Israel en Europa: een ongemakkelijke verhouding

Op reis in Israël. Ik heb niet ruim een maand niet geblogd omdat ik lui ben, of omdat er niks in het Midden-Oosten is gebeurd, maar omdat ik dingen met eigen ogen wilde bekijken. Met veel vragen, plannen en een matige voorbereiding, ben ik met een goede vriend naar Israël gegaan. De vragen zijn niet allemaal beantwoord en ik heb lang niet alles gezien wat ik wilde (zowel qua politiek als toeristische attracties), dus ik zal nog eens terug moeten gaan. In de komende artikelen zal ik ingaan op mijn bevindingen.

Amos Oz spreekt wel van de onbeantwoorde liefde van Joden voor Europa, die zelfs na de Holocaust nog voortduurde. De grote bijdrage die Joden hebben geleverd aan de Europese kunst en cultuur, wetenschap en emancipatiebewegingen, en de invloed van de Europese cultuur op de Joden hebben sporen nagelaten die zelfs de Holocaust niet heeft kunnen uitwissen. Wat mij op reis in Israël verbaasde, is dat er niet meer wrok is vanwege deze 'onbeantwoorde liefde', wat in feite een cynisch understatement is voor de poging een geheel volk uit te roeien na eeuwen van afwisselend discriminatie en openlijke vervolging. We vinden het begrijpelijk dat in bijvoorbeeld Suriname, Zuid-Afrika of Indonesië niet altijd even positief op Nederlanders wordt gereageerd, er soms zelfs openlijke vijandigheid is en je vooral geen Nederlands moet spreken. Ik had een dergelijke houding in Israël ten aanzien van Europeanen niet vreemd gevonden (Nee, niet alleen ten aanzien van Duitsers; antisemitisme is in grote mate een Europees en christelijk fenomeen, niet iets dat de Nazi's uitvonden omdat zij een zondebok nodig hadden en nou eenmaal sowieso enge fanaten waren waar eigenlijk niemand iets mee te maken wilde hebben), maar heb hier in het geheel niets van bespeurd.
Lees verder...