Na me vijf jaar intensief in het Israëlisch-Palestijnse conflict te hebben verdiept, zijn er meerdere dingen die ik niet begrijp. Zoals de vraag hoe het kan dat twee volken maar blijven vechten om hetzelfde land terwijl het in het belang van beide zou zijn om vrede te sluiten, elkaars grieven en aspiraties te erkennen en het land te delen. Waarom de vele internationale bemoeienis maar een zeer matig zo niet averechts effect heeft gehad terwijl beide zeer afhankelijk zijn van het buitenland. En waarom het zo moeilijk is voor de Arabische wereld om de woorden 'Joodse staat' over de lippen te krijgen, en te erkennen dat het Joodse volk ook nationale rechten heeft en een band met het land Israël/Palestina. Op andere momenten kan ik me het hoofd breken over de vraag waarom het zo moeilijk is een paar buitenposten van misschien een paar honderd inwoners te ontruimen, buitenposten die volgens de Israëlische wet illegaal zijn en waar een grote meerderheid in Israël echt geen traan om zou laten. Of hoe het komt dat er zoiets bestaat als Joodse neonazi's (meestal van Russische afkomst).
Steeds vaker verbaas ik mij echter over de vele manieren waarop allerhande Israëli's, soldaten en politici, journalisten en schrijvers, kunstenaars en vredesactivisten, legerleiders en kolonisten, allerlei zaken zeggen, verklaren, roepen, onthullen, verzinnen en naar buiten brengen die hun land ernstige schade toebrengen. Het gaat niet om een enkele wat onhandige opmerking van een extremistische politicus of een demonstratie van radikale actievoerders, maar om een constante stroom van negatieve berichten in Israëlische kranten, verkeerd vertaalde of geïnterpreteerde opmerkingen van mainstream politici, en ontboezemingen van oud politici en (oud) soldaten of officieren.
Lees verder...
Ratna Pelle on 03.27.09 [link]
Het ziet ernaar uit dat Israël binnenkort een nieuwe, rechtse regering krijgt onder Benjamin Netanjahoe, met Avigdor Lieberman als minister van buitenlandse zaken. Er zijn maar weinigen buiten Israël die dat een prettig vooruitzicht vinden, en verschillende politieke leiders van bijvoorbeeld de EU hebben laten doorschemeren zo hun zorgen te hebben wat betreft de voortgang van het vredesproces. Dat is op zichzelf niet zo vreemd, want Netanjahoe is geen voorstander van een tweestatenoplossing en het land voor vrede principe. Zowel Likoed als Yisrael Beiteinu zijn geen religieuze partijen die principieel tegen opgave van land zijn, maar hebben vooral totaal geen vertrouwen in het huidige Palestijnse leiderschap (en in de Palestijnen überhaupt) en hun vredeswil. Daarom kan een Palestijnse staat volgens hen geen echte soevereiniteit krijgen. Yisrael Beiteinu is erg anti-Arabisch en wil gebieden in Israël waar voornamelijk Arabieren wonen uitruilen voor de nederzettingenblokken. Dit is niet geheel onlogisch, want de etnische spanningen in Israël nemen toe en hoe groter de Arabische minderheid wordt, hoe meer zij ook rechten op politiek vlak gaat opeisen, zoals autonomie voor Arabische regio's, iets waar Israël faliekant op tegen is. De overgrote meerderheid van de Arabische bevolking wil echter, ondanks het feit dat velen met de Palestijnen sympathiseren en zich in de eerste plaats als Palestijn beschouwen, het Israëlische staatsburgerschap niet kwijt. Dat geldt overigens ook voor Palestijnen in Oost Jeruzalem, die een soort permanente verblijfsvergunning in Israël hebben (na de Zesdaagse Oorlog konden ze kiezen voor het Israëlische staatsburgerschap, maar de meesten weigerden dit principieel).
Lees verder...
Ratna Pelle on 03.24.09 [link]
Over geen land wordt zo negatief geschreven als over Israël. Als je afgaat op de pers, en vervolgens om één of andere reden in Israël zou belanden, zou je verbaasd zijn dat de mensen er geen Palestijnen eten bij het ontbijt, dat Arabieren vrijelijk hun religie belijden, hun eigen taal spreken, werken, stemmen en openlijk klagen over de Israëlische politiek (net als hun Joodse landgenoten), en dat de meeste mensen geen racisten zijn en velen op hun werk of in projecten met Arabieren samenwerken of anderszins hun steentje bijdragen aan vrede en verzoening.
Van de week verschenen er in Haaretz verschillende artikelen met getuigenissen over soldaten die tijdens de Israëlische operatie in de Gazastrook nodeloos onschuldige Palestijnen hadden gedood of hun huizen verwoest. Het ging om een paar gevallen, en niet duidelijk is op wat voor schaal dit is gebeurd, al werd direct door sommigen gesuggereerd dat dit op grote schaal gebeurde en riepen mensenrechtenorganisaties meteen dat dit hun niets verbaasde en het hun zal helpen bij de voorbereiding van hun aanklachten tegen het Israëlische leger.
Lees verder...
Ratna Pelle on 03.23.09 [link]
Al jaren proberen radikale aktievoerders in Nederland een boycot van Israël van de grond te krijgen. Tot nu toe gelukkig met weinig succes, want het boycotten van de 'Joodse staat' ligt gevoelig gezien de geschiedenis van eerdere boycots en andere maatregelen tegen Joden. Bovendien is het niet terecht en niet productief als middel om vrede in het Midden-Oosten dichterbij te brengen. In het conflict zijn meerdere partijen betrokken en hebben meerdere partijen schuld. De meeste Arabische en islamitische staten hebben het bestaansrecht van Israël nooit erkend en boycotten het al sinds 1948. Veel deelnemers aan de internationaal gevoerde boycotcampagnes delen dat standpunt en zijn gekant tegen de twee-staten-oplossing. Ze hebben geen oog voor het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk en de vijandige omgeving waarin Israël moet zien te overleven. Die vijandigheid was de oorzaak van de Israëlische bezetting in 1967. De Arabische landen zouden juist hun boycot moeten beëindigen en eindelijk Israël erkennen als staat van het Joodse volk.
Lees verder...
Ratna Pelle on 03.15.09 [link]
RSS V 1.0