Hamas en vrede?

2/19/2006

In de NRC van 30 januari jl. beweerde Hamas ideoloog Azzam Tamimi dat Hamas bereid is met Israël te onderhandelen en een langdurig bestand te sluiten, in ruil voor volledige Israëlische terugtrekking uit de bezette gebieden inclusief Oost-Jeruzalem. Tamimi heeft echter eerder in meerdere artikelen openlijk tot vernietiging van Israël opgeroepen, en zei in een BBC interview in 2003 dat hij bereid is zichzelf op te blazen in Israël voor de Palestijnse zaak.
Het is opvallend hoe, ook in de NRC, Hamas wordt neergezet als een pragmatische beweging waar Israël en de internationale gemeenschap mee moeten praten. Wishful thinking lijkt het te winnen van de taak om slecht nieuws ook als zodanig te presenteren. Een aantal belangrijke Hamas leiders heeft zich zowel tijdens de verkiezingen als erna uitgesproken tegen erkenning van Israël, tegen een einde aan het geweld en tegen onderhandelingen. Er wordt openlijk van een nieuwe ronde van geweld gesproken. Het handvest van Hamas pleit niet alleen voor vernietiging van Israël, maar haalt ook de sterk anti-Semitische 'Protocollen van Zion' aan om de 'ware aard' van de joden te beschrijven. Bij alle mooie woorden over het informele bestand van de Hamas en hun vermeende wil dit voort te zetten, wordt vergeten dat ondertussen honderden raketten op Israël werden afgevuurd en grote hoeveelheden wapens gesmokkeld. Bovendien was het bestand een voorwaarde van de Palestijnse Autoriteit om aan de verkiezingen te mogen deelnemen. Nu deze zijn gewonnen zal men zich opnieuw op de beste strategie beraden. De uitkomst daarvan is onzeker, maar er is geen reden nu al aan te nemen dat Hamas dezelfde weg zal bewandelen als bijvoorbeeld de IRA, die overigens altijd netjes waarschuwde voor een aanslag, wat bij Hamas ondenkbaar is. Wanneer Israël een concessie doet, zoals de terugtrekking uit de Gazastrook, werd er uitgebreid op ingegaan dat dit slechts strategie is om haar grip op (delen van) de Westelijke Jordaanoever te versterken. Wanneer de Palestijnen een concessie doen, wordt benadrukt hoezeer zij compromisbereid zijn. Voor dit verschil in benadering is geen rechtvaardiging. Beide partijen moeten met gepast wantrouwen worden gevolgd.
Ratna Pelle on 02.19.06 [link]