Alex Burghoorn over kunst in het Israel debat

In reactie op mijn opinieartikel in de Volkskrant van 2 december schreef Alex Burghoorn een tegenstuk voor de Volkskrant van afgelopen maandag. Burghoorn beschuldigt mij daarin 'gedateerde argumenten' te gebruiken, en het 'zou mij zijn ontgaan dat de euforie over het zionistische succes al enige tijd is verdampt'. Vervolgens haalt hij een schrijver aan die zei: ‘Wanneer Ahmedinejad, de president van Iran, zegt dat Israël een mislukt experiment is, reageren wij daar zo hevig op, omdat we vrezen dat hij gelijk heeft.’ Waarna hij stelt:
"De Israëli’s die ik aan het woord laat zijn geen ‘sceptische Israëli’s’, maar piekerende Israëli’s, en zo woordvoerders van een krachtige onderstroom. Geen van hen is een usual suspect van het lijstje ‘Critici van Israël’ – waarop ook organisaties staan die Jaap Hamburger als het ‘Andere Israël’ presenteert."

De aantijging dat ik gedateerde argumenten gebruik is natuurlijk nogal flauw. Het is inderdaad een beetje uit de mode om Israëls successen te benoemen, maar we zijn hier niet op de catwalk.
Het is waar dat hij niet de usual suspects opvoert, maar hij ging wel erg selectief te werk in zijn oorspronkelijke artikel. Twee boeken, waar meer dan een jaar tussen zat, een in het Engels en een in het Nederlands, en min of meer toevallige Israëli's waar hij mee heeft gesproken vormen de basis van het oorspronkelijke artikel. Daarin werden alleen negatieve zaken beschreven. Het klopt dat Israëli's niet meer zo blindelings in het leger en de leiding geloven als vlak na 1967, het klopt dat er twijfels zijn over de toekomst, over de mogelijkheid ooit met de Arabieren in vrede te kunnen leven, maar ik zag in Israël ook nog steeds veel vertrouwen in het eigen kunnen en de eigen kracht. Burghoorn schreef in zijn eerdere stuk dat Israëli's niet meer voor hun land willen vechten. Dat herkende ik totaal niet, ik heb juist mensen gesproken die zeer gemotiveerd zijn voor hun land te vechten, ondanks alle problemen of misschien ook wel vanwege die problemen. Juist bij hem ontbrak wat dat betreft de nuance, en daar reageerde ik op. Had hij beide kanten gegeven, de hoop en de vrees, de trots en het vertrouwen en de zorgen en twijfels, dan had ik niet gereageerd.
Lees verder...