IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery Contact email

Achtergrondartikelen
IsraŽl-Palestina.Info:

* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina


Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact


Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief


October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006


FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

Israel, het Joodse volk en de uitvinding van Shlomo Sand

IMO Blog, 2011

Wandering Jew?


Onlangs herplaatste Joods Actueel haar interessante en kritische boekbespreking uit 2010 (zie hier onderaan) van Shlomo Sands boek ĎThe invention of the Jewish peopleí, dat eind 2009 uitkwam. De ideeŽn in dat boek worden nog steeds veel gebruikt in discussies om het Joodse recht op zelfbeschikking in het land Israel te ontkennen. Vorig jaar schreef ik het volgende over Sand:


Shlomo Sand wordt vaak aangehaald als bewijs dat er geen Joods volk is, dat de Joden geen recht hebben op Israel en dat Israel dus geen bestaansrecht heeft. Het is een van die controversiŽle figuren die op quasi-wetenschappelijke wijze zijn ideologische standpunten aan de man brengt en daar in Israel alle ruimte toe krijgt. In Israel zijn zijn ideeŽn misschien verfrissend, zoals de ideeŽn van mensen die alles omdraaien wat algemeen voor waar wordt aangenomen, dat nou eenmaal zijn, ook al klopt er verder niet veel van. Je wordt immers gedwongen na te gaan waarom het allemaal niet klopt, en eventueel nuanceringen aan te brengen in het eigen narratief. Maar in Europa worden deze mensen slechts gebruikt om Israel te delegitimeren en krijgen mensen met een andere visie in de media nauwelijks de ruimte om hier tegenin te gaan.
Zo had Trouw een tijdje terug een interview met microbioloog Jits van Straaten, die vergelijkbare theorieŽn verkondigt, zonder dat daar een tegenstuk op is geplaatst. (Zie ook: DNA: Trouw had ophef over het volk Israel kunnen voorzien.)

Steeds vaker verwordt het Israel 'debat' in Westerse media tot een monoloog van Israel critici, die in verschillende gradaties Israel beschuldigen en demoniseren.


Daar zou ik aan toe willen voegen dat de replieken met name nog op pro-Israel sites en blogs verschijnen, waar de Ďgewoneí mens vaak toch met wat wantrouwen naar kijkt. Anti-Israel ideeŽn en kritiek op Israel worden zelden ter discussie gesteld of kritisch bevraagd. Onder het mom dat dergelijke kritiek eindelijk moet kunnen (alsof de tijd dat daar inderdaad een taboe op lag niet al decennia achter ons ligt) lijkt er nu welhaast een taboe op de kritiek op deze kritiek te liggen. Bij ingezonden stukken in reactie op onjuiste en tendentieuze artikelen over Israel krijg ik vaak te horen dat men de discussie wil sluiten (welke discussie, denk ik dan) of dat men liever een nieuw stuk plaatst. Maar mij gaat het juist om het weerspreken, het aankaarten, het ter discussie stellen van al die leugens en desinformatie. En bij het insturen van een nieuw stuk krijg je overigens weer te horen dat dat nu niet actueel is, of dat men al genoeg over Israel heeft, of dat je moet inhaken op andere stukken in de krant.
Enfin, hier volgt een bespreking van een bespreking van Sands boek. Want laten we vooral niet kritiekloos alles voor lief nemen dat van pro-Israelische zijde komt...


Savasorda van Joods Actueel kijkt (in tegenstelling tot de Ďnormaleí media) wel met een kritische blik naar dit boek dat, zoals alle boeken van de zogenaamde nieuwe historici die het Ďoude zionistische narratiefí aanvallen, een overduidelijke politieke boodschap heeft. Deze vermenging van politiek en wetenschap zou tot voorzichtigheid moeten leiden wat betreft de conclusies uit het boek, zoals alles wat maar enigszins in de pro-Israel hoek geplaatst kan worden, wel altijd met een enorme scepsis wordt bejegend. Deze selectieve houding van de media heb ik vaker gehekeld.

Toch vind ik Savasorda hier en daar te makkelijk, en laat hij beweringen onbeantwoord. Zo beweert Sand naar zijn zeggen dat Flavius Josephus de cijfers van het aantal door de Romeinen verjaagde en gedode Joden overdrijft, maar we krijgen niet te horen of dat juist is. Terecht stelt Savasorda dat Joodse geschiedschrijvers niet ontkennen dat er ook Joden in het land bleven wonen (en Sand dus een zogenaamd strooien mannetje opzet), maar om wat voor aantallen gaat het dan? En in hoeverre klopt de bewering van Sand dat deze zich later tot de islam bekeerden? Ik weet het, het is veel werk om zulke dingen goed uit te zoeken, maar als je Sands beweringen aanhaalt en ter discussie stelt, maakt dat wel nieuwsgierig.

Hetzelfde geldt voor de volgende passage:

"In interviews pakt Sand graag uit met de uitspraak dat ďde schoolkinderen in IsraŽl aangeleerd wordt dat alle Joden door de Romeinen op een bepaald moment verbannen zijnĒ. Dat is best mogelijk. Wat de Vlaamse schoolkinderen over bijvoorbeeld de Guldensporenslag (1302) in de geschiedenisles leren, klopt ook niet met wat in de Vlaamse universiteiten onderwezen wordt."

Het is Ďbest mogelijkí, maar is het ook zo? Er wordt door antizionisten van alles beweerd over wat Israelische kinderen in schoolboeken leren. Ik zou dat niet zomaar aannemen. Verder is de tegenwerping natuurlijk terecht, en later veralgemeniseert Savasorda dit:

"* Alle nationale staten hebben na hun stichting de geschiedenis ingeroepen om hun bestaan te legitimeren. Frankrijk schuift Clovis als eerste Fransman naar voor, Vlaanderen heeft zijn Guldensporenslag, en wie leerde niet op school dat de ďOudeĒ Belgen de dapperste van alle GalliŽrs warenĒ? Die Ďnationaleí mythes en verhalen zijn evenwel altijd opgebouwd rond een kern van waarheid. IsraŽl is daar geen uitzondering op. De echte legitimiteit van een land ligt in het creŽren van een welvarende democratische samenleving waarin het voor de burger goed toeven is.

* Sand stelt dat de Joden geen volk zijn, dat ze behalve een gemeenschappelijke religieuze basis, geen echte nationale banden hebben. Als historicus zou Sand moeten weten dat er voor de 19de eeuw bij geen enkel Ďvolkí sprake is van nationale samenhorigheid. Volkeren horen bij een gebied, waar een vorst over heerst. Deze gebieden worden (met hun inwoners) door een goed uitgekozen huwelijkspolitiek van de machthebbers of door een oorlog, met andere gebieden samengevoegd of ervan afgescheiden. De geschiedenis van Vlaanderen is hier een mooie illustratie van. Het volk (de derde stand) speelt pas mee vanaf de Franse Revolutie(1789).Het nationalisme ontstaat in Europa in de 19de eeuw: volkeren komen in opstand en eisen nationale onafhankelijkheid. Het zionisme dat op het einde van de 19de eeuw ontstaat, is de Joodse tegenhanger hiervan."


Dit is wat mij betreft de kern van wat er mis is met dergelijke boeken. Alle nationale identiteit is (tot op zekere hoogte) een inventie, een constructie, en alle landen kennen nationale mythen en volkshelden. Dat er voor de 19de eeuw nog geen volken in de moderne zin waren, wil uiteraard niet zeggen dat er geen Joodse (of andere) identiteit was, geen gemeenschappelijke geschiedenis en gebruiken etc. zoals ook Savasorda stelt. Hoe en wanneer en waarom zoín identiteit bestaat en wordt versterkt, en hoe landen deze in stand houden, is hartstikke interessant. De discussie hierover en het onderzoek hiernaar zou echter los moeten staan van het bestaansrecht (en het specifieke beleid) van een bepaalde staat, en zou hooguit in algemene zin kunnen leiden tot wat meer relativering van begrippen als Ďnationale identiteití.

Sands boek is in feite een politiek geschrift dat de fundamenten onder Israels bestaansrecht vandaan wil halen. Het is triest en veelzeggend dat zoín boek zoveel aandacht trekt en zo goed verkoopt. Het is nog triester dat volgens velen Israels bestaansrecht afhankelijk is van zaken als de band tussen de huidige Joden en de Bijbelse Joden, of (bij anderen), de vervolging van de Joden en haar huidige beleid. Het wordt tijd dat Israels bestaan en het recht van de Joden op zelfbeschikking als vanzelfsprekend wordt gezien. Daarbij (en daardoor) is er dan ook alle ruimte voor kritiek zonder dat die als antisemitisch zal worden uitgelegd en men van pro-Israel zijde gelijk in de verdediging schiet.

Ik vind het verbluffend dat zo weinig journalisten, politici en deskundigen de soms wat defensieve houding vanuit pro-Israel zijde in verband brengen met de totaal doorgeschoten kritiek en aanvallen op Israels bestaansrecht. Wanneer onder werkelijk ieder artikel over Israel waaronder gereageerd kan worden Israel met de naziís wordt vergeleken, dan is het bijna niet meer mogelijk nog normaal en ontspannen te discussiŽren.

Israel is overigens niet kunstmatiger dan de Arabische landen, die veelal uit verschillende stammen of etnische groepen bestaan die door de harde hand van een dictator (Assad, Gadhafi) bij elkaar worden gehouden of door het cultiveren en uitvergroten van een al even kunstmatige gemeenschappelijke pan-Arabische identiteit. Een van de redenen dat niet iedereen optimistisch is over de zogenaamde Arabische lente is dat men bang is voor de machtsstrijd en de chaos die ontstaan nadat de oude regimes zijn ontmanteld. In Irak is dat duidelijk te zien, maar ook in Libanon viert het sectarisme hoogtij. Ook het verwijt dat Israel vooral een religieuze staat zou zijn en daarom geen bestaansrecht heeft, snijdt geen hout. Een aantal Arabische landen zijn religieuzer dan Israel en hebben allerlei wetten en restricties die het leden van andere religies moeilijk maken.

Ratna Pelle

Zie ook: De controverse over de herkomst van het Joodse volk (Wouter, 2010)


- - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geschiedenis als wapen in het politiek debat
http://joodsactueel.be/2011/05/31/geschiedenis-als-wapen-in-het-politiek-debat/
Dinsdag 31 Mei 2011 9:00

ďHoe het Joodse volk uitgevonden werdĒ, bloklettert Lieven Sioen als titel van zijn artikel in De Standaard (03/10/09). Die provocerende uitspraak is een rechtstreekse verwijzing naar het gelijknamige werk van de IsraŽlische professor Shlomo Sand. Dit controversiŽle werk staat negentien weken lang nummer ťťn op de lijst van de meest verkochte non-fictie literatuur in IsraŽl, het krijgt in Frankrijk prompt een (zij het nogal obscure) ĎAujourdíhui Awardí, het gooit in de Engelstalige wereld hoge ogen en ook in Duitsland is het meteen een succes.

Shlomo Sand (į Linz, 1946) is een (voormalige?) IsraŽlische communist, een historicus met als specialisatie film en Franse geschiedenis. In de inleiding van zijn boek omschrijft hij zichzelf als Ďpost- zionistí. Op promotietournee met zijn boek in de Palestijnse Al Quds universiteit, noemt hij IsraŽl een ďkind ontsproten uit een verkrachting, dat niettemin ook recht op leven heeftĒ. In het inleidende hoofdstuk verduidelijkt hij zijn politieke uitgangspunten als volgt: ďHet ontstaan van een IsraŽlische samenleving is een historisch feit, waarvan ik akte neem. Ik hoop echter een halt toe te roepen aan de territoriale expansie en kolonisatie en ik wil bovenal het etnocentrische en ondemocratische karakter van deze staat ombuigenĒ.

Hoe kan je in alle ernst een land Ďondemocratischí noemen, waar een auteur, die op de loonlijst van een binnenlandse topuniversiteit staat, een bestseller op de markt kan brengen die een rechtstreekse aanval op het wezen van het land inhoudt? Hoe valt een zo duidelijk geformuleerd politiek programma, dat als een de rode draad doorheen de publicatie loopt, te rijmen met ernstig historisch onderzoek?

Door Savasorda/ Joods Actueel

Korte inhoud van het boek:

Er bestaat niet zoiets als een Joods volk. Er is geen rechtstreekse genealogische lijn tussen de hedendaagse Joden en de Bijbelse IsraŽlieten. En er is evenmin een band met de Joden die in IsraŽl gewoond hebben in de tijd van de Tweede Tempel. De huidige Joden zijn afstammelingen van verschillende volkeren die zich tot het JudaÔsme bekeerden en die geen enkele band hebben met het land. Zo zouden de Ashkenazische (Centraal Europese) Joden afstammen van de Khazaren. Er is geen Diaspora geweest, geen verbanning van de Joodse bevolking. Na de vernietiging van Jeruzalem en de opstand van Bar Kochba, blijven de meeste Joden gewoon in het land wonen. Enkele eeuwen later bekeren ze zich tot de islam. Bijgevolg zijn de íhistorischeí IsraŽlieten de voorvaders van de hedendaagse Palestijnen. Dit is, kort samengevat, de inhoud van het boek.

ĒNationale mythesĒ

Sand bekent dat hij zijn onderzoek verricht om aan te tonen dat het basisidee van de zionisten, het oprichten van een Joodse staat in het historische thuisland van de Bijbelse IsraŽlieten, fout is. Eerdere historische werken, die zijn theorie ontkrachten, noemt hij ĒmythesĒ of door 19de-eeuwse Joodse historici gecreŽerde Ēkunstmatige verledensĒ. Het zionistische Ďverhaalí, is een aangepaste versie van de feiten en wordt, aldus Sand, in stand gehouden door de departementen van de Joodse geschiedenis in IsraŽl, in de VS en in Europa, die door de zionisten met ijzeren hand geleid worden. Elke afwijking van het klassieke Ďverhaalí wordt er in de kiem gesmoord. Bewijsmateriaal voor deze zware beschuldigingen brengt Sand niet aanÖ Zijn vaststelling heeft dan ook meer weg van een complottheorie dan van een ernstig te nemen historische stellingname!

Sand verricht voor zijn boek geen enkel (primair) bronnenonderzoek. Nochtans is dit nog steeds de basis van vernieuwend wetenschappelijk onderzoek over het verleden, zo niet blijven de theorieŽn speculaties. Hij vindt zichzelf beter en eerlijker dan de ĎofficiŽleí experts in de Joodse geschiedenis. (Ter herinnering, Sand is van opleiding gespecialiseerd in film en Franse geschiedenisÖ). Hun werk misprijst hij. Hij vindt van zichzelf dat hij verrassende verbanden weet te leggen en dat hij onverwachte inzichten brengt.

Zijn werk steunt niet alleen op publicaties van wetenschappelijke Bijbelonderzoekers, op nieuwe archeologische bevindingen, maar, als het hem past, maakt hij ook gretig gebruik van het door hem zo misprezen werk van traditionele historische onderzoekers. Hij pikt eruit wat in zijn kraam past en hij ridiculiseert wat zijn stelling tegenspreekt. Religieuze bronnen, die een rechtstreekse inkijk bieden in het vroegere Joodse leven, zoals onder meer de Talmoed, worden door Sand niet gebruikt. Nochtans druist het doelbewust negeren van bestaand bronnenmateriaal in tegen de meest elementaire regels van het wetenschappelijke geschiedenisonderzoek.

ďer was geen Diaspora, en bijgevolg is terugkeren niet nodigĒ

Sand íbewijstí in het lang en het breed dat de Romeinen niet de hele Joodse bevolking deporteerden na de vernietiging van de Tweede Tempel. Daarmee ontmaskert hij naar eigen zeggen, de ďmythe van de uitroeiing en de verbanningĒ. En net deze mythe ligt volgens hem aan de basis van het ďwaanidee van het bestaan van een Joods volk dat afstamt van het historische BijbelvolkĒ. Hier gaat hij voorbij aan het feit dat geen enkele ernstige hedendaagse specialist in de Joodse geschiedenis beweert dat de voltallige bevolking van Judea door de Romeinen in ťťn beweging verbannen werd. Joodse geschiedschrijvers hebben bovendien altijd al volgehouden dat er ook na het beŽindigen van de Joodse autonomie en de vernietiging van de Tweede Tempel nog Joden zijn blijven wonen in het land. Meer nog: deze Joden richtten een Sanhedrin op (Joods hooggerechtshof bestaand uit 70 rechters) en stelden de Misjna en de Talmoed samen.

Om zijn theorie te bevestigen valt Sand Flavius Josephus aan, een rechtstreekse getuige van de Joodse opstand. ĎDe Bello Judaicoí (De Joodse oorlog), het boek dat Josephus als vrijgelaten gevangene in Rome over de Joodse opstand schrijft, is nochtans de voornaamste historische bron over die periode. Sand vindt diens beschrijving van de Joodse ballingschap niet betrouwbaar, omdat de cijfers bij Flavius Josephus overdreven zijn.

Dat er ook na de Diaspora nog Joden leven in het historische land IsraŽl, wordt niet alleen door geen enkele Joodse historicus ontkend, het is daarenboven een sterk bewijs van de blijvende band van de Joden met het land. De kern van de zaak is dat de Joden in de nasleep van hun nederlaag tegen de Romeinen onderdrukt worden en machteloos zijn. Na het neerslaan van de opstand van Bar Kochba in het jaar 135 en de vernietiging van Jeruzalem, wordt de stad Ďomgeploegdí en krijgt voortaan de nieuwe naam Aelia Capitolina mee.

Met andere woorden: de Romeinen hebben het thuisland van de Joden en zijn hoofdstad van de kaart geveegd, en het religieuze centrum, de Tweede Tempel vernietigd, zodat de gangbare rituelen niet langer kunnen plaatsvinden. De Joden voelen zich als volk verweesd en zijn beroofd van hun thuisland, en dit door onderwerping, vlucht, verdrijving of emigratie of door een combinatie van deze factoren. Dat dringt door tot in de diepste vezels van de Joodse identiteit en komt tot uiting in het Joodse canon, de gebeden, de religieuze praktijk, de gewoontes en het Messiaanse geloof, die met de Talmoed gestalte krijgen. Dat Josephus de cijfers overdrijft, is hierbij niet relevant.

In interviews pakt Sand graag uit met de uitspraak dat ďde schoolkinderen in IsraŽl aangeleerd wordt dat alle Joden door de Romeinen op een bepaald moment verbannen zijnĒ. Dat is best mogelijk. Wat de Vlaamse schoolkinderen over bijvoorbeeld de Guldensporenslag (1302) in de geschiedenisles leren, klopt ook niet met wat in de Vlaamse universiteiten onderwezen wordt.

De centrale plaats van Jeruzalem in het Joodse nationale bewustzijn wordt volgens Sand ďingevoerdĒ rond de 4de eeuw. Dan nemen de Joden de christelijke mythe van de Ďwandelende Joodí over. Volgens deze mythe zouden de Joden gedoemd zijn om rond te zwerven als straf omdat ze Jezus niet erkennen als Messias. Hier verwart Sand oorzaak en gevolg. De christelijke mythe van de wandelende Jood ligt mede aan de basis van het christelijke antisemitisme. Uit sociologisch onderzoek weten we inmiddels dat vooroordelen en discriminatie leiden tot een grotere identificatie met de eigen groep en tot het versterken van de eigen identiteit. Het is bijgevolg juist dat tijdens de vroege middeleeuwen de Joodse identiteit en samenhorigheid versterkt worden en dat gaat inderdaad samen met een diep verlangen naar een terugkeer naar Jeruzalem.

Rechtstreekse afstamming of bekering?

Met de titel van zijn werk zet Sand een rechtstreekse aanval in op al wie onkritisch genoeg is om te denken dat alle hedendaagse Joden in ťťn directe lijn afstammen van de oude IsraŽlieten. Een stelling die geen zinnig mens die zelfs maar eventjes de moeite gedaan heeft om over de Joodse geschiedenis na te denken, naar voren zal schuiven. Sand verwart etniciteit met identiteit.

De etniciteit van de Joden is inderdaad heterogeen, onzuiver en divers van achtergrond. Dat valt ook op in het IsraŽlische straatbeeld. Het Ďmulti-etnischeí karakter van IsraŽl is een feit, zodat ťťn van Sands doelstellingen (het bestrijden van het etnocentrisme in IsraŽl) zeker aan de orde is. Het accepteren van de Beta IsraŽl Joden uit EthiopiŽ (de Falashaís) en de Bene IsraŽl Joden uit India bewijst dit.

Een Joodse identiteit en samenhorigheid is er echter wel sinds eeuwen, maar die wordt door Sand ontkend. Die identiteit is het product van de gemeenschappelijke historische ervaring van discriminatie, vervolging en geweld en dit niet alleen binnen het christelijke Europa.

Rabbinale argumenten steunen wellicht gedeeltelijk op een imaginaire definitie van etniciteit, de legitimiteit van de staat IsraŽl als een Joods thuisland berust daar duidelijk niet op. IsraŽl is uiteindelijk ontstaan als Ďremedieí tegen vervolging en geweld, maar daarover zwijgt Sand. Hij toont (terecht) aan dat raciale argumentatie geen steek houdt, maar wanneer hij elke vorm van gemeenschappelijke historische identiteit negeert, gaat hij duidelijk aan de feiten voorbij.

Het is juist dat het Joodse volk geen ras is, bekering is altijd mogelijk, vroeger en nu. Zelfs in de Bijbel zijn verschillende voorbeelden te vinden: Ruth en de vrouwen van Josef en Mozes, alsook alle vrouwen van koning Salomo. Aan de ger (bekeerling) wordt gevraagd om het volk en de God van IsraŽl te aanvaarden Ė in die volgorde!

Sand gaat uitvoerig in op het voorbeeld van de Khazaren. De geschiedenis van dit volk uit de Kaukasus, dat in 700 overging tot het Jodendom, wordt in de ĎofficiŽleí Joodse geschiedenis niet verzwegen, zoals hij beweert, wel integendeel. Een boek van de welgerespecteerde Spaanse rabbijn Yehudah Halevi (11de eeuw), bevat een lange discussie tussen hemzelf en de Khazaarse koning over onder meer ďde betekenis van het land IsraŽl en het Joodse volkĒ.

De volgende citaten uit zijn boek íKuzarií tonen aan dat ook toen de relatie met het Heilige Land centraal stond. ďHij (Yehudah Halevi) had lang uitgezien naar een nieuw of beter gezegd oud thuis, naar het Heilige Land (Ö ). Uiteindelijk besloot hij af te reizen naar Palestina (Ö). Toen zijn vrouw stierf, zei hij vaarwel aan zijn familie, zijn vrienden en zijn status. Er was nog slechts ťťn beeld in zijn hart: JeruzalemĒ. Verder in het boek wijdt hij, in een discussie met de koning, uit over de geschiedenis en zegt hij: ďEr is geen verschil tussen de Khazaarse Joden en de Joden uit EthiopiŽĒ. Dit wijst duidelijk op het bestaan van onderlinge contacten en op samenhorigheid tussen de verschillende Joodse gemeenschappen, zelfs in de 11de eeuw! Het oude begrip ĎKlal IsraŽlí (geheel IsraŽl) geeft zelfs een naam aan die gemeenschappelijke identiteit.

Besluit

* Alle nationale staten hebben na hun stichting de geschiedenis ingeroepen om hun bestaan te legitimeren. Frankrijk schuift Clovis als eerste Fransman naar voor, Vlaanderen heeft zijn Guldensporenslag, en wie leerde niet op school dat de ďOudeĒ Belgen de dapperste van alle GalliŽrs warenĒ? Die Ďnationaleí mythes en verhalen zijn evenwel altijd opgebouwd rond een kern van waarheid. IsraŽl is daar geen uitzondering op. De echte legitimiteit van een land ligt in het creŽren van een welvarende democratische samenleving waarin het voor de burger goed toeven is.

* Sand stelt dat de Joden geen volk zijn, dat ze behalve een gemeenschappelijke religieuze basis, geen echte nationale banden hebben. Als historicus zou Sand moeten weten dat er voor de 19de eeuw bij geen enkel Ďvolkí sprake is van nationale samenhorigheid. Volkeren horen bij een gebied, waar een vorst over heerst. Deze gebieden worden (met hun inwoners) door een goed uitgekozen huwelijkspolitiek van de machthebbers of door een oorlog, met andere gebieden samengevoegd of ervan afgescheiden. De geschiedenis van Vlaanderen is hier een mooie illustratie van. Het volk (de derde stand) speelt pas mee vanaf de Franse Revolutie(1789).Het nationalisme ontstaat in Europa in de 19de eeuw: volkeren komen in opstand en eisen nationale onafhankelijkheid.Het zionisme dat op het einde van de 19de eeuw ontstaat, is de Joodse tegenhanger hiervan. Toch zijn de Joden vanaf de vroege Middeleeuwen in heel Europa duidelijk en herkenbaar aanwezig, niet alleen in het rijk der Khazaren. Ze identificeren zich als Jood door middel van hun godsdienst en worden ook als dusdanig door hun tijdgenoten aangeduid en herkend. Periodiek worden ze er vervolgd en uit hun woonplaatsen verdreven. Waar ook ter wereld, is het verlangen naar een terugkeer naar Jeruzalem een heel belangrijk element in de religieuze beleving van de Joden. Wanneer de zionistische leiders op zoek gaan naar een land voor hun veel geplaagde volk, dan komt hier slechts ťťn plaats voor in aanmerking: het vroegere thuisland, waar doorheen de eeuwen een ononderbroken Joodse aanwezigheid is. Dat laatste wordt ook door Sand erkend.

* Sand merkt terecht op dat er geen rechte lijn van afstamming is tussen de huidige Joden en de Joden uit de eerste eeuw van de christelijke jaartelling. Maar hij is niet consequent: hij neemt wel aan Ė zonder enige bewijsvoering Ė dat de Ashkenazische Joden de directe nazaten zijn van de Khazaren, alhoewel ook hier honderden jaren Ďoverbrugdí worden. De andere bestaande Joodse gemeenschappen in Europa laat hij gemakshalve opgaan in de lokale bevolking. De rijke documentatie over het wedervaren van deze Joodse gemeenschappen in West- & Centraal Europa laat hij gewoon onaangeroerd.

* Mede door de sensationele titel is het boek van Sand een bestseller. Het leest vlot en er zijn best wel interessante passages. Toch loopt het mis omdat hij kost wat kost zijn politiek geladen stellingname wil bewijzen. Hoewel het argument van de 2000-jarige geschiedenis in het IsraŽldebat tot nog toe als niet relevant opzij geschoven wordt, is de kans groot dat dit argument in publicaties en in debatten plots wel ter zake blijkt te zijn. Met als bijkomende troef: het gezag van een IsraŽlische professor. Hoewel het boek pas enkele maanden op de Engelstalige markt is, prijkt het al op de site van íStormfrontí, een neonazi organisatie, met als motto íWhite pride, World wideí en op de site met de welluidende naam Electronic intifada.

* Hoewel Sand het absoluut oneens is met de oprichting van de Hebreeuwse staat, aanvaardt hij naar eigen zeggen niet dat iemand het bestaansrecht van IsraŽl betwist. Toch lijkt hij de voorspelling waar te maken van Rashi (Rabbi Shimon Ytzhaki, 11de eeuw), die in een commentaar op het eerste vers van de Bijbel schreef dat er ooit een tijd zou komen dat er tegen de Joden gezegd zou worden ďhet land IsraŽl behoort jullie niet toeĒ. Deze bron heeft Shlomo Sand evenwel niet geraadpleegdÖ


Share |


Reacties: 2 Opmerkingen

op Wednesday, 8 June 11, schreef Ben

9 Januari dit jaar schreef je dit:

ďEen nieuw jaar, een nieuw begin? Ik heb me al een paar keer voorgenomen om vaker wat kortere berichten op m'n blog te zetten. Dat leest prettiger want je hoeft niet zo'n lange lap door, het schrijft sneller en kan dus makkelijker even tussendoor en zo kan ik vaker even op een belangwekkend (maar vaak onderbelicht) nieuwsfeit wijzen dat ik tegenkom, een gedachte opschrijven al is die nog niet helemaal uitgewerkt, of een link naar een interessant artikel plaatsen. Het blijkt lastig om gewoontes te doorbreken
En nu ik toch bezig ben, ik vraag me weleens af of ik nou vooral vaste lezers heb die wekelijks of maandelijks terugkomen of vooral incidentele, die toevallig bij het googelen of rondkijkend op internet op mijn blog stuiten en even blijven hangen. Zelf ben ik vooral een vaste lezer van een aantal blogs, dus ik ga er vaak vanuit dat dat voor mijn lezers ook geldt, maar ik weet het eigenlijk niet goed en heb het nooit eerder gevraagd. Ja, er zijn natuurlijk de vaste reageerders zoals criticus Ben Ö.Ē

Wij zijn nu een half jaar later en ik constateer het ene lijvige blog na het ander. De laatste vier bevatten 1218 woorden, 2108 woorden , 2508 woorden, en nu dit 3964 woorden. Vergelijk dat met de opinieblogs van VK dan heb ik het over een compact verhaal van bijvoorbeeld 850 woorden. Sorry, Ratna, van je voornemen is niets terechtgekomen. Het spijt me; ik haak af.
Veel plezier verder.

op Wednesday, 8 June 11, schreef Wouter Brassť

@Ben: ik hoop dat jij je beter aan je voornemens houdt dan Ratna ;-)!
Flauw trouwens om de recensie van Joods Actueel (hoewel zeer lezenswaardig) mee te tellen; zonder is dit stukje minder dan 1500 woorden.

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief


IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter


Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English



IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.



IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.


BLOGS NL-ISRAEL:
* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

AMI ISSEROFF & CO:
* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

OTHER BLOGS ISRAEL:
* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

WEBSITES ISRAEL:
* CIDI
* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

NIET MEER GEUPDATE:
* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only.