claims of anderszins aan Israels veiligheidswensen tegemoet te komen. De Palestijnen hoeven helemaal niks. Ze leggen zich nergens op vast, en ondertussen krijgen ze internationale erkenning en nationale rechten, met alle voordelen die daarbij horen. De wil tot samenwerking op veiligheidsgebied zal afnemen en politieke en juridische claims tegen Israel zullen toenemen. De Palestijnen kunnen niet echt soeverein zijn zolang Israel controle houdt over een groot deel van de Westoever en de grenzen, maar de druk op Israel zal er wel flink door toenemen. Meer nog dan nu al gebeurt zullen Israelische politici worden aangeklaagd en zelfs vervolgd, en zal Israel internationaal worden geÔsoleerd. Natuurlijk heeft dit alles niks met vrede te maken, en is het de voortzetting van de strijd met andere middelen. De Oslo Akkoorden worden overigens stilzwijgend overboord gezet, evenals de Roadmap.

Our quest for recognition as a state should not be seen as a stunt; too many of our men and women have been lost for us to engage in such political theater. We go to the United Nations now to secure the right to live free in the remaining 22 percent of our historic homeland because we have been negotiating with the State of Israel for 20 years without coming any closer to realizing a state of our own. We cannot wait indefinitely while Israel continues to send more settlers to the occupied West Bank and denies Palestinians access to most of our land and holy places, particularly in Jerusalem. Neither political pressure nor promises of rewards by the United States have stopped Israel's settlement program.

Zoals gezegd is er in wat Abbas zijn historische thuisland noemt nooit een Palestijnse staat geweest. Voordat de Britten het veroverden was 'Palestina' een onderdeel van het Ottomaanse rijk, zonder aparte politieke of nationale identiteit. Ook tijdens het mandaat was daarvan nog geen sprake, en met 'Palestijnen' werden toen juist de Joden in Palestina bedoeld. De Arabieren voelden zich vaak algemeen Arabisch, soms Syrisch, en voelden zich verder vooral verwant met hun dorp en stam. Een nationale identiteit kwam pas aarzelend tot ontwikkeling, in reactie op de zionisten.
Dat de onderhandelingen in al die tijd niet tot meer resultaat leidden (zij hebben de Palestijnen o.a. autonomie gegeven en eigen vrije verkiezingen) ligt niet alleen aan Israel. Arafat schond continu gemaakte afspraken, de tweede intifada gooide roet in het eten en Abbas is heel wat minder toegeeflijk dan zijn imago suggereert.

Negotiations remain our first option, but due to their failure we are now compelled to turn to the international community to assist us in preserving the opportunity for a peaceful and just end to the conflict. Palestinian national unity is a key step in this regard. Contrary to what Prime Minister Benjamin Netanyahu of Israel asserts, and can be expected to repeat this week during his visit to Washington, the choice is not between Palestinian unity or peace with Israel; it is between a two-state solution or settlement-colonies.

Even ter herinnering: toen Israel, onder Amerikaanse druk de nederzettingenbouw bevroor, weigerde president Abbas te onderhandelen. Pas toen deze alweer bijna afliep kwam Abbas met veel tegenzin naar de onderhandelingstafel. Het eerste dat hij zei was dat de bouwstop moest worden verlengd en uitgebreid met Jeruzalem. De VS bemiddelden en kregen Israel zover met nog drie maanden toe te stemmen, maar zonder Jeruzalem. Abbas had al aangegeven dat dat niet genoeg was en daarop besloten de VS dat verdergaan op deze weg zinloos was.

De nederzettingen helpen natuurlijk niet, maar de compromisloze houding van Abbas doet dat evenmin. Was hij blijven praten, en had hij bijvoorbeeld voorgesteld om Israel als Joodse staat te erkennen in ruil voor een verdere bouwstop, dan was er wellicht een doorbraak gekomen en had hij de vrede daadwerkelijk dichterbij gebracht.

Het akkoord met Hamas is slecht voor vrede omdat Hamas nog duidelijker dan Fatah tegen onderhandelingen, tegen vrede en tegen erkenning van Israel is. Hamas roept in haar handvest nog altijd op tot de vernietiging van Israel, het doden van de Joden voordat het Einde der Tijden aanbreekt, en haalt de Protocollen van de Wijzen van Zion aan. In speeches stellen Hamas leiders de Joden van Palestina een nieuwe holocaust in het verschiet en noemen hen vijanden van de islam en door Allah vervloekt. In ťťn adem wordt vaak ook de Holocaust ontkend. Hoe moet Israel met zo'n organisatie tot afspraken komen en samenwerken op veiligheidsgebied? Wie kan serieus menen dat met zo'n organisatie te praten is? Overigens wil Hamas zelf helemaal niet praten met Israel, en het heeft al laten weten dat erkenning uitgesloten is en dat de Palestijnen een natuurlijk 'recht op verzet' hebben. Verzet in Hamas termen betekent het doden van Israelische burgers, zoals de afgelopen 20 jaar hebben laten zien.

Despite Israel's attempt to deny us our long-awaited membership in the community of nations, we have met all prerequisites to statehood listed in the Montevideo Convention, the 1933 treaty that sets out the rights and duties of states. The permanent population of our land is the Palestinian people, whose right to self-determination has been repeatedly recognized by the United Nations, and by the International Court of Justice in 2004. Our territory is recognized as the lands framed by the 1967 border, though it is occupied by Israel.

Dat de VN anti-Israel is wisten we al, dus dat is geen nieuws. Naast de Palestijnen wonen in het gebied dat Abbas claimt ook een paar honderdduizend Joden. Wat moet er met hen gebeuren? Mogen er Joden in de nieuwe Palestijnse staat wonen en zo ja, kan hun veiligheid worden gegarandeerd? Kunnen Joden er hun heilige plaatsen bezoeken? Tot nu toe zijn Joden op de Westoever, ook wanneer zij vreedzame bezoekers van heilige plaatsen zijn, alleen veilig onder bewaking van het Israelische leger. Onlangs nog werden bezoekers aan het graf van Joseph bij Nablus, die niet vooraf toestemming hadden geregeld, door Palestijnse politiemannen beschoten met een dode tot gevolg. Tijdens de tweede intifada deden PA veiligheidstroepen en masse mee. Een onafhankelijke staat moet de veiligheid van al haar burgers en bewoners kunnen garanderen, en aanslagen en aanvallen op het grondgebied van een andere soevereine staat kunnen voorkomen. Zover is de PA nog niet, nog lang niet.

We have the capacity to enter into relations with other states and have embassies and missions in more than 100 countries. The World Bank, the International Monetary Fund and the European Union have indicated that our institutions are developed to the level where we are now prepared for statehood. Only the occupation of our land hinders us from reaching our full national potential; it does not impede United Nations recognition.

Dat eerste is een schrikbeeld voor Israel. De staat 'Palestina' kan een defensiepact sluiten met SyriŽ en Iran, het kan Hezbollah troepen op haar grondgebied laten trainen en 50.000 raketten neerzetten zoals Hezbollah in Libanon.

The State of Palestine intends to be a peace-loving nation, committed to human rights, democracy, the rule of law and the principles of the United Nations Charter. Once admitted to the United Nations, our state stands ready to negotiate all core issues of the conflict with Israel. A key focus of negotiations will be reaching a just solution for Palestinian refugees based on Resolution 194, which the General Assembly passed in 1948.

Lege woorden. En waarom niet nu over al die core-issues onderhandelen? Een 'just solution' voor de vluchtelingen betekent voor de Palestijnen altijd dat miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen naar Israel mogen 'terugkeren'. Dat staat echter niet in resolutie 194 en is geen internationaal recht, zoals ik hier meermaals heb uitgelegd. Er is geen recht op terugkeer en dat is niet de strekking van 194. Bovendien is resolutie 194 destijds door de Arabische staten verworpen.

Palestine would be negotiating from the position of one United Nations member whose territory is militarily occupied by another, however, and not as a vanquished people ready to accept whatever terms are put in front of us.

Dat laatste is nooit van de Palestijnen verwacht. Zij kunnen echter ook niet verwachten dat Israel hun eisen als een dictaat accepteert. Jeruzalem, 1967 grenzen, recht op terugkeer, alle gevangenen vrij. Het zijn de Palestijnen die stelselmatig ieder compromis weigeren, zich vervolgens als slachtoffer opstellen om daarna nog meer eisen te stellen. Met erkenning door de VN hoopt men een staat binnen te krijgen zonder er iets voor hoeven toegeven, zonder Israel te erkennen, zonder een compromis te sluiten over de grenzen of Jeruzalem, zonder veiligheidsgaranties te bieden. Dat is geen stap op weg naar vrede, maar op weg naar een nieuwe oorlog.

We call on all friendly, peace-loving nations to join us in realizing our national aspirations by recognizing the State of Palestine on the 1967 border and by supporting its admission to the United Nations. Only if the international community keeps the promise it made to us six decades ago, and ensures that a just resolution for Palestinian refugees is put into effect, can there be a future of hope and dignity for our people.

Alle 'friendly, peace loving nations' moeten niet in deze retoriek trappen en van de Palestijnen eisen wat men van iedere natie in spť eist: dat men laat zien de regionale veiligheid en stabiliteit niet in gevaar te zullen brengen, dat men geen gevaar is voor de buurlanden, dat men in staat is een land te leiden volgens de principes van de rechtsstaat. Dat men de rechten van minderheden, ook Joden, kan garanderen.

En voordat die zogenaamde belofte van 6 decennia geleden kan worden ingelost, is het misschien tijd voor de Palestijnen om te erkennen dat men zelf een foute beslissing nam door deling af te wijzen en ten strijde te trekken? Misschien wordt het langzaamaan tijd voor wat introspectie en zelfkritiek? Juist het feit dat Abbas de geschiedenis blijft ontkennen en iedere Palestijnse verantwoordelijkheid uitwist laat zien dat de Palestijnen nog niet klaar zijn voor een eigen staat.

Ratna Pelle



Share |


Reacties: 1 Opmerking

op Friday, 20 May 11, schreef Chris

Het lijkt me dat als je wilt dat iemand je blog gaat lezen de lengte van de stukken met ongeveer 75% moeten worden ingekort.

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief


IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter


Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English



IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.



IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.


BLOGS NL-ISRAEL:
* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

AMI ISSEROFF & CO:
* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

OTHER BLOGS ISRAEL:
* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

WEBSITES ISRAEL:
* CIDI
* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

NIET MEER GEUPDATE:
* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only.