Toen was steun voor Israel nog heel gewoon

"Nederland denkt nu genuanceerder over het conflict" en "Niet meer als één man achter Israël", zo kopte Trouw vorige week (zie hieronder).

Het is nu soms moeilijk je voor te stellen dat ten tijde van de Zesdaagse Oorlog mensen massaal bloed gaven voor Israël, en het je hard werd aangerekend als je enige kritische noot durfde te uiten over de onvoorwaardelijke steun voor Israël. Het besef dat die tijden voorbij zijn begint inmiddels tot de media door te dringen, en zelfs sympathisanten van de Palestijnen beamen deze verandering, al voegen ze daar onmiddellijk aan toe dat de Nederlandse regering nog véééél te pro-Israël is. Niet met een terroristische organisatie willen praten, die herhaaldelijk oproept tot de verdrijving, soms zelfs vernietiging van de Joden in Palestina, is inderdaad zeer eenzijdig, net als minister Verhagens kritiek op het geweld aan beide zijden. Is de regering dus redelijk evenwichtig, de koppen in Trouw zijn wat betreft de media zonder meer een understatement. In artikelen in kranten en reportages op TV is vooral aandacht voor de 'andere kant' van het verhaal oftewel Israëls agressie en kwade bedoelingen. Mensen als van Agt en oud VN waarnemer Jan Mühren kwamen de afgelopen week uitgebreid aan het woord zonder dat dezelfde ruimte werd geboden aan een weerwoord tegen hun talloze foutieve beweringen. Ik verlang overigens niet terug naar de tijd dat, in de woorden van journalist Hans Knoop, men in zwijm viel bij iedere grasspriet die er in het Heilige Land uit de grond kwam en ieder huis dat werd gebouwd, tijden van grenzeloze bewondering en sympathie die inderdaad blind maakte voor de harde realiteit waarin Israël soms wrede wraakacties uitvoerde voor terroristische aanvallen en ook niet vies was van enig opportunisme.
Lees verder...