IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

Zionism-Israel Info Center Site Map Definitions Issues (FAQ) Timeline History Documents Web Links Photo Gallery Contact email

Achtergrondartikelen
IsraŽl-Palestina.Info:

* 60 Jaar IsraŽl en de Nakba (1948-2008)
* 60 Jaar na delingsplan, IsraŽl en de VN
* Geschiedenis van het IsraŽlisch-Arabische conflict
* Vredesproces & Recente Geschiedenis
* Tijdlijn geschiedenis IsraŽl en Palestina
* Geschiedenis Joden en antisemitisme
* Geschiedenis Palestijnen en Arabieren
* Hezbollah
* IsraŽl politiek
* Palestijnen politiek
* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden & nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Gaza blokkade
* Hamas
* Apartheidsmuur of veiligheidshek?
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Etnische zuivering
* Zionisme
* Anti-Zionisme
* Boycot IsraŽl campagnes
* Initiatieven voor vrede en verzoening
* United Civilians for Peace
* Verenigde Naties
* Mythes en beeldvorming
* Palestijns Gevangenendocument 2006
* Column Simon Soesan
* Reisverslag IsraŽl 2007
* Het zijn net mensen - recensie & repliek
* Krantenonderzoek NRC conflict IsraŽl-Palestina
* Berichtgeving IsraŽl door NOS Journaal
* Dries van Agt over IsraŽl en de Palestijnen
* Recente artikelen IsraŽl-Palestina
* Oudere artikelen IsraŽl-Palestina
* Landkaart van IsraŽl - Palestina


Background Articles in English:

* Amnesty International Report on Gaza War
* History Arab-Israeli Conflict
* Boycott Israel campaigns
* Boycott Israel?
* Christian Zionism
* Dutch Media: Study of NRC Handelsblad
* Dutch Media: NOS Journaal Study
* Israel 1948 War of Independence
* Israel 1948 War of Independence Timeline
* History of Anti-Semitism
* Israel
* Israel Boycott?
* Jew!
* 6 Day War
* Six Day War Timeline
* Zionism - Definition and History
* Zionism: History of Zionism & Israel
* Zionism and its Impact


Eerdere IMO Blogs.
Voor volledige lijst zie:
IMO Blog Archief


October 2016 September 2016 August 2016 July 2016 June 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014 September 2014 August 2014 July 2014 June 2014 May 2014 April 2014 March 2014 February 2014 January 2014 December 2013 November 2013 October 2013 September 2013 August 2013 July 2013 June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 February 2009 January 2009 December 2008 November 2008 October 2008 September 2008 August 2008 July 2008 June 2008 May 2008 April 2008 March 2008 February 2008 January 2008 December 2007 November 2007 October 2007 September 2007 August 2007 July 2007 June 2007 July 2007 June 2007 May 2007 April 2007 March 2007 September 2007 February 2007 January 2007 December 2006 November 2006 2006 November 2006 October 2006 September 2006 August 2006 July 2006 June 2006 May 2006 April 2006 March 2006 February 2006


FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

Een lesje geschiedenis over Israel voor het VMBO (2)

IMO Blog, 2015

Ben-Gurion-realist

Ik schreef in deel 1 over het VMBO-leerboek 'Geschiedeniswerkplaats', betreffende de 5 nogal gekleurde/onzorgvuldige pagina's over het Israelisch-Palestijns conflict. Er staan een paar aparte tekstblokjes bij over Arafat, Ben-Goerion en Begin. Ook die zijn nogal gekleurd. Over Begin schrijft men o.a.:

ďMenachem Begin is de geschiedenis ingegaan als vredestichter. Dat is opmerkelijk, want een groot deel van zijn leven stond hij bekend als terrorist en extremist. (...) Na de Duitse inval (in Rusland, RP) vluchtte hij naar Palestina, waar hij de leider werd van extremistische zionisten. Zij wilden het hele Bijbelse Israel veroveren, een veel groter gebied dan Ďgewoneí zionisten als Ben Goerion. Ook in zijn strijdmethoden was Begin extremistisch. Zijn milities vermoordden Palestijnse burgers en pleegden terreuraanslagen. Bij een van die aanslagen, op het Koning David Hotel in Jeruzalem, vielen 91 doden.Ē

In Israel is men vreselijk gevallen over deze kwalificatie van Begin als terrorist. Toch is dat niet geheel onjuist, en niet het grootste probleem, al zet men het wel erg zwaar aan. De Irgun pleegde inderdaad aanslagen op burgers, maar dat gebeurde doorgaans wel in reactie op Arabische aanslagen. Daarnaast vocht men tegen het Britse bestuur, waarbij grove methodes werden gebruikt. Mensen werden vermoord en ontvoerd, bommen geplaatst in stations en treinen en natuurlijk de genoemde bomaanslag op het Koning David hotel. Het boek vermeldt overigens niet dat de Irgun het hotel vooraf had opgebeld, maar de Britten de waarschuwing niet serieus namen.

Arafat daarentegen wordt geen terrorist genoemd. De beschrijving van Arafat begint zo: ďIsrael kreeg vanaf de jaren 1960 steeds meer last van Palestijns verzet. De belangrijkste verzetsbeweging werd de PLO van Yasser Arafat.Ē Verzet, geen terrorisme, terwijl het vaak wel degelijk om terreurdaden ging. Het enige wat in die richting gaat is: "De PLO werd populair in de Palestijnse vluchtelingenkampen waar ze terroristen en guerrillastrijders opleidde. Het leidde tot een golf van aanslagen en ander geweld.Ē Vervolgens schrijft men dat Arafat 'in 1993 een verrassende ommezwaai maakte': ďHij sloot vrede met Israel. In ruil kregen de Palestijnen zelfbestuur op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook.Ē Maar: ďLang niet alle Palestijnen waren daar blij mee. Een nieuwe verzetsbeweging, Hamas, zette de strijd tegen Israel voort. (...) Leden van Hamas pleegden zelfmoordaanslagen en andere terreurdaden. Doordat Israel de Palestijnen het leven zuur bleef maken, kreeg Hamas steeds meer aanhang. Arafats rol raakte uitgespeeld. Zijn einde was treurig. Israel vertrouwde hem niet meer en dwong hem de laatste Jaren in zijn hoofdkwartier te blijven, terwijl hij steeds zieker werd. Op het laatst mocht hij naar Frankrijk, waar hij in een ziekenhuis stierf."

Een groot contrast met de scherpe en negatieve toonzetting over Begin. Beiden waren hardliners en een groot deel van hun leven bezig met gewapende strijd om het 'hele land' te bemachtigen. Beide sloten later compromissen, met dit verschil dat Begin een echt vredesverdrag tekende en Israel een stuk land groter dan het eigen grondgebied opgaf voor een in feite behoorlijk kille vrede met Egypte. Arafat daarentegen bleef tegen zijn eigen volk zeggen dat men uiteindelijk het hele land zou 'bevrijden' en dit slechts een tijdelijke fase was. Hij keerde ook weer terug naar de terreur toen de onderhandelingen in Camp David (in het geheel niet genoemd in de tekst) hem niet voldoende concessies opleverden. Hij wees verschillende vredesvoorstellen af, sloeg daarbij de goede raad van de Saoedische prins Bandar en Clinton in de wind, en bereidde de PA voor op een nieuwe terreurgolf. Over deze tweede intifada geen woord in het boek, maar wel een sentimenteel aandoend einde over zijn opsluiting in de Muqata. Opvallend is hoe de populariteit van Hamas hier aan Israel wordt geweten dat 'de Palestijnen het leven zuur bleef maken'. Alsof Israel voor de lol de Palestijnen treiterde en vernederde. De Palestijnen maakten veel Israeli's het leven zuur met de vele aanslagen, maar door het zo te stellen lijken alleen de Israeli's de actoren terwijl de Palestijnen slechts reageren. Er was een voortdurende wisselwerking tussen Palestijns geweld en Israelische 'zuurmakende' maatregelen.

Ook het stukje over David Ben-Goerion is gekleurd. Men schrijft o.a.:
Hij begon met de opbouw van een leger, dat na het vertrek van de Britten in 1948 de Palestijnen versloeg. (...) In vrede met de Arabieren geloofde Ben-Goerion niet. Hij zei: 'Als ik een Arabische leider was, zou ik nooit vrede sluiten met Israel. Dat is logisch. Wij hebben hun land afgepakt. Er was in Europa antisemitisme, de nazi's, Hitler, Auschwitz, maar was dat hun schuld? Zij zien maar een ding: wij zijn hier gekomen en hebben hun land gestolen. Waarom zouden zij dat pikken? Dus het is simpel: wij moeten sterk blijven en een krachtig leger hebben."

Daar eindigt de tekst. Opvallend dat men uit de uitgebreide dagboeken en speeches van Ben-Goerion net dit citaat heeft genomen, waarin hij de kant van de Arabieren uitlegt. Het pleit voor hem dat hij zich in hun positie kon inleven, maar dit als bewijs aanvoeren dat hij tegen vrede en een compromis is, is idioot. Zijn inschatting was dat de Arabieren zich niet vrijwillig in de nieuwe situatie zouden schikken en daarom moest Israel sterk zijn. Een plausibele inschatting van de situatie. Overigens geeft Ben-Goerion de Palestijnen in feite teveel krediet hier, want zij hadden wel iets met de Holocaust te maken, omdat hun belangrijkste leider in die tijd, mufti Hai Amin Al Husseini, met de nazi's collaboreerde en zelfs een moslimlegertje vormde dat meevocht tegen de partizanen in voormalig JoegoslaviŽ. Ook zei hij Hitlers aanpak van de Joden in Palestina te willen uitvoeren en verspreidde hij zijn gedachtegoed via de radio. De sympathie voor de nazi's was breed onder de Palestijnen (en andere Arabische landen), en dat veranderde niet toen zij na de oorlog vernamen wat er met de Joden in Europa was gebeurd. Daarbij hadden zij de Britten min of meer gedwongen de Joodse immigratie naar Palestina sterk te beperken, waardoor veel Joden uit Europa nergens meer naartoe konden. Mogelijk hadden honderdduizenden Joden kunnen overleven als zij Palestina hadden kunnen bereiken.

Tot slot staat bij het verhaal over de stichting van Israel een foto afgebeeld van een Palestijnse jongen die met stenen naar een tank gooit, met het volgende onderschrift:
Klein verzet tegen de Israelische bezetting van Palestijns grondgebied in 2000. Negen dagen later werd deze dertienjarige jongen bij zoín zelfde actie doodgeschoten.

Hiermee wordt gesuggereerd dat Israel de jongen toen doodschoot, hoewel dat niet bewezen schijnt te zijn. Ook wordt ervan uit gegaan dat de jongen alleen onschuldig verzet pleegde, terwijl hij langdurig stenen gooide en als zeer roekeloos wordt omschreven. Hij werd een symbool voor het Palestijnse 'verzet', dat doorgaans echter zeer gewelddadig was. Maar daarover wordt nagenoeg gezwegen in dit boek.

Waarom geen foto van een uitgebrande bus, met als onderschrift: ďPalestijnse terreurdaad tegen onschuldige Israelische burgers. Er werden in die tijd soms tientallen aanslagen per maand gepleegd, met vaak vele dodelijke slachtoffers. In reactie hierop begon Israel delen van het gebied dat eerder aan de Palestijnen was gegeven, terug te veroverenĒ.

Wat deze foto doet bij een stuk tekst over de stichting van Israel, is een andere vraag.

Conclusie

Het is duidelijk dat door de weglating van cruciale elementen en dan met name Palestijns geweld en extremisme een nogal vertekend beeld wordt gegeven van het conflict. Men lijkt mee te gaan in het paradigma van Israel als machtige onderdrukker en de Palestijnen als onschuldige slachtoffers, die weliswaar verzet pleegden maar in hoofdzaak te lijden hadden van Israel dat hen het leven maar zuur bleef maken. Zelfs het zeer radikale Hamas wordt vergoelijkt als reactie op Israels wandaden.

Een aantal zinsneden zijn zeer suggestief, zoals 'het leven zuur maken' wat een kwade intentie veronderstelt. 'Klein verzet' klinkt vergoelijkend en bagatelliserend en wordt als exemplarisch voor de (verder in het geheel niet genoemde) tweede intifada neergezet; 'Zijn einde was treurig' (over Arafat), 'Dat is opmerkelijk, want een groot deel van zijn leven stond hij bekend als terrorist en extremist' (over Begin; Arafats halfslachtige poging vrede te sluiten wordt niet als zo'n sterk contrast weergegeven), 'de Joden pasten zich niet aan', etc.

Het ergst zijn de onwaarheden, zoals 'Joodse milities moordden Arabische dorpen uit', 'In vrede met de Arabieren geloofde Ben Goerion niet', ĎIsraŽl had zich met Amerikaanse hulp tot de tanden bewapend', 'In 1993 maakte hij een verrassende ommezwaai. Hij sloot vrede met IsraŽl.', 'De Britten lieten de Joden wel op grote schaal toe', en ' Het dreigde de hoofdsteden van Egypte en SyriŽ in te nemen, tot de VS IsraŽl dwongen de aanval te staken'.

Alle suggestieve opmerkingen, onjuistheden en weglatingen werken in het voordeel van de Palestijnen en in het nadeel van Israel. Het beeld dat kinderen uit dit boek zeer waarschijnlijk meenemen is dat van een oppermachtig, sterk en wreed Israel dat Arabische dorpen uitmoordde en de Palestijnen onderdrukt, en een machteloos Palestijns volk wiens grootste leider vrede sloot maar daar meer repressie voor terugkreeg en zijn eenzame oude dag opgesloten in zijn hoofdkwartier sleet. Opmerkelijk is dat belangrijke Israelische leiders die probeerden tot vrede met de Palestijnen te komen, zoals Rabin en Barak, niet worden genoemd en beschreven in de tekst. Ook het ontbreken van de Arabische aanval in 1948 en de terreurgolf van de tweede intifada is ontoelaatbaar.

Als die jongeren dan de beelden zien van de Gaza oorlog is de conclusie snel getrokken. Van daaruit ben je ook al snel bij het sentiment dat de Joden van slachtoffers in daders zijn veranderd, en nu eigenlijk hetzelfde doen als wat hen indertijd is aangedaan. De reŽle dreiging waar Israel vanaf haar ontstaan mee te maken had, de penibele situatie van de Joodse gemeenschap in Palestina voor Israels stichting, het feit dat de Joden nergens meer naartoe konden behalve naar een nog te stichten eigen staat, dit alles weten ze niet en zullen ze ook niet uit de Nederlandse nieuwsmedia vernemen. Dit boek draagt bij aan de antizionistische tendensen die al zo sterk zijn in Nederland. Het valt te hopen dat de tekst snel wordt aangepast zodat de leerlingen een evenwichtiger beeld van de geschiedenis krijgen.

Tot slot: het is niet de eerste keer dat men over de schreef gaat. Op het weblog van de werkgroep WAAR lees ik het volgende:
In het geschiedenisboek van zo`n 6 jaar geleden werden wereldgodsdiensten behandeld. Opgevoerd als wereldgodsdienst werden christendom, islam, hindoeisme, boedhisme. Geen jodendom. Totaal genegeerd. Nergens werd in het boek over joodse godsdienst gesproken. Op een andere plaats ging het over Jeruzalem. Dat werd beschreven als een heilige stad voor moslims en christenen. Verder dus voor niemand. Er stonden nog wat storende fouten in en er kwamen opeens uit de lucht zomaar Joden gevallen, die nog nergens benoemd werden. Joden waren vervolgd in de Tweede Wereldoorlog. Hoe die Joden in Nederland waren gekomen en wat hun geloof inhield bleef geheim. Dat kinderen hier niets mee kunnen omdat er opeens vreemde vogels even genoemd worden, stoorde de samenstellers kennelijk niet.

Hoe komt men erbij om over de wereldgodsdiensten te schrijven en daarbij het Jodendom te vergeten? Was er geen redacteur of eindredactie die nog eens kritisch over de tekst heen ging en dit opviel? Hoeveel kinderen hebben toen geleerd dat Jeruzalem slechts heilig is voor christenen en moslims? Hoeveel docenten onderwijzen hun leerlingen dergelijke zaken, uit onwetendheid of slordigheid of bepaalde sentimenten? Hoeveel leraren vertellen hun leerlingen, wanneer het geweld weer eens oplaait tussen Israel en Hamas, dat het ongehoord en schandalig is wat Israel doet en dat men vanwege de Holocaust zeker denkt immuun te zijn voor kritiek? Een paar weken terug was er op het Belgische Terzake een item over jongeren die naar Auschwitz gingen. Er was ook een Palestijnse bij die de bekende sentimenten vertolkte. Zij werd echter geheel in het gelijk gesteld door de gids die zei zich te schamen voor wat Israel op de Westbank doet en dit verbond aan Auschwitz. Provocerend zei ze daarop 'Nu ben ik natuurlijk een antisemiet'. Wanneer een gids dergelijke dubieuze sentimenten vertolkt en toen en nu zo aan elkaar koppelt, zullen leerlingen denken dat dat normaal is en niet begrijpen dat dat voor de meeste Joden zeer kwetsend is.

Dit geschiedenisboek is wellicht een topje van de ijsberg, het laat een tendens zien die al langer aan de gang is, waarbij Israel als dader wordt neergezet, de Palestijnen als slachtoffers, en waarbij verschillende zaken (de foto van het Palestijnse jongetje stond bij de paragraaf over stichting van Israel) aan elkaar worden gelinkt zonder de juiste context te kennen en te geven. En dit werkt emotionele reacties op het nieuws over Israel en de Palestijnen in de hand. Juist bij dit moeilijke en potentieel explosieve onderwerp is zorgvuldigheid en evenwichtigheid cruciaal. Zoals leerlingen niet achter iedere Palestijn of moslim een terrorist of moslimextremist moeten zien, moeten ze achter Joden en zionisten geen onderdrukkers zien.

Ratna Pelle




Zie ook op IPI:


Share |

IMO Blog Hoofdpagina

IMO Blog Archief


IMO Blog
A view from the Netherlands
by Ratna Pelle

* Volg me op Twitter


Je vind ons ook op:
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Israel-Palestina.Info Twitter
* Israel-Palestina.Info Facebook Pagina
* Israel-Palestina.Info Facebook Groep

* Israel-Palestina.Info
* IPI Actueel
* IPI commentaar
* IMO Blog (2e lokatie)
* IPI media
* IPI Opinie
* IPI English



IMO Blog (IsraŽl & Midden-Oosten) bevat mijn opinies over het IsraŽlisch-Palestijnse conflict, het Joodse recht op zelfbeschikking (ook bekend als Zionisme) en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Ik ben een academica uit Nederland. Ik ben actief geweest in diverse linkse bewegingen voor vrede, milieu en derde wereld. Ik ben noch Joods noch Palestijns noch IsraŽlisch noch Arabisch.

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopieerd te worden naar andere websites.



IMO Blog contains my thoughts on the Israel - Palestine conflict, the Jewish right to self determination (aka Zionism) and the Palestinian right to self determination, and especially the involvement of Europe with the conflict in the light of it's own history. I am an academic from the Netherlands who has been active in several leftist movements for peace, environment and third world. I am neither Jewish nor Palestinian nor Israeli nor Arab.

© All blogs posted here are copyright by the author, and should not be copied without permission.


BLOGS NL-ISRAEL:
* Ratna.NL - Over IsraŽl en de Palestijnen 2005-2006
* Israel & Palestijnen Nieuws Blog
* Laatste nieuws uit Israel
* Dutchblog Israel (NL/EN)
* Simon Soesan (tot 2013)
* The Crethi and the Plethi (NL/EN)
* Loor Schreef
* Israel in de Media
* Trouw Israel Monitor

AMI ISSEROFF & CO:
* MidEastWeb Log on Middle East peace (2002-2011)
* ZioNation - Progressive Zionism & Israel Web Log (2006-2010)
* Israel: Like this, as if (2007-2009)
* Middle East Analysis (2007-2011)

OTHER BLOGS ISRAEL:
* AP Israel Watch (2010)
* Blue Truth (2007-2015)
* UK Media Watch/
* Daled Amos
* Dry Bones cartoons
* Dvar Dea from Israel
* Elder of Ziyon
* FresnoZionism (2006-2014), now Abu Yehuda
* Haifa Diary
* Israel Proud (2009-2012)
* A Liberal Defence of Israel (2006-2015)
* Neville Teller's A Mid-East Journal
* Normblog (2013)
* Philosemitism (2007-2013)
* Point of no return (Middle East's forgotten Jewish refugees)
* Pro-Israel Bay Bloggers
* Ray Cook (Israel, Zionism and the Media)
* Simply Jews
* Unplugged Mike (2003-2011)
* Yaacov Lozowick's Ruminations

WEBSITES ISRAEL:
* CIDI
* Cijo - Voor Israel, Voor Vrede
* Christenen voor Israel
* Engage (GB)
* Etsel over Jodendom & IsraŽl
* Israel Facts (NL)
* IsraŽl-Informatie linkpagina (NL/EN)
* IsraŽl-Palestina Info (NL/EN)
* Likoed Nederland
* MidEastWeb - Middle East News/Views
* Maurice Ostroff - Second Thoughts
* Missing Peace (NL)
* Peace With Realism
* VECIP - Vrije Encyclopedie Conflict IsraŽl-Palestina
* WAAR media werkgroep Israel
* Zionism & Israel
* Zionism On the Web

DIVERSE ONDERWERPEN:
* Brassť Sittard - Van linkse politiek tot Joodse genealogie
* Sittard Web Log - "politieke, sociale en groene berichten"
* At the back of the hill
* The Euston Manifesto
* The IgNoble Experiment
* Jeff Weintraub, Commentaries and Controversies
* Keesjemaduraatje
* Het Verraad van Links (Carel Brendel)
* Verbal Jam (NL)
* Zin en Rede
* SEO - Search Engine Optimization

NIET MEER GEUPDATE:
* Christians Standing With Israel - Blog
* IreneLancaster's Diary (on Aliyah, Judaism, Zionism and Politics)
* Jewish State
* Octogenarian
* Ratna's Review on Israel, Zionism and Peace (2005-2006)
* Sanda & Israel
* Z-Word Blog, Views on Zionism

RSS V 1.0
RSS V 2.0

FREE EMAIL SUBSCRIPTION
Subscribe to
ZNN
email newsletter for this site and others

Powered by groups.yahoo.com

IMO Blog - Israel & Midden-Oosten

© Alle teksten op deze blogs zijn eigendom van de schrijver, en dienen niet zonder toestemming gekopiŽerd te worden naar andere websites.

All entries copyright by the authors and or Zionism-Israel Information Center. Please forward materials by e-mail with URLS. Other uses by permission only.