IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery Contact email

Achtergrondartikelen
IsraŽl-Palestina.Info:

* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina


Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact


Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief


October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006


FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

Doe eindelijk recht aan het Israelisch-Palestijns conflict

IMO Blog, 2013

Afgelopen week verscheen in de Volkskrant, als reactie op een aardig stuk van historicus Dirk Jan van Baar, weer het zoveelste Israel bashing artikel. Van Baar had het gewaagd te zeggen dat we in Nederland al genoeg voor de Palestijnen opkomen en het tijd wordt voor Een Ander Europees Geluid inzake Israel. Een stelling die ik van harte onderschrijf. Juist door begrip te tonen voor Israels veiligheidswensen en positie, versterk je de gematigde krachten daar en vergroot je het vertrouwen in het vredesproces. Ik heb daar onlangs ook al over geschreven voor de Volkskrant.


Willem Aldershoff, adviseur (!) EU beleid Israel-Palestina (hoe lukt het de pro-Palestina scene toch steeds om hun mannetjes op dit soort plekken te krijgen? Van enige objectiviteit of feitenkennis is bij de beste man geen sprake) mocht in een uitgebreide reactie op Van Baar de bekende anti-Israel riedel weer afsteken. Hij schrijft:

Maar nieuwe initiatieven in die richting (voor de christenen in het M.O, RP) mogen nooit leiden tot een verminderde inzet voor het IsraŽlisch-Palestijns conflict. Europa's kritiekloos volgen van Amerika heeft tot een voortduren daarvan bijgedragen. Door haar verleden (Balfour Verklaring, Holocaust, VN Verdelingsresolutie) heeft Europa hier echter een bijzondere historische verantwoordelijkheid die zij veel serieuzer dient te nemen. Een Ander Europees Geluid, zoals Van Baar stelt, is dus inderdaad nodig. Maar dan ťťn dat zich krachtiger inzet voor een oplossing van het IsraŽlisch-Palestijns conflict en zich daarnaast serieus richt op de positie van christenen.

De EU besteedt, net als de VN, al overmatig veel tijd aan dit conflict. Veroordelingen van Israel volgen elkaar in rap tempo op, EU consuls in Jeruzalem brengen anti-Israel rapporten uit, het parlement stemt erover, er worden strengere regels voor de labeling van producten voorbereid, bepaalde handelsverdragen of delen ervan uitgesteld, de EU steunt de Palestijnen diplomatiek en in VN verband, etc. etc. etc. Europa neemt heel veel verantwoordelijkheid, vooral om de Palestijnen eenzijdig te steunen, maar komt erachter dat ze de werkelijkheid niet zomaar even naar haar hand kan zetten. Door maar genoeg anti-Israel maatregelen te nemen (en heus niet alleen harde woorden te spreken zoals Aldershoff beweert) krijg je nog geen einde aan de bezetting. De voor velen onaangename werkelijkheid is dat Israel een soeverein land is dat niet zomaar doet wat wij zeggen, of we nou gelijk hebben of niet. En we hebben een wereldorde waarin we niet zomaar in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen kunnen ingrijpen, dan wel er binnenvallen, zelfs niet als zij zich volgens internationale maatstaven niet netjes gedragen. Er zijn vervolgens verschillende dingen die landen of blokken kunnen doen om hun onvrede met andere landen kenbaar te maken, en de EU past er al een heel aantal toe op Israel, meer dan op een aantal landen die veel extremere mensenrechtenschendingen plegen, zoals China, Turkije of Rusland. Dus die zogenaamde historische verantwoordelijkheid wordt ruimschoots genomen.

Europese verantwoordelijkheid

Maar hoe groot is onze 'historische verantwoordelijkheid', en waar ligt die dan precies? De implicatie van Aldershoff is dat we die slechts naar de Palestijnen hebben. Zij zijn, zoals het vaak populair wordt uitgedrukt, het tweede slachtoffer van de nazi's en moesten boeten voor onze zonden. Of om het met een ander clichť te zeggen: door de vestiging van Israel, waarmee een vluchtelingenprobleem werd opgelost, ontstond een nieuw vluchtelingenprobleem waarvoor we evenzeer verantwoordelijk zijn. Europa steunde de stichting van Israel, uit schuldgevoel over de Holocaust, en maakte daarmee een schuld bij de Palestijnen.

Dit soort clichťs kloppen van geen kant, want door de vestiging van de zionisten in Palestina werden Palestijnen geen vluchteling. Zij werden vluchteling omdat zij het VN delingsplan niet accepteerden, geen enkel compromis accepteerden en een oorlog begonnen. Toen werd een deel van hen vluchteling, waarna de Arabische staten ervoor kozen om deze vluchtelingen niet in eigen land te huisvesten en te integreren, zoals Israel met de Joodse vluchtelingen had gedaan, maar in kampen te houden. De internationale gemeenschap koos ervoor voor de Palestijnse vluchtelingen een aparte VN organisatie op te zetten, met een eigen mandaat en eigen definitie van wie een vluchteling is. Zij richtte zich niet op het permanent huisvesten van de vluchtelingen zoals de UNHCR, maar op het voort laten duren van het probleem en het in stand houden van de irreŽle eis dat zij allemaal naar Israel moesten terugkeren.

Bovendien steunde Europa Israel helemaal niet zo eenduidig; de Britten waren in de laatste jaren van het mandaat steeds openlijker anti-Joods en stuurden vele tienduizenden Joodse vluchtelingen die over zee het land probeerden te bereiken terug naar Europa of interneerde ze in kampen op Cyprus. Men had de Joodse immigratie zoals vastgelegd in het mandaat sterk ingeperkt en aan strenge quote onderworpen. Dit deed men vooral om aan Arabische grieven tegemoet te komen en de Arabieren niet teveel van zich te vervreemden. Groot-BrittanniŽ onthield zich van stemmen bij het delingsplan, en alleen onder grote Amerikaanse druk was er net een tweederde meerderheid voor een plan, dat de Joden een onverdedigbare staat zonder Jeruzalem beloofde. Een staat die overigens al min of meer realiteit was geworden; de VN of Europa 'gaven' dan ook niks, maar bekrachtigden hooguit wat de Joden in de voorafgaande decennia zelf hadden opgebouwd, gekocht en ontwikkeld. Waaraan nog toegevoegd kan worden dat de Arabieren in het land mee profiteerden van deze ontwikkeling, en hun welvaart en levensverwachting fors toenamen in de tijd dat de zionisten Palestina ontwikkelden.

De populaire idee dat we een soort schuld hebben naar de Palestijnen en hun lelijk hebben laten zitten is dan ook onjuist. De Palestijnen hadden een staat kunnen hebben als zij met het delingsplan of het eerdere Peel Plan hadden ingestemd (dat hun een nog veel groter deel van het land had gegeven) maar zij weigerden ieder compromis en kozen, al in de jaren '20, voor geweld. Zij hadden niet een soort vanzelfsprekend recht op Palestina dat hun vanwege de Holocaust is ontnomen. In Palestina, wat overigens nooit een Arabische staat is geweest, woonden al eeuwenlang ook Joden, en toen bijna alle andere landen in het Midden-Oosten (waar ook Joden en christenen woonden) Arabisch werden, was het niet vreemd dat er ook een smal reepje land naar de Joden ging. Hoewel de Holocaust de sympathie voor een Joodse staat wel deed toenemen, staat het Joodse recht op zelfbeschikking hier los van.

Vluchtelingen

Aldershoff schrijft:
Even makkelijk is het om te roepen dat de Palestijnen zich blijven overvragen op het punt van terugkeer van vluchtelingen. Volkenrechtelijk bestaat dit recht op terugkeer echter overduidelijk. Ook IsraŽl heeft dit erkend toen het in 1949 VN-resolutie 194 aanvaardde als voorwaarde voor zijn VN-lidmaatschap. Eenmaal lid wilde het van dat document niets meer weten. Nog voor het eenzijdig uitroepen van de Joodse staat begon het met de verwoesting van vierhonderd verlaten Palestijnse dorpen om terugkeer onmogelijk te maken. Al het achtergelaten Palestijnse land werd geconfisqeerd, zonder betaling van compensatie. Ingewijden weten dat Palestijnse onderhandelaars desondanks bereid zijn om op het punt van terugkeer uiterst zware concessies te doen.

Was er eindelijk eens iemand die durfde op te schrijven wat bijna iedereen ergens wel weet, maar wat niet gezegd schijnt mogen te worden: er is geen recht op terugkeer van de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen en zo'n 'recht' zou bovendien het Joodse recht op zelfbeschikking en daarmee de tweestatenoplossing torpederen. Moet dat direct weer ontkend worden, met de gebruikelijke onwaarheden. Israel heeft dit 'recht' nooit erkend zoals Aldershoff beweert. Israel heeft in vredesbesprekingen na de 1948 oorlog aangeboden om 100.000 vluchtelingen op te nemen, maar dat werd afgewezen. De Arabische staten en ook de Palestijnen wezen resolutie 194 overigens af omdat daarin impliciet Israels bestaansrecht werd erkend. Dit was bovendien een resolutie van de Algemene Vergadering, niet de Veiligheidsraad, en is daarmee geen internationaal recht. Ami Isseroff schrijft hierover, eerst het relevante deel van de resolutie aanhalend:
(194) Resolves that the refugees wishing to return to their homes and live at peace with their neighbours should be permitted to do so at the earliest practicable date, and that compensation should be paid for the property of those choosing not to return and for loss of or damage to property which, under principles of international law or in equity, should be made good by the Governments or authorities responsible;

Notable in this wording, is the fact that a "right of return" was not mentioned, and the reference to "refugees," rather than "Arab refugees" and "governments," rather than the government of Israel. This implies that the framers had in mind the rights of Jewish refugees in Palestine as well, and would also be applicable to Jewish refugees forced to flee Arab countries as a result of the conflict. The number of Jews were forced out of Arab and Muslim countries because of the conflict is about equal to the number of Arab Palestinian refugees.

Bernadotte had recommended a much stronger resolution, but his reference to a "right" of return was rejected. The original wording of his report included this wording:

ďthe right of the Arab refugees to return to their homes in Jewish-controlled territory at the earliest possible dateÖ and their repatriation, resettlement and economic and social rehabilitation, and payment of adequate compensation for the property of those choosing not to returnÖĒ

(Progress Report of the United Nations Mediator on Palestine, UN Doc. A/648 (18 September, 1948)

As this wording was rejected, the framers of resolution 194 apparently rejected the notion of a "right" of return. Likewise, reference to "Arab refugees" was omitted. It could not have been accidental.

Inmiddels gaat het allang niet meer om de ca. 700.000 vluchtelingen die in 1948 wegvluchtten of werden verdreven uit Israel, maar voornamelijk om hun kinderen en kleinkinderen. Volgens de gangbare VN definitie krijgen kinderen en kleinkinderen niet automatisch de vluchtelingenstatus, maar bij Palestijnen is dat wel het geval. Vandaar dat het aantal vluchtelingen met honderdduizenden per jaar groeit. Een minderheid (ca. een miljoen) van hen leeft in zogenaamde vluchtelingenkampen waar de UNRWA zorgt voor voedsel, kleding, medicijnen en scholing. De overige vluchtelingen leven in Palestijns gebied, waar de PA regering ze al lang permanent had kunnen huisvesten, in JordaniŽ waar ze nagenoeg gelijke rechten hebben en dus in feite geen vluchteling zijn, of in andere landen in het Midden-Oosten waar ze geen gelijke rechten hebben en vaak in bittere armoede leven. Een kleine groep leeft in het Westen.

Oorlog 1948

De reden dat Israel voor haar oprichting een aantal Palestijnse dorpen verwoestte is dat men de inval van vier Arabische legers verwachtte en die deze dorpen konden gebruiken als uitvalsbasis van waaruit men kon aanvallen. Israel moest alles op alles zetten om de aanstaande invasie te overleven; het had net met veel moeite het Arabische Bevrijdingsleger en privť troepen bestaande uit Palestijnse strijders weten te verslaan. In tegenstelling tot wat de antizionisten doorgaans beweren, had Israel geen overwicht in wapens of mankracht, en moest zij het hebben van superieure organisatie en motivatie. Zij had in het begin van de oorlog zelfs veel minder zware wapens en mankracht, en vocht duidelijk tegen een overmacht. De balans veranderde na het eerste bestand (Zie verder het artikel 'War of Independence').

Israel verhinderde inderdaad ook actief de terugkeer van de vluchtelingen. Dat deed zij echter niet uit bloeddorst of racisme, maar omdat ze bij het vijandige kamp hoorden dat Israel wilde vernietigen, en velen van hen hadden deelgenomen aan de strijd tegen de Joden. Het denken binnen Israel over de vluchtelingen was gedurende de 1948 oorlog behoorlijk veranderd, zo beschrijft Benny Morris in zijn boek '1948. The first Arab-Israeli war'. In het begin deed men moeite om de burgerbevolking te ontzien en riep men de bevolking op de blijven in plaatsen die werden veroverd. Bekend is het voorbeeld van Haifa, waar de Joodse gemeenschap diverse emotionele oproepen deed aan de Arabische bevolking om te blijven. Later verhardde de houding en werd de Arabische bevolking, in het bijzonder de moslims, vooral als een veiligheidsprobleem gezien. Men had zware verliezen geleden, en talloze hinderlagen en beschietingen kwamen van vermeende onschuldige burgers die toch wat minder onschuldig bleken. Men maakte zich bovendien zorgen dat de staat onbestuurbaar zou worden met een grote Arabische minderheid die zo openlijk vijandig tegenover de staat stond. Ik keur dit niet per se goed; in de eerste decennia na de stichting van Israel hadden Arabieren het zwaar en leefden onder militair bestuur met beperkte vrijheid; hierop is veel kritiek gekomen en in de jaren '60 is deze situatie opgeheven. Ik probeer slechts zaken inzichtelijk te maken en het ontbrekende verhaal te vertellen.

De 'uiterst zware' concessies van de Palestijnen op het gebied van de vluchtelingen vallen nogal mee. Misschien weet Aldershoff dingen die wij niet weten, maar uit het nieuws en vooral de uitspraken van Palestijnse leiders zelf komt een heel ander beeld naar voren. Keer op keer wordt gezegd dat niet aan het 'recht op terugkeer' getornd kan worden, en wanneer bijvoorbeeld Abbas al eens een uitspraak doet die anders uitgelegd kan worden, dan haast men zich de verklaren dat het zo niet was bedoeld en alle vluchtelingen het recht hebben terug te keren naar Israel. Op scholen, ook de UNRWA scholen in de vluchtelingenkampen, wordt de kinderen geleerd dat zij het hele land met geweld moeten bevrijden en deze plicht nooit mogen verzaken.

Gazastrook

Aldershoff schrijft ten slotte:
Ook de eenzijdige IsraŽlische terugtrekking uit Gaza in 2005 verdient een andere presentatie. De strook werd namelijk onmiddellijk volledig van de buitenwereld afgesloten, met ondragelijke gevolgen voor de burgerbevolking. Volkenrechtelijk betekent dat een bezetting. Ook IsraŽlische ngo's hebben die altijd veroordeeld. Van Baar benadrukt hoe belangrijk het is 'zich (te) verdiepen in alle partijen'. Kan hij zo echt niet begrijpen dat Hamas op zo'n gefrustreerde wijze reageert?

We moeten blijkbaar vooral de frustraties van Palestijnse zijde begrijpen. Toen Israel alle nederzettingen ontruimde en de kassen in Gaza overdroeg aan de Palestijnen, reageerde men met raketten want dat was wel een frustrerende ervaring. Ook werd een IDF-soldaat vanuit Israelisch grondgebied ontvoerd en vervolgens meer dan vijf jaar gevangen gehouden. Nadat Hamas een coup pleegde en Fatah op brute wijze versloeg, sloot Israel de grenzen. Hamas had bovendien de EU monitors die de Rafah grens overgang controleerden naar huis gestuurd. Overigens heeft Israel altijd voldoende humanitaire hulp doorgelaten en de Gazastrook van elektriciteit voorzien. Zonder dat ook Egypte de grens dichthield was er geen sprake van een complete blokkade. De bewering dat een blokkade 'volkenrechtelijk een bezetting betekent' slaat nergens op. Volgens de definitie van een bezetting in de Haagse Conventie heeft een bezettende macht het gezag in het bezette gebied overgenomen en is dus op de grond aanwezig met troepen. Het is zelfs de vraag of je de Westoever wel geheel bezet kunt noemen volgens die definitie, want er is een eigen bestuur dat vergaande autonomie heeft over een deel van het gebied. Wellicht dat alleen Area C, dat onder directe Israelische controle valt, bezet genoemd kan worden, waarbij dat dan weer met name geldt voor de Palestijnse plaatsen in dit gebied. Anderzijds is op de gehele Westoever sprake van beperkingen voor Palestijnen, mede vanwege de fysieke aanwezigheid van Israelische troepen.

Kan Aldershoff overigens echt niet begrijpen dat Israel in reactie op vele duizenden raketten, de ontvoering van Shalit, diverse pogingen meer soldaten te ontvoeren en aanslagen te plegen, besloot de grenzen te sluiten? Moet hij zich als adviseur niet verdiepen in alle partijen? Zijn stuk kan zo zijn gekopieerd uit het blad van het Palestina Komitee. Het is tekenend voor de sfeer in Europa dat dit soort mensen adviseur zijn en blijkbaar mede het EU beleid bepalen. Het is inderdaad hoog tijd voor Een Ander Europees Geluid.

Ratna Pelle


Share |

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief


IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter


Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English



IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.



IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.


BLOGS NL-ISRAEL:
* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

AMI ISSEROFF & CO:
* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

OTHER BLOGS ISRAEL:
* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

WEBSITES ISRAEL:
* CIDI
* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

NIET MEER GEUPDATE:
* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only.